VI SA/Wa 692/24

VI SA/Wa 692/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Honorata Łopianowska /przewodniczący/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 stycznia 2024 r. nr BP.702.4149.2023.E.0747.BKOE.214 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138
§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 645 ze zm.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2539 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j i art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) w wyniku wniosku B. B.(Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2023 r. nr [...] nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem nr rej. [...] w dniu [...] marca 2023 r.
Organ ustalił, że będący własnością Skarżącej ww. pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] marca 2023 r. o godzinie 10:27 na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł B. - węzeł K. wskazanego w załączniku nr 1 pkt 3 lit. b) do ww. rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r . Za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ na koncie użytkownika (typu przedpłaconego) w systemie SPOE KAS brak było dostępnych środków na pokrycie należnej z ww. tytułu opłaty. Ponadto Organ ustalił, że doładowanie konta użytkownika nastąpiło w dniu 9 marca 2023 r. kwotą 500 zł o godzinie 10:33 i kwotą 500 zł o godzinie 10:37, tj. już po rozpoczęciu kontroli mobilnej w dniu 9 marca 2023 r. (godz. 10:30) odnotowanej w protokole kontroli mobilnej nr [...].
Pismem z 27 czerwca 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia zarejestrowanego podczas ww. przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Zawiadomienie doręczono Skarżącej w dniu 5 lipca 2023 r.
Skarżąca pismem z 11 lipca 2023 r. złożyła wyjaśnienia, w których wniosła o odstąpienie od wymierzania kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do wagi naruszenia. Ponadto podniosła, że uiściła opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu, stosownie do treści art. 13k ust. 8a ustawy o drogach publicznych.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił treść przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji i stwierdził, że w przypadku naruszenia stwierdzonego w ramach kontroli mobilnej, gdy doładowanie konta użytkownika nastąpiło po rozpoczęciu kontroli wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, stosownie do treści art. 13k ust. 8b ustawy o drogach publicznych, nie może on zostać zwolniony z odpowiedzialności administracyjnej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 - 2 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca zasiliła bowiem konto w systemie e-TOLL już po przeprowadzeniu kontroli mobilnej. Organ stwierdził, że nie ma podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca uchybiła podstawowemu obowiązkowi korzystającego z drogi publicznej, w żadnym razie nie można więc mówić o znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto dokonane naruszenie nie zostało spowodowane działaniem siły wyższej. W sprawie nie ma zatem podstaw do zastosowania art. 189e k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji Organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła też o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, to jest decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanych wobec Skarżącej: z [...] stycznia 2024 r. nr [...] i z [...] stycznia 2024 r. nr [...] na okoliczność, że przeciwko Skarżącej wydane zostały dwie inne decyzje GITD o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, co oznacza, że dopuściła się naruszenia prawa o charakterze powtarzającym się, a nie jednoczynowym - jednocześnie skutkowym.
Skarżąca wniosła także o przedstawienie przez Sąd na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, czy art. 13k ust. 8b ustawy o drogach publicznych w zakresie w jakim różnicuje zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 13k ust. 8a jest zgody z art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:
1) oparcie wydanej decyzji na niekonstytucyjnym art. 13k ust. 8b ustawy o drogach publicznych, którego niekonstytucyjność polega na tym, że wyłącza zastosowanie dobrodziejstwa niewymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie przedpłaty z uwagi na zajście niedopuszczalnej przesłanki różnicowania w postaci faktu bycia podmiotem skontrolowanym;
2) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77§1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brakiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w przedmiocie zbadania i oceny podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powołanym kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem.
Zgodnie z treścią stanowiącego podstawę wydania kontrolowanej decyzji art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...). Stosownie zaś do treści art. 13 ha ust. 1 powołanej ustawy opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 (opłata elektroniczna) jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13 ha ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13 ha ust. 6 tej ustawy, wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 powołanej ustawy za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł – w pozostałych przypadkach.
Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że pozostałe przypadki, o których mowa w pkt 2 tego przepisu, odnoszą się także do samochodów ciężarowych.
Stosownie do treści art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych, podmiotem odpowiedzialnym ww. zakresie jest w pierwszej kolejności właściciel pojazdu samochodowego, którym poruszano się po płatnych odcinkach dróg krajowych.
Należy podkreślić, że odpowiedzialność za naruszenie określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych obowiązku ponoszenia przez korzystającego z dróg publicznych opłat za przejazd po drogach krajowych pojazdu samochodowego ma charakter obiektywny. Przesłankami tej odpowiedzialności są bowiem jedynie przejazd po drodze krajowej objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej i nieuiszczenie opłaty za ten przejazd.
W rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione.
I tak, odcinek drogi krajowej [...] węzeł B. - węzeł K., po którym w dniu [...] marca 2023 r. o godzinie 10:27 poruszał się pojazd Skarżącej, został wymieniony w pkt 3 lit. b) załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.
Naruszenie, które doprowadziło do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w tej sprawie zostało ujawnione w toku kontroli mobilnej prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] marca 2023 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli (vide Protokół z kontroli mobilnej, k. 3 akt administracyjnych). Kierujący pojazdem potwierdził ustalenia kontroli składając podpis pod protokołem kontroli, z którego m.in. wynika, że na koncie przedpłaconym Skarżącej powiązanym z ww. pojazdem brak było środków.
Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym pierwsze doładowanie konta Skarżącej w SPOE - KAS miało miejsce w dniu [...] marca 2023 r. o godzinie 10:33, tj. już po rozpoczęciu kontroli mobilnej w dniu [...] marca 2022 r. (godzina 10:30), odnotowanej w protokole kontroli mobilnej nr [...].
Przepis art. 13k ust. 8a ustawy o drogach publicznych stanowi, że kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie przedpłaty, nie wymierza się, jeśli do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS zostały przekazane dane geolokalizacyjne, a właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu uiścił opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu. Informacje o wysokości nieuiszczonej opłaty elektronicznej, są dostępne za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Jednakże zgodnie z treścią art. 8b ustawy o drogach publicznych przepisu ust. 8a nie stosuje się, jeśli do ujawnienia naruszenia doszło w wyniku kontroli, o której mowa w art. 13l, wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, po zatrzymaniu pojazdu podczas przejazdu po drodze określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6. Sytuacja taka miała właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Jak trafnie przy tym podkreślił Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skoro naruszenie, które doprowadziło do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w tej sprawie zostało ujawnione w toku kontroli mobilnej prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 9 marca 2023 r., to przepis art. 13k ust. 8a ustawy o drogach publicznych nie miał w niej zastosowania. Okoliczność dokonania przez Skarżącą doładowania konta w tym samym dniu już po rozpoczętej kontroli pozostaje więc bez znaczenia. Odmienne rozumienie powyższych przepisów – jakie prezentuje Skarżąca – pozbawiałoby w ocenie Sądu sensu przeprowadzanie kontroli mobilnych na płatnych odcinkach dróg krajowych. Wskazać przy tym należy, że na rządowej stronie internetowej systemu e-TOLL (https://etoll.gov.pl/platnosci/sposoby-rozliczania/konto-przedplacone/) podano, że wniesienie opłaty elektronicznej następuje w tym przypadku przed rozpoczęciem przejazdów po odcinkach dróg krajowych, za które jest pobierana opłata elektroniczna. Użytkownik powinien mieć na koncie rozliczeniowym w e-TOLL środki w kwocie pozwalającej mu na odbycie planowanego przejazdu w całości. Skarżąca nie korzystała przy tym z konta z odroczoną płatnością z zabezpieczeniem, ponieważ w takim przypadku opłatę elektroniczną za przejazd uiszcza się po otrzymaniu noty obciążeniowej i wpłata od użytkownika w pierwszej kolejności zostanie rozliczona na poczet najwcześniej powstałej zaległości (vide https://etoll.gov.pl/platnosci/sposoby-rozliczania/konto-z-odroczona-platnoscia/).
Ze wskazanych powodów Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przedstawienie na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, czy art. 13k ust. 8b ustawy o drogach publicznych w zakresie w jakim różnicuje zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 13k ust. 8a jest zgody z art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP.
Należy przy tym podkreślić, że to sama Skarżąca wybrała formę konta przedpłaconego i jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, winna sprawować kontrolę nad tym, aby środki niezbędne do uiszczenia wymaganych opłat za przejazdy po płatnych odcinkach dróg krajowych były zapewnione na jej koncie.
Ponadto, ze znajdującego się w aktach zestawienia/historii opłat pobieranych z konta przypisanego do pojazdu Skarżącej wynika, że również za inne uwidocznione tam przejazdy po płatnych odcinkach dróg w dniu [...] marca 2023 r. przed rozpoczęciem kontroli mobilnej nie uiszczono opłaty elektronicznej (vide k. 39-40 akt administracyjnych).
W świetle poczynionych ustaleń Organ nie miał podstaw do zastosowania w sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Warunkiem jego zastosowania w okolicznościach danej sprawy jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu określonych nim przesłanek. Zastosowaniu przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. sprzeciwia się w tej sprawie brak zaktualizowania się drugiej koniecznej przesłanki, o której stanowi ten przepis prawa, a mianowicie "zaprzestania naruszania prawa" (szerzej na ten temat vide wyrok NSA z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1091/19).
Obowiązek, którego naruszenie jest przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest jasno sprecyzowany w powołanych przepisach ustawy o drogach publicznych i ma bezwzględny charakter. Kara pieniężna za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest natomiast sztywna (art. 13k ust. 1 powołanej ustawy), a organ nie może jej miarkować.
Skoro zatem zgromadzone dowody pozwalały na stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy został wyczerpująco wyjaśniony, zbędne było podejmowanie dalszych czynności dowodowych. Organ nie naruszył więc fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, co Skarżąca zarzucała w skardze.
Podkreślić też należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Nie można bowiem zakładać, że wobec bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na organach administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1131/10). Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń. Skarżąca w tej sprawie złożyła zaś wyjaśnienia (pismo z 11 lipca 2023 r.), które nie podważyły prawidłowych ustaleń Organu.
Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku dowodowego Skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, to jest decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanych wobec Skarżącej: z [...] stycznia 2024 r. nr [...] i z [...] stycznia 2024 r. nr [...] na okoliczność, że przeciwko Skarżącej wydane zostały dwie inne decyzje o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, co oznacza, że dopuściła się naruszenia prawa o charakterze powtarzającym się, a nie jednoczynowym.
Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Po pierwsze, w sprawie tej materiał dowodowy został prawidłowo zebrany i oceniony. Dowód z dokumentów, o przeprowadzenie których wnioskowała Skarżąca, nie był więc niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozpoznawanej sprawie, gdyż na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach Sąd wątpliwości tych nie powziął.
Po wtóre zaś, Sądowi z urzędu wiadomo, że decyzje te, które stanowią odrębne sprawy administracyjne, są przedmiotem odrębnych skarg Skarżącej do tutejszego Sądu.
Reasumując, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie zakwestionowane przez Skarżącą. Zarzucając Organowi administracji naruszenia natury formalnej w zakresie postępowania dowodowego oraz naruszenie zasad oceny zgromadzonych dowodów, Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów wskazujących na wadliwość wyniku dokonanych przez ten organ ustaleń.
Sąd wskazuje ponadto, że sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej nałożonej w rozpoznawanej sprawie stanowi dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który należy rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania, skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną. Charakter i funkcje sankcji pieniężnej, nakładanej w formie aktu administracyjnego, na podstawie przepisów prawa publicznego za naruszenie obowiązków administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny rozważał w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 przywołując liczne poglądy wyrażane w literaturze przedmiotu i orzecznictwie, w tym również wyrokach Trybunału Konstytucyjnego wydanych w tym zakresie. Sąd poglądy te podziela. Przyjęta w ustawie o drogach publicznych konstrukcja sankcji pieniężnych nakładanych za naruszenie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po płatnych odcinkach dróg, uwzględnia wymóg zachowania zasady proporcjonalności, na który zwrócił uwagę Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 marca 2017 r. w sprawach połączonych C-497/15 i C-498/15 (szerzej na ten temat vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dnia 4 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5252/23).
Reasumując, Skarżąca nie dopełniła obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Obowiązek ten jest jasno sprecyzowany w wyżej przywołanych przepisach ustawy o drogach publicznych, a kara pieniężna za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej nie może być miarkowana.
Na marginesie Sąd zauważa, że Skarżąca zgodnie z treścią art. 189k § 1 k.p.a. może wystąpić do organu administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną o udzielenie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez: odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty, odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty, umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części, umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części. Sprawą Skarżącej jest w tej sytuacji skorzystanie z tej instytucji, tj. zainicjowanie postępowania administracyjnego w trybie wymienionego przepisu.
Ze wszystkich wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.