VI SA/Wa 4371/24

VI SA/Wa 4371/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Dauter-Kozłowska
Tomasz Sałek /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 87, art. 7a, art. 8, art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też w skrócie jako "GITD", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] października 2024 r. nr [...], której podstawę prawną stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej też w skrócie jako "k.p.a."), art. 4 pkt 1 i 22, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej też jako "u.t.d.") oraz lp. 1.5 i 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżącą odwołania, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "WITD" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 1 300 złotych za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie a także za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym (za każdy dokument). Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu 25 kwietnia 2024 r. w W. na ul. [...] 1 funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. H.. GITD zaznaczył, że pojazd ten był oznakowany jako taksówka, natomiast w toku kontroli kierowca nie przedstawił do kontroli oryginału wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością a jedynie zdjęcie wskazanego dokumentu na telefonie. Organ II instancji wskazał, że w tej sytuacji dokonujący kontroli funkcjonariusze Policji skontaktowali się z pracownikami Urzędu W., w wyniku czego uzyskali informację, iż okazany przez kierowcę wypis z licencji został wycofany z dniem 28 kwietnia 2023 r. zaś zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie jest przypisany do żadnej licencji. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500 złotych tytułem popełnienia naruszenia ujętego w Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., jak i w wysokości 800 złotych z tytułu naruszenia wskazanego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z kolei spółka w swej skardze na wspomnianą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 roku zarzuciła:
1/ naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez brak pełnego wyjaśnienia i uwzględnienia, wszystkich okoliczności występujących w sprawie i dokonanie błędnego ustalenia, że przedsiębiorca miał obowiązek pisemnie zgłosić pojazd [...] nr. rej [...] do licencji taxi, jeśli po dniu kontroli przeprowadzonej 25 kwietnia 2024 r., a przed upływem 28 dnia od jego użycia, zaprzestał wykorzystywania go w swojej działalności przewozowej oraz brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do podniesionej przez stronę w odwołaniu sytuacji, gdy przewoźnik zaprzestaje wykorzystywania w swojej działalności pojazdu przed upływem terminu na zgłoszenie zmian w rejestrze, co powoduje brak możliwości kontroli Sądowej stanowiska organu w tym zakresie,
2/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:
a/ art. 92a ust. 1, 2 i 7 pkt 1 w zw. z lp.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przewoźnik pomimo, że zaprzestał wykorzystywania pojazdu przed upływem terminu na zgłoszenie zmiany danych w rejestrze, jest również zobowiązany do takiego (pustego) zgłoszenia pomimo, że nie wykorzystuje już pojazdu w działalności przewozowej objętej licencją taxi.
b/ art. 92a ust. 1 pkt 2 w zw. z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez jego nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy ten - na dzień kontroli - nie był jeszcze zobowiązany do wyposażenia kierowcy we wskazany, aktualny wypis z licencji dla pojazdu poddanego kontroli, bowiem nie upłynął jeszcze termin 28 dni na zgłoszenie zmiany i wydanie przez organ aktualnego wypisu z licencji.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia go poprzedzającego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie naruszają przepisów prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały bowiem przesłanki zarówno do wymierzenia Spółce kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., jak i kary w wysokości 800 złotych za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. Nadmienić przy tym należy, że stosownie do art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wynika z kolei, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. Wśród wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. znajduje się, mający zastosowanie w niniejszej sprawie, lp. 1.12, tj. "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument" zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 złotych, jak również lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonujący karą pieniężną w wysokości 800 złotych niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga przy tym, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy obu instancji prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zdaniem Sądu, organy w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustosunkowując się do wyjaśnień Strony a argumenty podane w uzasadnieniu skarżonej decyzji poparte zostały odpowiednim materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania.
Z poczynionych przez organy ustaleń, mających odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, jasno wynika bowiem, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 25 kwietnia 2024 roku przez funkcjonariuszy Policji, S. H. kierował pojazdem marki [...] o nr rej. [...], przy czym pojazd ten był oznakowany zgodnie z wymogami dotyczącymi przewozu osób taksówką. W trakcie tejże kontroli kierowca okazał na telefonie zdjęcie wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonego Skarżącej. Zasadną jest zatem konstatacja organu odwoławczego, że kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz skarżącej, która posiada wymaganą licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną dnia 31 grudnia 2021 r. przez Prezydenta W.. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Z kolei w myśl ust. 4 cyt. przepisu, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Zgodnie natomiast z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument. Tymczasem z treści protokołu kontroli sporządzonego przez funkcjonariusza Policji wprost wynika, że w trakcie kontroli kierowca nie przedstawił oryginału wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanego dla Skarżącej a jedynie jego zdjęcie na telefonie. Mając zatem na uwadze, że Skarżąca nie wyposażyła kierowcy skontrolowanego pojazdu w licencję lub wypis z licencji, która w dacie kontroli uprawniałaby do wykonania tego rodzaju przewozu, naruszyła tym samym powołany art. 87 ust. 4 u.t.d. Ustalenie zatem, że kierowca nie okazał licencji ani wypisu z licencji, uprawniało organy administracji do nałożenia na skarżącą, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., kary pieniężnej za delikt opisany w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożony karą pieniężną w wysokości 500 złotych.
Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, wynika, że pojazd, którym był wykonywany przewóz, nie został zgłoszony organowi licencyjnemu. W dniu 10 czerwca 2024 roku, czyli w dniu udzielenia organowi pierwszej instancji informacji przez organ licencyjny, pojazd ten w dalszym ciągu nie był zgłoszony do licencji. Od dnia kontroli, czyli 25 kwietnia 2025 roku do dnia udzielenia powołanej informacji upłynęło zatem więcej niż 28 dni. Co istotne, skarżąca spółka nie zanegowała okoliczności niezgłoszenia zmiany w licencji w zakresie dodania skontrolowanego pojazdu, wskazując jedynie, że użytkowała pojazd w terminie krótszym, niż termin zakreślony na jego zgłoszenie. Jednakże twierdzenia skarżącej o zaprzestaniu użytkowania pojazdu przed upływem 28 dni od dnia kontroli nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Skarżąca na tę okoliczność nie przedstawiła żadnych dowodów ani w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ani w postępowaniu odwoławczym, ani wraz ze skargą. Podkreślić też należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Nie można bowiem zakładać, że wobec bierności strony ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na organach administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1131/10). Jednocześnie należy wyraźnie podkreślić, że obowiązek statuowany w art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wyklucza dopuszczalność postulowanej przez skarżącą rezygnacji z jego wypełnienia wyłącznie z uwagi na sporadyczne wykorzystywanie danego pojazdu przez przewoźnika. Częstotliwość użytkowania danego pojazdu przez przewoźnika jest bowiem okolicznością irrelewantną w świetle wyraźnie ujętego obowiązku nakazującego zgłoszenie organowi który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Tym samym, w ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że w sprawie doszło do naruszenia przez Skarżącą obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. a zatem organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zł.
Sąd podziela także ustalenia organu odwoławczego w kwestii braku podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Zdaniem Sądu istotnie nie można przyjąć, że Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.