VI SA/Wa 407/19

VI SA/Wa 407/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1269/19 - Wyrok NSA z 2023-02-01
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 32b, art. 32f ust. 1 i 2, art. 87, art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w m. "(...)" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" grudnia 2018 r. nr "(...)"w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 32a, art. 32f ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.), art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2018 r. cofającą P. sp. z o.o. z siedzibą w O. świadectwo kierowcy o numerze [...] udzielonego w dniu [...] czerwca 2017 r. dotyczącego kierowcy O. K. oraz zawieszającą ww. Przedsiębiorcy wydawania nowych świadectw kierowców przez okres jednego roku.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] czerwca 2017 r. P. Sp. z o.o. zostało udzielone świadectwo kierowcy o [...] uprawniające kierowcę obywatela Ukrainy O. K. do wykonywania na rzecz przedsiębiorcy przewozów drogowych rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej. Świadectwo kierowcy zostało wydane na okres od 29 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r.
Zgodnie z uprawnieniem przysługującym Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego na podstawie art. 32f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pismem z dnia 26 września 2017 r. organ wezwał ww. przedsiębiorcę do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez niego wymagań do otrzymania świadectwa kierowcy, określonych w art. 32b ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 6 października 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 19 października 2017 r. strona przedłożyła dokument ZUS P ZUA - zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego kierowcy O. K. z dnia 13 czerwca 2017 r. oraz kserokopie: orzeczenia lekarskiego z dnia 26 lipca 2017 r., orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia 26 lipca 2017 r. i świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] z dnia 16 października 2017 r. wydanych dla ww. kierowcy. Mimo ponownego wezwania organu z dnia 26 czerwca 2018 r. o przedłożenie ww. dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez podmiot wydający dokument, przez notariusza lub przez upoważnionego pracownika Biura do spraw Transportu Międzynarodowego i ważnych na dzień wydania świadectwa kierowcy wydanego dla ww. kierowcy strona takich dokumentów nie przedłożyła.
Pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] udzielonego w dniu 29 czerwca 2017 r. dotyczącego kierowcy O. K. oraz zawieszenia wydawania stronie nowych świadectw kierowców przez okres jednego roku.
Odpowiadając na powyższe zawiadomienie w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r. pełnomocnik strony wniósł o przedłożenie dowodu potwierdzającego niespełnienie przez stronę warunków otrzymania ww. świadectwa kierowcy.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] o cofnięciu świadectwa kierowcy o numerze [...] udzielonego w dniu 29 czerwca 2017 r., dotyczącego kierowcy O. K. oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu R. Sp. z o.o. nowych świadectw kierowców przez okres jednego roku.
W dniu 25 października 2018 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, w którym wniosła o jej uchylenie w całości. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 51, art. 74 i art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy,
- art. 80 k.p.a.,
- art. 87 i art. 92a ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem pełnomocnika strony organ dokonał tylko pobieżnej i częściowej oceny zebranego materiału dowodowego, nie odniósł się także do wszystkich przepisów prawnych obowiązujących organ podczas kontroli. Natomiast niedokonanie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy jest podstawą do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ ponownie rozpoznając sprawę powołał przepisy mające w sprawie zastosowanie. Wyjaśnił, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla kierowcy O. K. strona nie tylko nie spełniała warunków określonych w art. 32b ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, ale również we wniosku o wydanie tego świadectwa potwierdziła spełnianie tych warunków. Wniosek o wydanie kolejnego świadectwa dla ww. kierowcy, złożył osobiście w dniu 19 czerwca 2017 r. Prezes Zarządu skarżącej spółki M. G. Do wniosku zostało dołączone zaświadczenie ZZ z dnia 14 czerwca 2017 r., w którym Prezes Zarządu skarżącej spółki oświadczył, że ww. kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a ustawy o transporcie drogowym. Oświadczenie zawarte w tym zaświadczeniu Prezes Zarządu strony złożył będąc świadomy grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Natomiast z dokumentów przedłożonych przez stronę w dniu 19 października 2017 r. wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla ww. kierowcy strona nie posiadała wszystkich dokumentów wymaganych do jego zatrudnienia i otrzymania świadectwa kierowcy. Z przedłożonych przez skarżącą spółkę kserokopii: orzeczenia lekarskiego, orzeczenia psychologicznego nr [...] i świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...] dotyczących ww. kierowcy wynika, że zostały one wydane po dniu wydania świadectwa kierowcy dla wymienionego kierowcy. W dniu wydania tego świadectwa strona posiadała jedynie dokument potwierdzający zgłoszenie kierowcy do ubezpieczenia społecznego. Zatem strona nie spełniała warunków do otrzymania świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy. Dlatego zaświadczenie ZZ z dnia 14 czerwca 2017 r. złożone przez Prezesa Zarządu skarżącej spółki, w którym oświadczył, że kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a ustawy o transporcie drogowym, zawierało nieprawdziwe informacje,
Konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Niespełnianie warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji jest podstawią do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy na okres jednego roku. Skarżąca spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwwskazań kierowcy Pana O. K. do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy Wymienione dokumenty zostały wydane dla tego kierowcy po dniu wydania świadectwa kierowcy dla tego kierowcy. Wymienione świadectwo zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku o świadectwo nieprawidłowych informacji. Zatem skarżąca spółka niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo, a skutkiem takiego postępowania jest zastosowanie sankcji określonej w art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, tj. cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Dlatego organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia jak rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji a zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługiwały na uwzględnienie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji zarzucając naruszenie:
- Konstytucji RP a szczególnie art. 51, art 74, art. 77;
- art 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań;
- art 7 i 77 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy;
- art 80 k.p.a., oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;
- art 87 i art 92 a ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. w sprawie umożliwienia wypowiedzenia się przez Stronę;
- Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego;
Zdaniem skarżącej sformułowania przedstawione w wydanej decyzji administracyjnej nie znajdują odzwierciedlenia w wyrokach niezawisłych sądów, faktach, dowodach, dokumentach, przepisach prawnych oraz wewnętrznych aktach prawnych wydanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Postępowanie administracyjno-dowodowego zostało przeprowadzone przez Organ pobieżnie,uwzględniając wniosków zgłaszanych przez Stronę. Przedstawiona do wglądu dokumentacja podczas zapoznania się z aktami sprawy była niekompletna co uniemożliwiło wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Zignorowane zostały prawa Strony i żądania przedstawione przez Stronę w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Stosownie do art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Z kolei art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy.
Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Ponadto świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe.
W przedmiotowej sprawie z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla kierowcy O. K. strona nie tylko nie spełniała warunków określonych w art. 32b ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, ale również we wniosku o wydanie tego świadectwa potwierdziła spełnianie tych warunków. Wniosek o wydanie kolejnego świadectwa dla ww. kierowcy Prezes Zarządu skarżącej spółki złożył osobiście w dniu 19 czerwca 2017 r. Do wniosku zostało dołączone zaświadczenie z dnia 14 czerwca 2017 r., w którym oświadczono, że ww. kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a ustawy o transporcie drogowym. Oświadczenie zawarte w tym zaświadczeniu Prezes Zarządu strony złożył będąc świadomy grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Natomiast z dokumentów przedłożonych przez stronę w dniu 19 października 2017 r. wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla ww. kierowcy strona nie posiadała wszystkich dokumentów wymaganych do jego zatrudnienia i otrzymania świadectwa kierowcy. Z przedłożonych przez skarżącą spółkę kserokopii: orzeczenia lekarskiego, orzeczenia psychologicznego nr [...] i świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...] dotyczących ww. kierowcy wynika, że zostały one wydane po dniu wydania świadectwa kierowcy dla wymienionego kierowcy. W dniu wydania tego świadectwa strona posiadała jedynie dokument potwierdzający zgłoszenie kierowcy do ubezpieczenia społecznego. Zatem strona nie spełniała warunków do otrzymania świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy, a zaświadczenie z dnia 14 czerwca 2017 r. złożone przez Prezesa Zarządu skarżącej spółki zawierało nieprawdziwe informacje.
Konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tymi przepisami, niespełnianie warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawdziwych informacji jest podstawią do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy na okres jednego roku. Skarżąca spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwwskazań kierowcy O. K. do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Świadectwo zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku nieprawidłowych informacji. Zatem skarżąca spółka niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo, a skutkiem takiego postępowania jest zastosowanie sankcji określonej w art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, tj. cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Dlatego organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia jak rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ dokonał wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego, a swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Wbrew zarzutom skargi, strona miała możliwość czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania i na bieżąco była informowana o podejmowanych przezx organ działaniach. Skarżąca spółka została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w którym została poinformowana o przysługujących jej prawach i wyznaczono jej termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Strona skorzystała tylko z przysługującego jej prawa zapoznania się z aktami sprawy. Z innych przysługujących jej praw strona nie skorzystała.
Również zarzut naruszenia art. 87 i art. 92a ustawy o transporcie drogowym jest niezasadny, bowiem żaden z tych artkułów nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Art. 87 ustawy o transporcie drogowym dotyczy kontroli drogowej przeprowadzanej podczas wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę wykonującego ten przewóz w imieniu przedsiębiorcy i określa on obowiązek posiadania przez kierowcę i okazywania do kontroli szeregu dokumentów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego. Natomiast art. 92a ustawy o transporcie drogowym określa sankcje jakie są nakładane na podmioty wykonujące przewozy drogowe i podmioty wykonujące czynności związane z przewozem drogowym za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Natomiast przedmiotowe postępowanie dotyczy kontroli świadectwa kierowcy wydanego skarżącej spółce. Kontrola ta jest przeprowadzana na podstawie art. 32f ustawy o transporcie drogowym i zgodnie z art. 32c ust. 3 do jej przeprowadzenia stosuje się odpowiednio także przepisy art. 85 i art. 90 tej ustawy.
Niezasadne są też zarzuty naruszenia art. 51, art. 74 i art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 55a ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem uprawnionym do zbierania danych osobowych i administrowania nimi. Organ zbiera dane osobowe i administruje tylko tymi danymi osobowymi, które są niezbędne do realizacji zadań określonych wr ustawie oraz w przepisach odrębnych. W każdym przypadku zbierania takich danych organ informuje w jakim celu takie dane są zbierane i wskazuje podstawę prawną zbierania tych danych. Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych oraz ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych. W niniejszej sprawie także wszystkie dane osobowe zostały zebrane zgodnie z obowiązującymi przepisami o czym składający wniosek o wydanie świadectwa kierowcy został poinformowany. Tym samym organ nie naruszył art. 51 Konstytucji RP. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło ochrony środowiska ani bezpieczeństwa ekologicznego, więc organ nie mógł naruszyć art. 74 Konstytucji RP. Także art. 77 Konstytucji RP nie ma żadnego związku z niniejszym postępowaniem.
Zauważyć tu należy, że skarżąca jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. To przedsiębiorca odpowiada za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty i ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Niewątpliwie określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, zaś obowiązująca w tym zakresie ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32 f ust. 2 u.t.d., tj., bowiem jak stanowi ust. 2 powołanego art. w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy – należało zastosować art. 32b oraz art. 32 f ust. 1 i 2 u.t.d.
Reasumując, zdaniem Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty.
Zauważyć należy, że zastosowana dolegliwość w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenie wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców przez okres roku, z istoty swej wywołuje negatywne konsekwencje dla strony i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Funkcją sankcji przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym jest funkcja prewencyjna, służąca mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił takich rozwiązań organizacyjnych, skoro doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.