VI SA/WA 5175/23

VI SA/Wa 5175/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna
Honorata Łopianowska /przewodniczący/
Szczepan Borowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 10, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 76
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 7a, art. 8, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust. 7, lp. 1.5 zał. nr 3, art. 14 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 czerwca 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako organ lub GITD) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej jako: u.t.d.) oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także jako: organ pierwszej instancji) z dnia 22 czerwca 2022 r. o nałożeniu na [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako skarżąca lub Spółka) kary pieniężnej w wysokości 2000 zł i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu 15 marca 2022 r. w W. na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki S.o nr rej. [...]. Pojazdem oznakowanym w sposób właściwy dla taksówki ([...] kierował M. A.. Kierowca okazał do kontroli m.in. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Kontrolujący ustalił, że właściciel licencji (skarżąca) zmienił adres siedziby i otrzymała licencję nr [...], ale kontrolowany pojazd nie jest do niej dopisany. Wobec tego w protokole kontroli wpisano naruszenie wynikające z lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.: Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu.
Komenda Stołeczna Policji w Warszawie przekazała do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego protokół kontroli wraz z dokumentacją zgromadzoną w sprawie celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego.
Organ pierwszej instancji pismem z dnia 8 kwietnia 2022 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r. Urząd m.[...] potwierdził, że skarżąca według stanu na dzień kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W piśmie tym poinformowano ponadto, że pojazd marki S. o nr rej. [...] nie został zgłoszony do wskazanego uprawnienia.
Wobec tego decyzją z dnia 22 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. czyli za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu.
Od tej decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołanie.
Wspomnianą na wstępie decyzją GITD uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 800 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 5c ustawy z 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1180) ustawodawca wprowadził zmianę treści art. 6 ust. 4 u.t.d. Zmiana wprowadzona od 1 stycznia 2020 r. stanowi, że licencja na przewóz taksówką udzielana jest na określony obszar. W odróżnieniu od wcześniej obowiązującego stanu prawnego licencja taka nie jest natomiast udzielana na konkretny pojazd. Stąd też zastosowanie przez organ pierwszej instancji sankcji określonej w lp. 1.3 załącznika 3 u.t.d. było nieuzasadnione. Licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką przestała być ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem.
Z tego powodu GITD uchylił decyzję organu pierwszej instancji.
Jednocześnie organ podkreślił, że aktualny pozostaje obowiązek wynikający z art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.
GITD stwierdził, że skarżąca nie zgłosiła organowi licencyjnemu zmiany w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką – pojazdem marki S. o nr rej. [...]. Do dnia wydania decyzji strona nie potwierdziła, że zgłosiła ww. pojazd do licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Organ za bezsporne uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Zgodnie z informacjami uzyskanymi przez kontrolujących od pracownika Urzędu m.[...] strona na dzień kontroli drogowej (15 marca 2022 r.) nie zgłosiła pojazdu do licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Powyższe zostało potwierdzone przez organ licencyjny pismem z 20 kwietnia 2022 r. Od dnia kontroli do dnia sporządzenia tego pisma minęło 36 dni, a zatem strona nie dopełniła obowiązku zgłoszenia zmiany danych do licencji w terminie 28 dni.
Organ za niezasadne uznał zarzuty skarżącej przedstawione w odwołaniu. Przede wszystkim w ocenie organu skoro protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, to kierowca potwierdził prawidłowość ustaleń kontrolujących. Nawet jeżeli kierowca nie znał języka polskiego mógł zgłosić zastrzeżenia do protokołu. Późniejsze kwestionowanie protokołu z tego powodu, że kierowca nie znał języka polskiego pozostaje w sprzeczności z tym protokołem, bowiem nie było przeszkód, by kierowca składając podpis poczynił adnotacje co do braku zrozumienia dokonanych ustaleń czy wyraził inne zastrzeżenia do kontroli - także w swoim języku ojczystym.
Organ wskazał również, że w rozpatrywanej sprawie z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zdaniem GITD materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania powołanego przepisu. Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.
Od tej decyzji Spółka złożyła skargę wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niedokonanie pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie i dokonanie błędnego ustalenia, że skarżąca miała obowiązek pisemnie zgłosić pojazd S. nr. rej [...] do licencji taksi, po dniu kontroli przeprowadzonej 15 marca 2022 r.
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92a ust. 7 pkt 1 w zw. z lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przedsiębiorca pomimo, że ma czas 28 dni na zgłoszenie zmiany danych w formie papierowej lub elektronicznej o których mowa w art. 7a i 8 u.t.d., jest również zobowiązany do takiego zgłoszenia jeżeli we wskazanym wyżej okresie zaprzestał użytkowania już pojazdu i nie wykorzystuje go w działalności przewozowej objętej licencją.
GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2493 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja GIDT o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką osób udzielana jest na określony obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia lub miasto stołeczne W..
W myśl art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d. do wniosku o wydanie licencji załącza się m.in. wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: markę, typ, rodzaj/przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN.
Z kolei z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wynika, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.
W stosunku do przewoźników naruszających przepisy u.t.d. ustawodawca przewidział sankcje m.in. w postaci administracyjnych kar pieniężnych. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9.
Zgodnie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie nakładana jest kara pieniężna w wysokości 800 zł za każdą zmianę.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, wynika, że skontrolowany kierowca wykonywał w imieniu skarżącej transport drogowy taksówką na terenie W.. Do kontroli okazał stosowną licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozów taksówką. Z ustaleń poczynionych przez kontrolującego funkcjonariusza Policji, następnie potwierdzonych przez organ wynika, że pojazd, którym był wykonywany przewóz nie został zgłoszony organowi licencyjnemu. Skarżący nie zanegował okoliczności niezgłoszenia zmiany w licencji w zakresie dodania skontrolowanego pojazdu. W skardze wskazał jedynie, że przedsiębiorca nie ma obowiązku zgłaszania organowi licencyjnemu zmiany w sytuacji, gdy w terminie 28 dni zaprzestał dalszego użytkowania pojazdu, którego miałaby dotyczyć zmiana.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że w sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Bezsporne jest, że w dniu kontroli pojazd, którym wykonywany był przejazd nie był zgłoszony do licencji. W dniu 20 kwietnia 2022 r., a zatem w dniu udzielenia organowi pierwszej instancji informacji przez organ licencyjny pojazd ten w dalszym ciągu nie był zgłoszony do licencji. Od dnia kontroli (15 marca 2022 r.) do dnia udzielenia powołanej informacji (20 kwietnia 2002 r.) upłynęło więcej niż 28 dni, a zatem organ zasadnie uznał że doszło do naruszenia obowiązku określonego art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.
W konsekwencji GITD zmieniając decyzję organu pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zł.
Twierdzenia skarżącej o zbyciu skontrolowanego pojazdu przed upływem 28 dni od dnia kontroli nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Skarżąca na tę okoliczność nie przedstawiła żadnych dowodów ani w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ani w postępowaniu odwoławczym, ani wraz ze skargą. Podkreślić też należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Nie można bowiem zakładać, że wobec bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na organach administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1131/10). Organ nie ma zatem obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń. Skarżąca nie złożyła zaś żadnych wyjaśnień na żadnym etapie postępowania i mimo skutecznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania i pouczenia przez organ o treści art. 10 k.p.a. przede wszystkim nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o zbyciu pojazdu np. umowy sprzedaży, czy innych dokumentów świadczących o wycofaniu pojazdu z eksplantacji w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa przewozowego.
Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia przez organ art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w związku z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. należało uznać za nieuzasadniony.
Z przytoczonych wyżej powodów, w ocenie Sądu, organ nie naruszył również przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim organ nie naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sprawie zebrano materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w wynika, że zatrzymany do kontroli kierowca wykonywał przewozy drogowe osób taksówką. Skarżąca była organizatorem przewozu pojazdem niezgłoszonym do licencji. Głównym dowodem w sprawie był protokół kontroli oraz pismo organu licencyjnego z dnia z 20 kwietnia 2022 r. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kierowcę. Jak słusznie stwierdził organ nawet w przypadku, gdyby kierowca nie posługiwał się językiem polskim w stopniu pozwalającym na zrozumienie treści protokołu nie miało wpływu na okoliczność braku wniesienia zastrzeżeń do protokołu. Organ prawidłowo podniósł, że kierowca mógł nanieść zastrzeżenia, czy uwagi co do przeprowadzanej kontroli w znanym mu języku. Mógł skontaktować się telefonicznie z pracownikiem skarżącej w celu dokonania tłumaczenia w trakcie przeprowadzanej kontroli. Ani z protokołu kontroli (podpisanego przez kierowcę), ani z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji nie wynika, że kontrolujący mieli jakiekolwiek trudności w porozumieniu się z kierowcą skontrolowanego pojazdu, wymagające sprowadzenia tłumacza.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.