VI SA/Wa 699/07

VI SA/Wa 699/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska...
Ewa Marcinkowska /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę
Uzasadnienie
J. Z. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] maja 2005 r., w C. na drodze krajowej [...], został zatrzymany do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]należący do skarżącego J. Z., którym kierował kierowca J. R. W momencie kontroli zespołem tym wykonywany był przewóz materiału niebezpiecznego w postaci alkoholu etylowego, którego nadawcami, zgodnie z dokumentami przewozowymi byli T. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą G. oraz J. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą G. W trakcie kontroli kierowca nie okazał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, lecz jedynie wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego przedsiębiorcy J. Z. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A. w J. Okazana przez kierowcę do kontroli dobowa karta opłaty drogowej nie zawierała wymaganych wpisów w polach określających pełne godziny i minuty jej ważności. Ponadto kierowca nie okazał do kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dzień [..] maja 2005 r., a w wyniku analizy okazanej wykresówki za [...]05./ [...]05.2005 stwierdzono, iż była ona zbyt długo zapisywana.
Kierowca podpisał protokół kontroli nie zgłaszając do niego żadnych uwag, ani zastrzeżeń.
Pismami z dnia [...] maja 2005 r. oraz z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił J. Z. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą wzywając go do przesłania organowi wskazanych w tych pismach dokumentów oraz pouczając go jednocześnie o treści art. 10 k.p.a.
Skarżący dostarczył organowi żądane dokumenty, jednakże nie zajął stanowiska w sprawie.
W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, w oparciu o informacje uzyskane ze S. w S. oraz z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego, iż skarżący w dacie kontroli drogowej nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Odbiorca przewożonego towaru D. S.A. w piśmie z dnia [...] maja 2005 r. poinformowała natomiast organ, że właścicielem przewożonego destylatu rolniczego było G. w W.
W oparciu o te ustalenia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nałożył na J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A. karę pieniężną w łącznej wysokości 8 850 zł, w tym:
- karę pieniężną 8 000 zł na podstawie lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji;
- karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.1.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej;
- karę pieniężną 200 zł na podstawie lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniu 9 maja 2005 r.;
- karę pieniężną 150 zł na podstawie lp. 1.11.9. ust. 2 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego – zbyt długie zapisywanie wykresówki, przez co kontrola była utrudniona.
J. Z.i wniósł odwołanie od tej decyzji odnośnie nałożonej kary pieniężnej 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz kary pieniężnej 150 zł za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego.
W odwołaniu podniósł, iż przewożony w czasie kontroli destylat rolniczy z G. do D. S.A. w S. został przez niego zabezpieczony, za zgodą Naczelnika Urzędu Celnego w P., zabezpieczeniem akcyzowym nr [...]Urzędu Celnego w B. i w związku z tym w czasie przewozu destylat ten zgodnie z ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym stanowił prawnie jego własność. Przewóz tego destylatu nie wymagał więc posiadania przez niego licencji na wykonywanie transportu drogowego, a jedynie zezwolenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne.
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] marca 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie nałożonej kary 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji utrzymując jednocześnie tę decyzję w mocy w pozostałym kwestionowanym zakresie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził odnośnie kary pieniężnej za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego, iż w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy zachodzą przesłanki na podstawie, których można stwierdzić, iż doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie prawidłowego używania przyrządu pomiarowo-kontrolnego, poprzez zbyt długie zapisywanie wykresówki, które spowodowało utrudnioną kontrolę. Odnośnie natomiast nałożonej na stronę kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji stwierdził, iż wydanie w tym zakresie rozstrzygnięcia wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, gdyż organ I instancji powinien ustalić czyją własnością był towar przewożony w komorze C i D cysterny, na jakiej podstawie przedsiębiorca J. Z. przewoził ten towar, czy był to przewóz odpłatny oraz jakiego dokładnie towaru dotyczy zabezpieczenie akcyzowe okazane przez stronę. Zasadnym w ocenie organu odwoławczego byłoby także przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz zeznań świadków: T. K. oraz D. S.A. na okoliczność wykonywanego przewozu.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji pismem z dnia [...] marca 2006 r. zawiadomił stronę o kontynuowaniu postępowania administracyjnego oraz możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i przedstawienia dodatkowych dowodów, które w ocenie strony winny być uwzględnione przez organ orzekający przy rozpoznaniu sprawy.
W toku ponownie prowadzonego postępowania organ zwrócił się do D. S.A. z siedzibą w S. z zapytaniem, do kogo należał przewożony przez stronę w dniu kontroli towar, czy towar ten został ostatecznie dostarczony do D. i kto był sprzedawcą towaru, jak również czy Spółka zawierała umowę w przedmiocie przewiezienia przedmiotowego towaru oraz czy tego towaru mogło dotyczyć przedstawione w dniu kontroli zabezpieczenie akcyzowe.
W odpowiedzi na to zapytanie D. S.A. w piśmie z dnia [...] maja 2006 r. poinformowała organ, że zgodnie z zawartą umową wydanie destylatu następuje w siedzibie Spółki, zaś dostawa następuje staraniem i na koszt dostawcy -franco rampa odbiorcy, co oznacza, że w tym momencie D.staje się właścicielem destylatu rolniczego. Ponadto Spółka poinformowała, że przewożony w dniu [...] maja 2005 r. towar odebrano w dniu [...] maja 2005 r., a dostawcą zgodnie z umową był T. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] T. .K w W., który zgodnie z zawartą umową, jako dostawca ponosił wszelkie koszty związane z transportem, ubezpieczeniem i zabezpieczeniem. Przedstawione podczas kontroli drogowej, zabezpieczenie akcyzowe mogło natomiast dotyczyć przedmiotowego ładunku.
Organ przeprowadził także dowód z przesłuchania świadka T. K., który zeznał, że przewożony w dniu [...] maja 2005 r. przez firmę J. Z. towar w całości należał do niego. Na potwierdzenie tej okoliczności świadek przedstawił administracyjny dokument towarzyszący, którego kserokopię dołączono do protokołu przesłuchania. Świadek zeznał także, że firmę J. Z. wynajął jako przewoźnika oraz że przewóz ten był odpłatny.
Z uwagi na stan zdrowia J. Z., uniemożliwiający przesłuchanie go w charakterze strony, w dniu [...] lipca 2006 r. przesłuchano w charakterze świadka R. Z., jego ojca (pełnomocnika firmy J. Z.), który zeznał, że przewożony w dniu [...]maja 2005 r. w komorach C i D cysterny ładunek w postaci alkoholu etylowego nadany przez G. w W., był w momencie przewozu własnością przedsiębiorcy wykonującego przewóz tj. J. Z., albowiem to ten przedsiębiorca dokonał zabezpieczenia akcyzowego przewożonego ładunku i od tego momentu stał się jego dysponentem. Na potwierdzenie świadek przedłożył pismo z dnia [...] maja 2005 r. skierowane przez J. Z. do Naczelnika Urzędu Celnego w P., w którym wyraża on zgodę na usługę transportową i skorzystanie z posiadanego przez niego zabezpieczenia akcyzowego dla firmy G. w W. na transport alkoholu etylowego w dniu [...]maja 2005 r. R. Z. zeznał ponadto, że rozliczenie za ten przewóz nastąpiło poprzez potrącenie wzajemnych zobowiązań pomiędzy przedsiębiorcami T. K. i J. Z.
Pismem z dnia [...]sierpnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz pouczył ją o przysługującym jej uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy i wezwał do wypowiedzenia się w sprawie oraz do złożenia ewentualnych wniosków dowodowych lub dokumentów potwierdzających twierdzenia strony, iż towar w dniu kontroli przewożony był w ramach przewozu drogowego na potrzeby własne.
Strona nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nie zgłosiła żadnych nowych wniosków dowodowych.
Decyzją z dnia [...]sierpnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa A. karę pieniężną w wysokości 8 000 zł na podstawie lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadka T. K. oraz informacje przekazane przez D. S.A. stwierdził, iż bezspornym w sprawie jest, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz drogowy rzeczy nie będących jej własnością oraz że nie posiadała wymaganej licencji.
Ustosunkowując się do zeznań świadka R. Z., że przewożony w dniu [...]maja 2005 r. towar, był w momencie przewozu własnością przedsiębiorcy wykonującego przewóz J. Z., ponieważ dokonał on zabezpieczenia akcyzowego przedmiotowego ładunku, organ powołując się na treść art. 43 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) stwierdził, iż użyty w piśmie J. Z. z dnia [...]maja 2005 r. zwrot "za zgodą Naczelnika Urzędu Celnego w P.", wskazuje, że w tym przypadku zastosowanie miał ust. 4 art. 43 ustawy o podatku akcyzowym, a więc, że zabezpieczenie akcyzowe zostało złożone, za zgodą naczelnika urzędu celnego, przez osobę trzecią zamiast podmiotu, który był zobowiązany złożyć zabezpieczenie akcyzowe. Organ orzekający nie może w związku z tym przyjąć argumentacji pełnomocnika strony i uznać, że przewożony w dniu kontroli przez przedsiębiorcę J. Z. ładunek należał do tego przedsiębiorcy. Fakt zaś, że firma przewozowa, której zlecono usługę transportową złożyła jednocześnie zabezpieczenie akcyzowe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż właścicielem przewożonego towaru pozostawał nadal przedsiębiorca T. K.
Do uznania przewozu towaru za przewóz drogowy na potrzeby własne konieczne jest bowiem spełnienie wszystkich przesłanek zawartych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym łącznie. W przypadku zaś, gdy jedna z przesłanek nie jest spełniona taki przewóz drogowy na mocy art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym kwalifikowany jest jako transport drogowy.
J. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu ponownie stwierdził, że przewożony przez niego destylat alkoholowy z G. w W. do D. S.A. w momencie przewozu był faktycznie jego własnością, gdyż został przewłaszczony na czas transportu na jego rzecz zabezpieczeniem akcyzowym. Do wykonywania tego przewozu nie była więc wymagana licencja, a jedynie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W ramach postępowania odwoławczego D. S.A. na wezwanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego przedstawiła organowi poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię faktury VAT Nr [...]z dnia [...] maja 2005 r. wystawioną przez sprzedawcę G. w W. dla nabywcy D. S.A. w S.za dostarczony destylat rolniczy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]sierpnia 2006 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie został spełniony warunek przewozu na potrzeby własne opisany w art. 4 pkt 4 lit. b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ kontrolowany pojazd był własnością przedsiębiorcy, na którego została nałożona kara pieniężna. Podobnie został spełniony warunek opisany pod lit. a art. 4 pkt 4, ponieważ pojazdem kierował pracownik ukaranego przedsiębiorcy. Nie został natomiast spełniony warunek wymieniony w art. 4 pkt 4 lit. c tej ustawy, bowiem w myśl tego przepisu w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. Sprzedawcą przewożonego w czasie kontroli towaru było natomiast G. a nabywcą D. S.A., co potwierdza między innymi faktura VAT nr [...]. Wobec powyższego przewóz ten nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji, bowiem przewożony towar, był własnością sprzedającego tj. G. w W. Zatem słusznie została nałożona przez organ I instancji kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez licencji. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy jest wykonywaniem transportu drogowego i zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy wymaga posiadania, stosownej licencji. Dokumenty zgromadzone w toku postępowania administracyjnego przeczą zaś twierdzeniom strony, jakoby wykonywała przewóz na potrzeby własne i potwierdzają słuszność nałożonej kary pieniężnej. Odnośnie natomiast wysokości nałożonej kary organ odwoławczy wskazał, iż wysokość kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, a więc organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania ich wysokości.
W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. wniósł o jej uchylenie wskazując ponownie, iż wykonując w dniu [...]maja 2005 r. przewóz destylatu rolniczego ze składu podatkowego G. do składu podatkowego D S.A. w S.wykonywał transport towaru stanowiącego jego własność zgodnie z ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Przewożony destylat został bowiem przewłaszczony na jego rzecz poprzez zabezpieczenie akcyzowe Nr [...] Urzędu Celnego w B. W związku z powyższym przewóz tego destylatu nie wymagał posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, gdyż to był przewóz na potrzeby własne wykonywany na podstawie posiadanego zaświadczenia na wykonywanie takiego przewozu.
W skardze J. Z. podniósł także zarzuty odnośnie kar pieniężnych – co do których nie skarżył decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2005 r., a więc stała się w tym zakresie już prawomocna.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie został spełniony warunek określony w art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym, gdyż skarżący realizował przewóz towaru, który był własnością innego podmiotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lutego 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie naruszają prawa.
Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
W ocenie Sądu, tak precyzyjne określenie w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne, miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje przewóz nieodpłatnie na własne potrzeby, jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe.
Przepis art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stanowi z kolei, że transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4.
Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ww. ustawy – podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący J. Z. w czasie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2005 r. wykonywał przewóz destylatu rolniczego od sprzedającego T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. w W. do nabywcy D. S.A. w S. oraz, że w dacie tej kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego lecz tylko zaświadczenie potwierdzające wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, w sposób niesporny, iż kontrolowany przewóz był przewozem odpłatnym.
Według skarżącego przewożony destylat alkoholowy z G. do D. S.A. w S. był w momencie przewozu faktycznie jego własnością, gdyż został przewłaszczony na czas przewozu na jego rzecz na skutek udzielonego przez niego zabezpieczenia akcyzowego. Do wykonywania tego przewozu nie była w związku z tym wymagana licencja, gdyż kontrolowany przewóz spełniał wszystkie warunki przewozu na potrzeby własne.
Według organu zaś, z samego faktu, iż skarżący udzielił zabezpieczenia akcyzowego na przewożony towar (destylat rolniczy) nie można wywodzić, że przewożony towar stał się na czas przewozu jego własnością, a w związku z tym, że spełniony został warunek przewozu na potrzeby własne określony w art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym.
W ocenie Sądu, mając na względzie treść przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 z późn. zm.) oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, stanowisko organu należy uznać za zasadne. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym prowadzący skład podatkowy, zarejestrowani handlowcy, a także podmioty, które nabywają wyroby akcyzowe zharmonizowane zwolnione z akcyzy ze względu na ich przeznaczenie z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy, oraz przedstawiciele podatkowi są obowiązani do złożenia zabezpieczenia akcyzowego w kwocie pokrywającej zobowiązanie podatkowe. Przepis ust. 4 art. 43 stanowi zaś, że naczelnik urzędu celnego może wyrazić zgodę, aby zabezpieczenie akcyzowe zostało złożone przez osobę trzecią zamiast podmiotu, od którego jest wymagane złożenie zabezpieczenia akcyzowego.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący w oparciu o ten przepis, za zgodą Naczelnika Urzędu Celnego w P., jako osoba trzecia udzielił zabezpieczenia akcyzowego na przewożony przez jego firmę towar (destylat rolniczy) stanowiący własność innego przedsiębiorcy T. K.
Z przepisów ustawy o podatku akcyzowym nie wynika jednak, aby złożenie zabezpieczenia akcyzowego w zastępstwie podmiotu zobowiązanego powodowało z mocy prawa skutek w postaci przewłaszczenia zabezpieczonych wyrobów na rzecz podmiotu udzielającego zabezpieczenia. Skarżący nie przedstawił jednocześnie żadnej umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy nim, a przedsiębiorcą T.K., która przewidywała by skutek prawny w postaci przejścia własności przewożonego towaru na jego rzecz w związku z udzielonym zabezpieczeniem akcyzowym.
Art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym określając jeden z warunków przewozu na potrzeby własne stanowi, że w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły w ocenie Sądu, iż skarżący w momencie kontroli nie wykonywał przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, gdyż przewożony towar (destylat rolniczy) nie był jego własnością oraz nie został przez niego sprzedany, kupiony, wynajęty, wydzierżawiony, wyprodukowany, wydobyty, przetworzony lub naprawiony, a więc powinien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego i w związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł na podstawie lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy.
Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność za skutek w postaci naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego ponosi przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, a wysokość kar pieniężnych za poszczególne rodzaje naruszeń jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym i organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy.
Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa, zaś uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.