VI SA/Wa 59/07

VI SA/Wa 59/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kar pieniężnych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonym zakresie nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nałożył na R. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą U. "L.", karę pieniężną w łącznej kwocie 2.750 złotych. Decyzję tę wydano w oparciu o: 1) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.3 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – nakładając karę pieniężną w wysokości 150 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, o czas powyżej 15 minut do 30 minut. Podczas kontroli na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Z. zatrzymano pojazd polski marki [...] o nr [...]. Kierowca S. B., wykonując krajowy transport drogowy, okazał do kontroli wykresówkę z dnia 18 lipca 2006 r., na podstawie której stwierdzono przekroczenie czasu jazdy bez przerwy o 30 min, a zatem kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez okres 5 godzin (naruszenie naliczono na wykresówce z dnia 18 lipca 2006 r. od 06.00 do 11.15), co jest naruszeniem przepisu art. 7 ust. 1-5 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r. P.0001-0007 (art. 7 ust. 1-5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.); 2) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – nakładając karę pieniężną w wysokości 200 złotych za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego poprzez nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; 3) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.2 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – nakładając karę pieniężną w wysokości 100 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.); 4) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.2 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – nakładając karę pieniężną w wysokości 800 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Kierowca okazał do kontroli 2 wykresówki z dnia 12 lipca 2006 r. (jazda na dwóch wykresówkach) na podstawie których stwierdzono skrócenie odpoczynku dziennego o 4 godzin i 10 minut (skrócenie odpoczynku policzono do 9 godzin), co oznacza że kierowca jadąc w okresie 24 godzin (okres policzono od 12.25 do 12.25) nie zrobił wymaganego odpoczynku dziennego i odpoczywał tylko 4 godziny i 50 minut (odpoczynek naliczono na wykresówce z dnia 12 lipca 2006 r. od 07.35 do godziny 12.25), co jest naruszeniem przepisu art. 8 ust. 1 i ust. 2 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r. P.0001-0007), (art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.); 5) art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.7. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – nakładając karę pieniężną w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; 6) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – nakładając karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.
W dniu [...] września 2006 r. R. K. złożyła odwołanie od w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie zgadzając się z naruszeniem związanym z nieuzasadnionym użyciem dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu, ponieważ użyto ich z powodów uzasadnionych. Kierowca użył dwóch wykresówek po to, aby w nocy nie musiał wstawać, żeby zmienić wykresówkę tak, aby nie naszedł zapis na zapis, co jest karane przez inspekcję. Zakwestionowano wystawione zaświadczenie, dotyczące nieprowadzenia pojazdu, podczas gdy zaświadczenie zostało wystawione zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Pracodawca wystawia zaświadczenie, ale może upoważnić do tego osobę zajmującą się transportem. R. K. podała też, że urządzenie rejestrujące straciło ważną legalizację, więc nie ma podstawy do stwierdzenia naruszenia czasu pracy.
W dniu [...] listopada 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu organ podał, że co do pierwszego naruszenia, to zgodnie z art. 7 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (jak również zgodnie z art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców), po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Treść lp. 10.3. załącznika do powoływanej ustawy, karą w wysokości 150 złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut. Podczas kontroli na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Z. zatrzymano pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca okazał do kontroli wykresówkę z dnia 18 lipca 2006 r., na podstawie której stwierdzono przekroczenie czasu jazdy bez wymaganej przerwy o 30 minut, zatem kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez okres 5 godzin (wykresówka z dnia 18 lipca 2006 r. od 06:00 do 11:15).
Główny Inspektor Transportu Drogowego po ponownej analizie wykresówki z dnia 18 lipca 2006 r. zważył, iż kierowca przekroczył czas jazdy bez wymaganej przerwy o 45 minut, gdyż prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 5 godz. 15 min. od 6.00 do 11.15. Wobec powyższego organ I instancji powinien nałożyć na stronę karę pieniężną za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karę w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut. Jednakże ze względu na art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżana decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W związku z tym Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił nałożoną przez organ I instancji karę pieniężną utrzymać w mocy.
Co do drugiego naruszenia, to stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konkretyzacją wyżej wymienionego przepisu jest lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości od 200 do 2.000 złotych sankcjonuje nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego polegające na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu za każdy dzień. Kierowca okazał do kontroli dwie wykresówki z dnia 12 lipca 2006 r. i z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezspornie wynika, iż nastąpiło nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu.
Co do trzeciego naruszenia i czwartego naruszenia, to stosownie do art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, w każdym 24-godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni, kiedy odpoczynek jest nie skrócony zgodnie z pierwszym akapitem, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin. W każdym 30 - godzinnym okresie, gdy pojazd jest prowadzony, co najmniej przez dwóch kierowców, każdy kierowca będzie uprawniony do okresu odpoczynku trwającego nie mniej niż osiem kolejnych godzin. Dzienny okres odpoczynku może być wykorzystywany w pojeździe, jeśli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się na postoju.
Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nakładającego karę pieniężną za skrócenie dziennego czasu odpoczynku w wysokości 100 złotych za czas do jednej godziny oraz 200 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Kierowca okazał do kontroli 2 wykresówki z dnia 12 lipca 2006 r. na podstawie których stwierdzono skrócenie odpoczynku dziennego o 4 godziny 10 minut (skrócenie odpoczynku policzono do 9 godzin, okres rozliczeniowy od 12.25 do 12.25). Kierowca nie zrobił wymaganego odpoczynku dziennego i odpoczywał tylko 4 godziny 50 minut (odpoczynek naliczono na wykresówce z dnia 12 lipca 2006 r. od 07.35 do 12.25). W świetle jednoznacznego brzmienia przytoczonych powyżej przepisów dziewięciogodzinny okres odpoczynku dziennego jest odpoczynkiem najkrótszym i nie może być skracany w żadnym przypadku.
Co do piątego naruszenia, to zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.7. załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierowca nie okazał do kontroli 12 wykresówek z poprzedniego tygodnia w którym prowadził pojazd podczas wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Kierowca okazał do kontroli zaświadczenia w sprawie dni wolnych na okresy: od 6 lipca 2006 r. do 9 lipca 2006 r., od 10 lipca 2006 r. do 11 lipca 2006 r., 13 lipca 2006 r., 15 lipca 2006 r., od 18 lipca 2006 r. do 19 lipca 2006 r. i od 20 lipca 2006 r. do 21 lipca 2006 r., które nie zostały uznane z powodu tego, iż kierowca wypisał własnoręcznie zaświadczenia, a także posiadał zaświadczenia in blanco.
Co do szóstego naruszenia, to według art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Zgodnie z treścią lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 1.000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono, iż tachograf marki K. [...] i nr ser. [...] posiadał nieważną legalizację, która upłynęła w dniu [...] kwietnia 2006 r.
Na powyższą decyzję organu II instancji w dniu [...] grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) R. K. złożyła skargę, wnosząc o uchylenie tej decyzji. Podała, że nie zgadza się z naruszeniem związanym z nieuzasadnionym użyciem dwóch wykresówek w ciągu 24-godzinnego okresu, gdyż użyto ich z powodów uzasadnionych. Ponieważ nie udostępniono wykresówek, została ona wprowadzona w błąd przez kierowcę, który po kontroli był bardzo zdenerwowany, w związku z czym przyjmuje ona argumentację organu II instancji do przeprowadzonej analizy wykresówek. Również tu analiza bezspornie dowodzi, że kierowca użył z powodów uzasadnionych dwóch wykresówek, ponieważ gdyby ich nie użył, to zapis jazdy nałożyłby się na zapis jazdy po 24 godzinach, tak więc zrobił wszystko, aby zapis na dwóch wykresówkach był czytelny. Gdyby tego nie zrobił to zapewne zostałby ukarany za to, że oba zapisy naszłyby na siebie. Zatem kontrolujący, jak również organ II instancji, nie wziął pod uwagę oczywistych powodów użycia dwóch wykresówek.
Skarżąca zwróciła uwagę na fakt zakwestionowania zaświadczenia dotyczącego nieprowadzenia pojazdu, skoro zaświadczenie zostało wystawione zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, jako pozbawionego merytorycznego sensu. Pracodawca wystawia zaświadczenie, ale może upoważnić do tego osobę zajmującą się transportem, jak to robi wiele dużych firm transportowych - co nie jest sprzeczne z prawem. Pracownik jest upoważniony do wystawiania takich zaświadczeń, jak również do podpisywania faktur, co nie jest zabronione prawem. Przepis art. 31 ustawy o transporcie drogowym jest przepisem, który nie zabrania wystawienia zaświadczeń osobom upoważnionym - w tym przypadku kierowcy.
W skardze R. K. podała, że skoro urządzenie rejestrujące straciło ważną legalizację, co zostało stwierdzone w protokole - to nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia odnośnie czasu pracy, ponieważ nielegalizowane w terminie urządzenie może doprowadzić do sporządzenia błędnych zapisów na wykresówkach dotyczących właśnie czasu pracy kierowców w zakresie prowadzenia, jak również odpoczynków. Organ nie przesłuchał kierowcy w charakterze świadka na okoliczność stwierdzonych naruszeń dotyczących owych przekroczeń, tak więc nie ma żadnej pewności, że do tych naruszeń w ogóle doszło.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że stosownie do art. 6 ust. 1 sekcji IV rozporządzenia Rady (EWG) nr
3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych
przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego okres
prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego
odpoczynku lub między okresem dziennego odpoczynku i tygodniowego
odpoczynku nie może przekraczać dziewięciu godzin. Może być natomiast
przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do dziesięciu godzin. W myśl art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów lub przepisów wymienionych w pkt 1-8 podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 10.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny skutkuje nałożeniem kary w wysokości 150 złotych (lit. a), a za każdą następną rozpoczętą godzinę 200 złotych (lit. b).
Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia
20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w
transporcie drogowym kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów lub przepisów wymienionych w pkt 1 - 8 podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 11.4. ust. 6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą karze podlega jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę.
Stosownie do art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia
20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów
socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w każdym
dwudziestoczterogodzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu
odpoczynku wynoszącego co najmniej jedenaście kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni, kiedy odpoczynek nie jest skrócony może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać przynajmniej osiem kolejnych godzin. W tym przypadku minimalna długość odpoczynku jest zwiększona do dwunastu godzin. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów lub przepisów wymienionych w pkt 1 - 8 podlega karze pieniężnej. Lp. 10.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym przewiduje, że skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego podlega karze w wysokości 100 złotych o czas do jednej godziny (lit. a) i w wysokości 200 złotych za każdą kolejną rozpoczętą godzinę (lit. b).
Zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia
20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w
transporcie drogowym, na żądanie uprawnionego funkcjonariusza służb
kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy
kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo
prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów lub przepisów wymienionych w pkt 1 - 8 podlega karze pieniężnej. W myśl lp. 1.7. załącznika do ustawy za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia
20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w
transporcie drogowym urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są
wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. Każdy przyrząd jest poświadczany co do swego działania oraz dokładności wskazań. W tym celu dokonuje się legalizacji. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym sprawdzenia urządzenia rejestrującego dokonuje się nie rzadziej niż raz na 24 miesiące. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów lub przepisów wymienionych w pkt 1-8 podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 11.1. ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą karze podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.
Organ podniósł, że nie jest słuszny zarzut kwestionujący naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w odpowiednie dokumenty. Przywołany wyżej art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców wyraźnie wskazuje, że zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu powinno zawierać między innymi podpis pracodawcy. Zaświadczenie to pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego (art. 31 ust. 2 ustawy). Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że zaświadczenie zawsze powinien wystawić i podpisać pracodawca. Nie musi tego wykonać osobiście, może to za niego wykonać inna osoba upoważniona, w tym również jego pracownik. Nie może to jednak być kierowca, w szczególności posługujący się w trakcie przewozu czystymi blankietami. W tym przypadku dokument nie jest bowiem wystawiany przed rozpoczęciem przewozu i nie jest zaświadczeniem, lecz oświadczeniem. To ostatnie może być jednak wystawiane tylko w warunkach opisanych w art. 31 ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców. W stwierdzonym stanie faktycznym używanie dwóch wykresówek było zbędne, a więc karę nałożono zasadnie. Brak ważnej legalizacji tachografu nie musi - wbrew twierdzeniom strony - oznaczać niemożności ustalenia naruszeń dotyczących czasu pracy. W chwili kontroli urządzenie rejestrujące było sprawne, a więc powalało uzyskać wiarygodne informacje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ uchybił tej zasadzie odnośnie zarzutu pierwszego, trzeciego i czwartego.
W odwołaniu od decyzji wydanej w I instytucji strona podniosła, że skoro upłynął termin ważności legalizacji tachografu to nie ma podstawy do stwierdzenia naruszenia odnośnie czasu pracy. Skąd kontrolujący wie, że urządzenie jest sprawne i dobrze rejestruje czas pracy, tak więc naruszenia dotyczące czasu pracy są oparte na dowodzie, który kontrolujący sam podważył.
Ustosunkowując się do tego zarzutu Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji poprzestał na stwierdzeniu, że urządzenie rejestrujące pomimo braku legalizacji było sprawne, co wynika z analizy wykresówek załączonych do akt sprawy.
Tę argumentację Sąd uznał za niewystarczającą, co pozwala na postawienie zarzutu niewyjaśnienia sprawy w powyższym zakresie wbrew art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Legalizacja urządzenia świadczy o prawidłowym jego działaniu, dlatego też jeśli organ przyjął, że mimo utraty jej ważności tachograf był sprawny winien dogłębnie zbadać tę kwestię i wyczerpująco się do niej ustosunkować w uzasadnieniu decyzji. To uchybienie stało się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym nałożenia kar pieniężnych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego (art. 145 § 1 pkt 1 podp. c p.p.s.a.).
Co do pozostałych zakwestionowanych przez stronę naruszeń drugiego i piątego Sąd uznał, że zarzuty skargi w tej części nie zasługują na uwzględnienie. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i obszernie wyjaśniły podstawę prawną nałożonych kar. Argumentacja organów w tym zakresie jest trafna i wyczerpująca, Sąd się z nią zgadza, a więc nie ma potrzeby jej powtarzania.
Z uwagi na to Sąd skargę odnośnie naruszeń drugiego i piątego oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a
Sąd nie orzekał o zwrocie skarżącej części wniesionego opisu, albowiem strona nie zgłosiła żądania w tym przedmiocie.