VI SA/Wa 3797/24

VI SA/Wa 3797/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka /przewodniczący/
Iwona Kozłowska
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Asesor WSA Iwona Kozłowska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant st. sek. sądowy Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2023 roku funkcjonariusz Policji przeprowadził w W. na [...] w rejonie numeru 54 (teren [...]) kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był K. K.. Z treści sporządzonego z czynności kontrolnych protokołu oraz notatki urzędowej wynika, że kierowca przewoził pasażera – W. B., który zamówił usługę przewozu w W. z ul. [...] 24 na [...] 54, za pomocą aplikacji [...]. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd jest przystosowany do przewozu pięciu osób łącznie z kierowcą. W toku kontroli kierowca okazał identyfikator kierowcy taksówki ale nie okazał wypisu z licencji. Okazał natomiast zdjęcie na telefonie wypisu nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla Q. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona"). Także pasażer okazał otrzymany w formie elektronicznej paragon za usługę transportową wystawiony przez Skarżącą na kwotę 9,87 zł.
Protokół z kontroli wraz z załącznikami został przekazany przez Komendę Stołeczną Policji pismem z dnia 11 grudnia 2023 roku [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego (dalej też jako "organ I instancji" lub "WITD"), który z kolei pismem z dnia 5 stycznia 2024 roku, zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej w skrócie jako "u.t.d.").
W toku postępowania WITD uzyskał informację z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta W., że Skarżąca, na dzień kontroli, posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną w dniu 6 lutego 2023 r. (udzieloną w trybie zmiany licencji nr [...] z dnia 22 lutego 2022 r.) o nr [...] a kontrolowany pojazd do tejże licencji został zgłoszony.
Z kolei Skarżąca zwróciła się do WITD z wnioskiem o wystąpienie do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji o przesłanie danych pasażera kursu a także wezwanie pasażera oraz kierowcy do złożenia zeznań, celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.
Powyższe postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] lutego 2024 roku decyzji o numerze [...], którą nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości dwudziestu tysięcy złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Skarżąca wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "GITD"), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a."), poprzez zaniechanie prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przyznanie protokołowi kontroli waloru dowodu wyłącznego a także brak przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów oraz pominięcie oceny przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia 3 października 2024 roku, nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do niej, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 roku. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie z zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołu kontroli nr [...], dokumentów zebranych podczas kontroli i w toku postępowania wyjaśniającego, jednoznacznie wynika, że w dniu [...] listopada 2023 r. w Warszawie miała miejsce usługa przewozowa w postaci okazjonalnego przewozu osób, za pomocą aplikacji [...], przez Skarżącą, która na dzień kontroli nie dysponowała uprawnieniami w transporcie drogowym osób samochodem osobowym. Zdaniem GITD kierujący pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wykonywał w dniu kontroli, okazjonalny przewóz osób, a nie transport drogowy taksówką, gdyż pojazd ten nie spełniał warunków technicznych zawartych w § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Pojazd nie był bowiem oznakowany jako taksówka, gdyż nie posiadał lampy z napisem "TAXI", a ten element jest najistotniejszą cechą odróżniającą taksówkę od innego pojazdu. Ponadto, wykonujący przewóz nie posiadał uprawnień w krajowym transporcie drogowym osób. GITD podkreślił przy tym, że posiadanie przez Stronę licencji na przewóz osób taksówką, nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Aby bowiem pojazd uznany był za taksówkę, musi spełniać wszelkie warunki techniczne (obligatoryjne elementy), które określają przepisy szczegółowe. Zatem brak odpowiedniego wyposażenia (brak taksometru i lampy z napisem TAXI) nie czyni kontrolowanego pojazdu taksówką, nawet w sytuacji, gdy podmiot legitymuje się licencją na przewóz osób taksówką. Stosownie natomiast do treści lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 złotych. Dodatkowo, w ocenie organu odwoławczego, analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki [...] o nr rej. [...], jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Spółki tego warunku nie spełniał . Zgodnie natomiast z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych.
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zarzuciła naruszenie:
1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie przez Organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia jaki charakter miał przewóz, przy jednoczesnym nakładaniu na Skarżącą kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy w trakcie jednego przewozu kierowca nie mógł jednocześnie dopuścić się obu naruszeń, które się wykluczają,
2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce,
3) art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do niej, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;
4) art. 92 a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do niej, polegające na uznaniu, że Skarżąca wykonywała przejazd bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż posiadała ona w dniu kontroli ważną licencje na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji w dniu kontroli jeszcze nie upłynął.
Mając na względzie powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.")
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie naruszają przepisów prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały bowiem przesłanki do wymierzenia Spółce kary zarówno za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, jak i za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy obu instancji prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zdaniem Sądu, organy w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustosunkowując się do wyjaśnień Strony a argumenty podane w uzasadnieniu skarżonej decyzji poparte zostały odpowiednim materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania.
Z poczynionych ustaleń jasno przy tym wynika, że istotnie w dniu [...] listopada 2023 roku kierujący samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] (konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu 5 osób), odpłatnie przewoził pasażera, który przewóz zamówił za pomocą aplikacji [...] i uiścił za niego opłatę gotówką. Jednocześnie nie budzi wątpliwości Sądu, że kierowca bynajmniej usługi przewozu pasażera nie świadczył samoistnie, lecz działał na zlecenie i w imieniu skarżącej, współpracując z nią z wykorzystaniem aplikacji [...] za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Świadczy o tym zarówno fakt, że w toku kontroli kierowca okazał zdjęcie na telefonie wypisu nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej właśnie dla Q. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., jak również treść informacji uzyskanej przez organ pierwszej instancji z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta W., z której wynika, że Skarżąca, na dzień kontroli, posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką a sam kontrolowany pojazd został do tej licencji zgłoszony. Co więcej także na otrzymanym przez pasażera i okazanym w trakcie kontroli w formie elektronicznej paragonie za usługę transportową, jako jego wystawca a zatem wykonujący usługę przewozową widnieje Q. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.
W ocenie Sądu, wszystkie te dowody potwierdzają wykonanie spornego przewozu przez Skarżącą. Skarżąca, chcąc natomiast skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli skarżącej w wykonanym przewozie, nie podważa wiarygodności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Skarżąca miała możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w trakcie postępowania administracyjnego, czego nie uczyniła. W piśmie procesowym z 12 stycznia 2024 r. wniosła jedynie o wezwanie pasażera (po uprzednim ustaleniu przez organ jego danych) i kierowcy do złożenia zeznań. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz, w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonał spornego przewozu, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji.
Całkowicie bezpodstawne są zatem w tym zakresie zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia przez organ, dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia: czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem, jak również jaka była forma współpracy kierowcy ze skarżącą i czy w ogóle taka współpraca miała miejsce.
Zdaniem Sądu bowiem, ustalenia organów w pełni pozwalały na przyjęcie, że do skojarzenia kierującego z pasażerem doszło poprzez internetową platformę [...] z inicjatywy pasażera, przy czym sam przewóz został zrealizowany w imieniu i na rzecz Skarżącej. Tym samym Skarżąca, realizując odpłatny przewóz osób, winna posiadać stosowne uprawnienie, jakim jest zezwolenie lub licencja, upoważniające ją do prowadzenia tego typu działalności.
W tym miejscu Sąd zgadza się natomiast z ustaleniami organów inspekcji transportu drogowego, że Skarżąca, realizując powyższy przewóz, nie legitymowała się wymaganym zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Otóż zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".
Stosownie zaś do art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką.
Definicja taksówki została unormowana w art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988), zgodnie z którym jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę są jego odpowiednie oznaczenia. Jak wynika z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia technicznego, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: rozmieszczenie - na dachu; barwa - biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu; powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. Wskazane zatem w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, oznaczenie jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Z kolei definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu taksówką, bowiem jak wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Tym niemniej właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz przy posiadaniu wymaganej licencji wraz z wpisem pojazdu do tej licencji, za przewóz taksówką. Tymczasem sporny pojazd, konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą, nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka z uwagi na brak lampy z napisem "Taxi", co jasno potwierdza zarówno treść protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2023 r., jak i załączona do niego dokumentacja zdjęciowa. Zatem, skoro pojazd ten nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, to wykonywany w dniu kontroli przewóz nie mógł być w konsekwencji uznany za przewóz taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny. Tym samym organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny przewóz, który nie mógł być z opisanych wyżej powodów uznany za przewóz taksówką, był dokonywany bez wymaganej licencji, pomimo że Skarżąca posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżąca bowiem, w istocie rzeczy, dokonała przewozu, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. (krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), na dokonanie którego również wymagana jest licencja, Skarżąca jednak poza licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w dniu kontroli nie posiadała innej licencji poza wskazaną powyżej. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż skarżąca popełniła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 12 000 zł.
Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły także, że Skarżąca podczas przeprowadzonej kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., przez który należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżąca wykonywała zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi, nie występującymi w niniejszej sprawie, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem pojazd, którym dokonano spornego przewozu, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą. W świetle bowiem art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie pomiędzy pasażerem, który zamówił sporny przejazd za pomocą aplikacji [...], a Skarżącą, nie została zawarta umowa przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 k.c. a należność została uiszczona kierowcy gotówką, nie zaś w lokalu przedsiębiorcy. Do świadczenia spornej usługi przewozu doszło na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez skarżącą z internetowej aplikacji Bolt, służącej do organizowania usług przewozu. Jest to usługa pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, którą należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r., C- 34/15). Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez skarżącą (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę [...] (platformę konkurencyjną do [...]), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywiste jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19). W świetle przedstawionych uwag, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny przewóz stanowił przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów, o których mowa w 18 ust. 4b u.t.d. i że Skarżąca popełniła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.
Ponadto Sąd zgadza się ze stanowiskiem GITD, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Analizując treść przytoczonego powyżej przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Powołana regulacja ma przy tym charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skarżąca tymczasem nie wykazała w toku postępowania w żaden sposób, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.
Reasumując Sąd stwierdził, że organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało uprawnionym stwierdzeniem naruszenia prawa polegającego zarówno na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, jak i wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.