VI SA/Wa 5937/23

VI SA/Wa 5937/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Urszula Wilk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 156, art. 7, art. 8, art. 6, art. 12, art. 77, art. 107 par. 1 i par. 3, art. 76 par. 1, art. 76 par. 3, art. 189e, art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 4 pkt 22 lit. d, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 7, lp. 9.1. zał. nr 3, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 81 ust. 1 i ust. 5, art. 71 ust. 1, art. 82 ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 2141
art. 6a ust. 1 pkt 1, par. 6 ust. 10
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 134 par. 1, at 145 par. 1, art. 151, art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2023 r.,
nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ", "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r.,
poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1, ust. 5 i ust. 9 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, dalej: "p.r.d."), § 6a ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U.
z 2019 r. poz. 2141, dalej: "Rozporządzenie") oraz Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji", "WITD") z [...] sierpnia 2022 r.,
którą nałożono na E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą
w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 2.000 zł.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie z lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w dniu 13 maja 2022 r. w R. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa taksówki marki V. o nr rej. [...], którą kierował A. N. Podczas kontroli kontrolujący ustalili, że kierujący wykonywał usługę przewozową pasażera z ul. [...] na ul. [...] w R. zamówioną przy pomocy aplikacji [...]. Na podstawie dokumentacji zgromadzonej podczas kontroli drogowej ustalono, że podmiotem wykonującym usługę przewozu jest E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. W toku kontroli ustalono też, że zatrzymany pojazd nie posiadał aktualnego badania technicznego (badanie techniczne taksówki straciło swoją ważność w dniu 6 października 2021 r.), co ustalono na podstawie danych pobranych z CEPiK. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego tj. lp. 9.1. zał. nr 3 do u.t.d.
Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. W trakcie kontroli zgromadzono również m.in. kopie umowy zlecenia nr [...] zawartej między Spółką a A. N. (kierowcą taksówki), kopię okazanego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej Spółce, zdjęcie – zrzut z ekranu aplikacji [...]. 14 maja 2022 r. sporządzona została również notatka służbowa służby celno-skarbowej.
Pismem z 19 maja 2022 r. Spółka została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego.
Pełnomocnik Skarżącej zajął stanowisko w sprawi i wniósł o wystąpienie do Krajowej Administracji Skarbowej i do Wydziału Ruchu Drogowego Policji o przesłanie danych pasażera kursu, a także o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania pasażera i kierowcy. Przy piśmie z 26 maja 2022 r. przedstawił kser dowodu rejestracyjnego.
Organ zwrócił się do B. sp. z .o.o. z siedzibą w W. o przesłanie danych z aplikacji wskazujących, do konta którego partnera firmy dopisany jest pojazd poddany kontroli [...] maja 2022 r.; wskazania na czyją rzecz przewozy drogowe wykonuje A. N.; z faktur bądź paragonu wystawionego za przewóz wykonany [...] maja 2022 r. z ul. [...] na ul. [...] w R. w godz. 20.59-21.03 za kwotę 11 zł.
W odpowiedzi, pismem z 17 sierpnia 2022 r., B. sp. z .o.o. z siedzibą w W. wskazał, że pojazd marki V. o nr. Rej. [...] wpisany jest do E. sp. z o.o. sp. k. z siedziba w W., A. N. świadczy usługi transportowe w zakresie przewozu osób taksówką na rzecz firmy E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. W załączeniu przesłany został także paragon na przejazd, który poddany został kontroli [...] maja 2022 r.
Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji WITD z [...] sierpnia 2022 r., którą nałożono na Skarżącą karę w wysokości 2.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu tej decyzji Organ I instancji wskazał, że w jego ocenie nie ulega wątpliwości, że w dniu kontroli przewóz drogowy osób taksówką wykonywała Spółka i to właśnie ona ponosi odpowiedzialność za naruszenie na gruncie u.t.d. WITD podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej kierujący wykonywał odpłatny przewóz pasażerów, których przewoził z ul.
[...] na ul. [...] w R. Przewóz ten wykonywany był samochodem marki V., posiadającym 5 miejsc siedzących łącznie z kierowcą. Pasażer zamówił kurs za pomocą zainstalowanej w swoim telefonie komórkowym aplikacji [...]. Opłata za przejazd odbyła się w sposób bezgotówkowy. Za usługę przewozu został wystawiony paragon nr [...] na kwotę 11,00zł. Na paragonie widnieje wystawca: E. sp. z o.o. sp. k. (NIP: [...]). Ponadto Organ I instancji wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b i 92c u.t.d.
Od decyzji z [...] sierpnia 2022 r. Skarżąca wniosła odwołanie.
Decyzją z [...] czerwca 2023 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD z [...] sierpnia 2022 r.
Organ wyjaśnił, że treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a. , które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ stwierdził w szczególności, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu [...] maja 2022 r. na ul. [...] w R. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki V. o nr rej. [...], którym kierował A. N. Podczas kontroli inspektorzy ustalili, że ww. pojazdem będącym taksówką kierujący wykonywał za pośrednictwem aplikacji [...] usługę przewozu pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w R. w imieniu i na rzecz E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. Kierujący okazał do kontroli oryginał wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką na wskazany pojazd udzielony ww. przewoźnikowi. W toku kontroli ustalono, że strona nie dokonała w wyznaczonym terminie okresowych badań
technicznych kontrolowanej taksówki. Na podstawie danych sprawdzonych w CEPiK stwierdzono, że termin badania pojazdu o nr rej. [...] wyznaczono na dzień 6 października 2021 r. Kontrolowany pojazd nie posiadał natomiast tego badania okresowego. Strona tym samym nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku w tym zakresie i na dzień kontroli taksówka, którą realizowała przewóz drogowy osób nie posiadała od 7 miesięcy aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego.
GITD nie uwzględnił zarzutów postawionych w odwołaniu. Uznał, że podmiot odpowiedzialny za stwierdzone naruszenie został ustalony na podstawie protokołu kontroli, danych przekazanych od pośrednika B. sp. z o.o. z siedzibą w W., paragonu fiskalnego za wykonaną usługę, umowy zlecenia kierującego ze Spółką.
Organ podzielił stanowisko WITD w zakresie braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. W ocenie GITD przesłanki uregulowane w powołanym przepisie nie zostały wykazane, a w szczególności Spółka nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, naruszenie zaś nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Organ podkreślił, że art. 92c u.t.d. nie może być interpretowany w sposób, który dopuszczałby jego zwolnienie z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jakiegokolwiek niedbalstwa. Zdaniem Organu do naruszenia doszło na skutek zaniedbań Spółki. Coroczny termin okresowych badań technicznych pojazdów jest na tyle długim terminem, że nie powinien sprawiać utrudnień w jego zrealizowaniu, przy czym strona powinna na tyle wcześniej zaplanować termin badania diagnostycznego, by przed upływem terminu wskazanego w dowodzie rejestracyjnym pojawić się w stacji kontroli pojazdów z pojazdem, bądź dopilnować by ktoś z jej pracowników wykonał to zadanie, a następnie sprawdzić czy zostało ono zrealizowane. Takiego obowiązku Spółka nie dopełniła i tym samym doszło bezsprzecznie do stwierdzonego naruszenia. Odpowiedzialność przedsiębiorcy ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Odpowiedzialność ta ma zatem charakter obiektywny, znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku.
W ocenie Organu, WITD prawidłowo nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł z tytułu Ip. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. W ocenie organu odwoławczego, Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do całej problematyki sprawy. Tym samym organ ten prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zdaniem Organu postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów, a Organ I instancji nie naruszył art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Od decyzji z [...] czerwca 2022 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie:
1. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu,
2. art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji II instancji, decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania dot. nałożenia kary; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz.1634; dalej p.p.s.a.).
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. d i 1 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych, za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Lp. 1-9; 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Według Lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł..
Stosownie do § 6a ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie.
Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego.
Stosownie do art. 81 ust 5 ww. ustawy, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Przepis art. art. 82 ust. 2 ww. ustawy, wskazuje, że jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 prawo o ruchu drogowym).
W świetle zarzutów skargi, istota sporu między Skarżącą a GITD sprowadza się przede wszystkim do tego, kto był wykonawcą objętego kontrolą przewozu. Zdaniem Skarżącej, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na przyjęcie, iż przewóz ten realizowała Skarżąca, ponieważ nie ustalono, że Skarżącą łączyły ze skontrolowanym kierowcą jakiekolwiek relacje.
W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy stanowisko Skarżącej jest niezasadne. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji zgromadziły w aktach materiał dowodowy, który uprawniał do przyjęcia, że sporny przewóz był realizowany w imieniu Skarżącej. Nie ma przy tym podstaw do uznania, że wydając zaskarżoną decyzję GITD naruszył w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej i zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej i utrwalone praktyki rozstrzygania spraw), art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron), art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 77 k.p.a. (obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący), ani art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (elementy składowe decyzji i uzasadnienia).
Nietrafne są stwierdzenia Skarżącej, która zarzuca, że ustalenie, iż to ona wykonywana sporny przewóz, zostało dokonane jedynie na podstawie protokołu kontroli, a w szczególności oparte wyłącznie na podstawie zdjęcia z aplikacji [...] pochodzącego z telefonu pasażera.
W ocenie Sądu ustalenie, że to w imieniu Skarżącej wykonywany był sporny przewóz zostało dokonane nie tylko na podstawie protokołu kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Potwierdzeniem poczynionych ustaleń w niniejszej sprawie są także dokumenty zgromadzone w toku kontroli, w tym dane pobrane z CEPIK, kserokopia okazanego wypisu z licencji nr [...] udzielonej Spółce oraz kserokopia umowy zlecenia nr [...] zawartej pomiędzy Spółką a kierującym jako kierowcą [...]. Podkreślenia wymaga również, że analizowane ustalenie wynika również z dowodu w postaci odpowiedzi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. z 17 sierpnia 2022 r. na wniosek WITD o udostępnienie danych zgromadzonych w aplikacji [...], z której wynika, że pojazd marki V. o nr. Rej. [...] wpisany jest do E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W., kierowca A. N. świadczy usługi transportowe w zakresie przewozu osób taksówką na rzecz firmy E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. W załączeniu przesłany został także paragon na przejazd, który poddany został kontroli [...] maja 2022 r., na którym jako wystawca widnieje Spółka. Zdaniem Sądu, w oparciu o treść protokołu kontroli, jak i wskazanych wyżej dowodów organy ITD prawidłowo ustaliły, że skontrolowany przewóz został zrealizowany w imieniu Skarżącej. W świetle tych dowodów zbędne było przeprowadzanie innych dowodów, w tym dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, którym mowa w art. 76 § 3 k.p.a., skoro okoliczność podlegająca dowodzeniu została już w sposób przekonujący, a przez to wystarczający, ustalona za pomocą wcześniejszych dowodów, nie tylko dowodu z protokołu kontroli drogowej oraz zrzutu z ekranu aplikacji [...].
Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie przypisania Skarżącej naruszenia wskazanego przez organy administracji, stwierdzić należy, że nie jest sporne i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materialne dowodowym to, że doszło do naruszenia z lp. 9.1. zał. nr 3 do u.t.d. Jak wynika z § 6a ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie. Zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 5 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego, przy czym okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 p.r.d. Zatem skoro organy prawidłowo w oparciu o dane z CEPIK( które potwierdza także przesłana przez Stronę kopia dowodu rejestracyjnego objętego kontrola pojazdu) ustaliły, że Skarżąca wykonywała przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (z uwagi na nieposiadanie od 7 miesięcy aktualnego okresowego badania technicznego), to konieczne było nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej, o której mowa w lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. wymierzonej w wysokości 2.000 zł.
Zdaniem Sądu, powyższe rozważania wskazują, że wszystkie fakty istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie art. 92a u.t.d oraz wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. zostały w postępowaniu administracyjnym trafnie wywiedzione z prawidłowo zebranego, rozpatrzonego i ocenionego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie było prowadzone w sposób transparentny, na podstawie i w granicach prawa, zaś gromadzenie materiału dowodowego zostało przeprowadzone prawidłowo, wyczerpująco i wystarczająco dla rozstrzygnięcia sprawy, a przez to nie naruszało zasady budowania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Organy administracji w toku postępowania informowały Skarżącą (zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika) o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącej będących przedmiotem postępowania administracyjnego, korespondowały także ze Skarżącą i odpowiadały na pisma składane w toku postępowania administracyjnego. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasady szybkości postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w tym znaczeniu, że gdyby postępowanie było prowadzone szybciej, to GITD wydałyby inne rozstrzygnięcie niż objęte zaskarżoną decyzją. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a jej uzasadnienie spełnia wymagania wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. i pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się GITD przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Tak sporządzone uzasadnienie pozwalało na dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu słuszne jest też stanowisko GITD odnoszące się do art. 189e i art. 189f k.p.a. Zasady wymiaru kar oraz podstawy wyłączenia lub zwolnienia z odpowiedzialności za naruszenia prawa zostały określone w samej u.t.d., nie ma więc podstaw do stosowania ramowej regulacji kodeksowej w tym zakresie. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje bowiem w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa k.p.a. (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r. II GSK 248/21).
W ocenie Sądu, GITD prawidłowo uznał, że Skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających ewentualne wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika z art. 92c u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 3 do u.t.d., natomiast odstąpienie od nałożenia tej kary i zwolnienie się podmiotu wykonującego przewóz drogowy, z odpowiedzialności administracyjnej za dane naruszenie możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. W kontekście ww. regulacji wyjaśnić należy, że o ile zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli, to wykazanie okoliczności objętych hipotezami art. 92c u.t.d. obciążają podmiot wykonujący przewóz drogowy (por.m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r. II GSK 1597/14). Tymczasem skarżąca w ogóle nie wykazała żadnych okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d. stąd w pełni podzielić należy stanowisko organów, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, która daje możliwość zastosowania wobec skarżącej wskazanego przepisu. Na podstawie okoliczności sprawy nie można bowiem przyjąć, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć (por. wyroki NSA z 23 stycznia 2019 r. II GSK 4875/16 i z 27 listopada 2018 r. II GSK 3817/16).
Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu, organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na zgodny wniosek stron sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.