VI SA/Wa 61/07

VI SA/Wa 61/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 100/08 - Wyrok NSA z 2008-05-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (dalej jako: R 3821/85), art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 , art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., powoływanej dalej jako u.t.d.) oraz lp. 11.1. ust.1 lit c) załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę P. SA w Z., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. [...] maja 2006 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GITD wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że w dniu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2006 r. zainstalowany w pojeździe marki [...] o nr rej [...] przyrząd kontrolny (tachograf) nie rejestruje jednocześnie, ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności dwóch kierowców prowadzących pojazd. Organ powołał się na przepisy rozdziału II załącznika nr 1 R 3821/85 i wskazał, ze jeżeli pojazd prowadzony jest przez dwóch kierowców, a tak było w rozpatrywanej sprawie tachograf musi rejestrować jednocześnie, a przy tym wyraźnie i na dwóch oddzielnych wykresówkach dane dotyczące okresów czasu prowadzenia pojazdu, innych okresów pracy lub dyspozycyjności kierowcy oraz przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku. Ponieważ podczas kontroli stwierdzono, iż zainstalowany tachograf jest przystosowany do rejestracji czasu pracy tylko jednego kierowcy, zdaniem organu, należało nałożyć karę pieniężną w wysokości 1000 złotych zgodnie z l.p. 11.1 ust.1 lit c) załącznika do u.t.d. Odnosząc się argumentacji strony podnoszonej w odwołaniu od decyzji organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że użycie sformułowania w uzasadnieniu w/w decyzji dotyczącego "niedozwolonego urządzenia dodatkowego" jest oczywistym błędem pisarskim, ponieważ przedmiotem prowadzonego postępowania nie było wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego zostały podłączone niedozwolone urządzenia, sankcjonowane karą w wysokości 10 000 złotych a wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje jednocześnie ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności dwóch kierowców prowadzących pojazd. Organ odwoławczy podkreślił, że postanowienie Nr [...] wydane przez organ I instancji o sprostowaniu w/w błędu pisarskiego zostało zakwestionowane zażaleniem przez stronę skarżącą, która – wnosząc o uchylenie postanowienia - podniosła, że "stwierdzenie nieważności decyzji innej niż się zamierzało, nie może być przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. oraz, że "sprostowaniem decyzji nie można zmienić jej istoty". W ocenie GITD dokonane sprostowanie nie zmienia istoty spornej decyzji a z jej brzmienia w sposób jasny wynika, jakie naruszenie przepisów jest jej przedmiotem.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka, wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz R 3821/85 na skutek czego "mylnie zostały przypisane skarżącemu wykroczenia polegające rzekomo na zainstalowaniu w kontrolowanym pojeździe niewłaściwego urządzenia rejestrującego podczas gdy wykroczenia tego rodzaju nie miały miejsca". W ocenie strony zamontowany w pojeździe tachograf wyposażony w pojedynczy mechanizm spełniał wszystkie wymogi ustawowe i w sposób prawidłowy rejestrował wymagane dane opisane w rozdz. II pkt 1-6 R 3821/85. Zdaniem skarżącej spółki równoczesna rejestracja pracy obu kierowców jest niemożliwa ponieważ tylko jeden z nich w danym czasie faktycznie prowadził pojazd, a drugi wówczas miał przerwę w prowadzeniu.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze organ stwierdził m.in. że przewóz był realizowany przez załogę dwuosobową, podczas gdy tachograf przystosowany był do rejestracji czasu pracy tylko jednego kierowcy a więc wykresówka drugiego, nie prowadzącego w danej chwili kierowcy, znajdowała się poza urządzeniem co było wadliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej ale ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez P. SA w Z. (dalej również jako P. SA) nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z uwagi na to, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nie rozpatrzył zażalenia skarżącej spółki na postanowienie WITD z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] o sprostowaniu decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy postanowienie o sprostowaniu zostało wydane zgodnie z prawem a więc bez przekroczenia uprawnień zawartych w art. 113 §1 k.p.a . Proponowana kolejność jest uzasadniona tym, że badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny, jest obowiązany ją ocenić z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji na podstawie art. 113 § 1 k.p.a bez względu na to, czy postanowienie organu w przedmiocie sprostowania było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu. Nie można bowiem oceniać zgodności z prawem decyzji w oderwaniu od jej aktualnej treści. Należy przy tym podkreślić, że w ten sposób są w pełni chronione interesy strony (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993 r. sygn. I SA 1429/92, ONSA 1994/1/39).
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, sprostowanie oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] nie spowodowało naruszenia art. 110 k.p.a. a więc zostało dokonane prawidłowo. Jak wynika z treści protokołu kontroli z dnia [...] marca 2006 r. w trakcie czynności kontrolnych stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf nie rejestrujący jednocześnie, ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności dwóch kierowców prowadzących pojazd. Odpis tego protokołu został doręczony spółce wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] (zwrotne poświadczenie odbioru k. 50 akt adm.). Z powyższego wynika, że przedmiot prowadzonego postępowania jest niesporny. Prawdą jest, że na drugiej stronie uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. organ stwierdził, iż konsekwencją poczynionych ustaleń jest "treść. l.p. 11.1. pkt 1 lit c) załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 1000 złotych wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe". Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ popełnił błąd pisarski, gdyż z pozostałej treści w/w decyzji wynika niespornie, iż organ dokonał ustalenia stanu faktycznego i nałożył karę pieniężną za naruszenie wymienione w l.p. 11.1. ust.1 lit c) załącznika do ustawy a więc za "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf nie rejestrujący jednocześnie, ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności kierowców prowadzących pojazd" a nie za "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe". Podkreślenia wymaga, że kara za drugie z wymienionych wyżej naruszeń wynosi 10 000 złotych (patrz: l.p. 11 .1 ust. 2 lit a) załącznika do u.t.d.). Postanowienie o sprostowaniu zostało więc wydane prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że nie są uzasadnione. Zgodnie z l.p. 4.1. pkt c) rozdziału III załącznika nr 1 do R 3821/85 urządzenie rejestrujące powinno być tak skonstruowane, aby okres prowadzenia pojazdu był zawsze rejestrowany automatycznie i aby była możliwa przy użyciu przełącznika, o ile jest to konieczne, oddzielna rejestracja innych okresów czasu, jak wskazano w art. 15 ust. 3 lit. b), c) oraz d) tiret drugie rozporządzenia.
W myśl l.p. 4.3. w/w aktu, jeżeli pojazd obsługuje załoga składająca się z więcej niż jednego kierowcy, wówczas zapisy przewidziane w ppkt 4.1 są wykonywane na dwóch oddzielnych wykresówkach, tzn. każdy kierowca posiada swoją własną wykresówkę. W takim przypadku przesuw oddzielnych wykresówek jest realizowany albo przez pojedynczy mechanizm albo przez oddzielne, zsynchronizowane mechanizmy.
Zdaniem Sądu, z zestawienia powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pojazd, który prowadzony jest przez załogę dwusobową musi mieć zainstalowany tachograf przystosowany do jednoczesnej, ale oddzielnej rejestracji, danych dotyczących okresów aktywności obydwu kierowców. A więc również okresów przerw w pracy, okresów dyspozycyjności do których zalicza się m.in. czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd. Ponieważ w toku postępowania administracyjnego ustalono, że tachograf zamontowany w skontrolowanym pojeździe nie był przystosowany do jednoczesnej obsługi załogi składającej się z dwóch kierowców organ prawidłowo nałożył karę w wysokości 1000 złotych, gdyż jej wysokość wynikała z l.p. 11.1. ust. 1 lit c) załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Mając na uwadze powyższe należało skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.