VI SA/Wa 3640/24

VI SA/Wa 3640/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 oraz art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 20 września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22,art. 87, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728, dalej: u.t.d.), Ip. 5.4.1, Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenia 561/2006"), art. 1, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1, dalej: "rozporządzenia 2020/1054"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WWITD") z 9 kwietnia 2024 r. nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 450 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: 1) przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin, 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut.
GITD wskazał, że powyższe stwierdzono 4 marca 2024r. podczas kontroli drogowej na autostradzie [...], pojazdu marki D. o nr rej. [...] oraz naczepy marki S.o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. B.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu Strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z 4 marca 2024 r.
Organ wskazał, że w wyniku rozpoznania sprawy WWITD 9 kwietnia 2024 r. wydał decyzję administracyjną nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 450 zł. Pismem z 24 kwietnia 2024 r. Strona wniosła odwołanie.
GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wskazał, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. 11:55 do godz. 16:36 dnia 16 lutego 2024 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł za naruszenie Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
GITD wskazał następnie, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. 04:15 do godz. 09:10 dnia 24 lutego 2024 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł za naruszenie Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
GITD stwierdził, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
GITD wskazał dalej, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych pobranych z kart kierowców i urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wskazuje, iż kierowca w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawartym od 19 lutego 2024 r. do 3 marca 2024 r. prowadził pojazd przez 95 godzin i 39 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 5 godzin i 39 minut. Kierowca podczas kontroli okazał wydruk z 1 marca 2024 r. z opisem przekroczenia jazdy ciągłej o 30 minut, dojazd od parkingu, jak również przekroczenia czasu dwutygodniowego - zjazd na bazę, jednakże powyższego wydruku w zakresie przekroczenia dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 39 minut nie uwzględniono z uwagi na czas przekroczenia oraz brak odstępstwa w tym zakresie z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 (rozporządzenie mówi o przekroczeniu dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o maksymalnie 2 godziny).
Organ stwierdził, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 250 złotych za stwierdzone naruszenia określone Ip. 5.4.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. GITD stwierdził, iż łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 450 złotych.
Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Podkreślił, iż Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy.
GITD dodał, że Stron w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów mogących zwolnić ją z odpowiedzialności na podstawie art. 92b u.t.d. Organ wskazał, że Strona wskazuje jedynie, że szkoli zatrudnianych kierowców, a także na bieżąco nadzoruje czynności kierowców, czy organizuje czas pracy tak by nie dochodziło do naruszeń czasu pracy. W ocenie organu wyjaśnienia Strony same w sobie nie dowodzą jednocześnie deklarowanych w nim okoliczności. Wyjaśnienia te nie dowodzą także, że przedsiębiorca zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy.
GITD stwierdził, że w niniejszej sprawie Strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz, na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Pismem z 17 października 2024 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 20 września 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na: a) zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, b) dokonaniu dowolnej, jednostronnej oceny zebranych dowodów, c) niezbadaniu, czy zaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy, d) wydaniu decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został przez organ należycie ustalony oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy miał wpływ na uchybienie, którego dopuścił się kierowca, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń, które mógł przewidzieć,
2) art. 7 oraz art. 8 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez GITD działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,
3) art. 92c w zw. z art. 92 ust. 1 u.t.d. przez ich niezastosowanie polegające na wszczęciu postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji nakładającej karę pieniężną, w sytuacji gdy postępowanie na gruncie powołanych przepisów podlegało umorzeniu, gdyż okoliczności sprawy i dowody wskazywały, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,
4) art. 92b u.t.d. przez jego niezastosowanie polegające na wszczęciu postępowania administracyjnego i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, w sytuacji gdy postępowanie na gruncie powołanego przepisu podlegało umorzeniu, gdyż Skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia 561/2006 i rozporządzenia 3821/85, a nadto zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że w niniejszej sprawie zasadne i konieczne wydawało się przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w tym w szczególności kierowcy P. B. oraz przedstawiciela pracodawcy organizującego pracę kierowców, tj. K. S., którzy posiadają wiedzę na temat organizacji i dyscypliny pracy w Spółce, sposobu planowania tras, egzekwowania przez pracodawcę przestrzegania norm czasu pracy przez kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie.
Zdaniem Skarżącego, GITD bezkrytycznie zaaprobował stanowisko, iż pracodawca wiedział, albo co najmniej wyrażał zgodę na dokonywanie naruszeń przez pracowników. Skarżący podkreślił, że nie można wymagać od pracodawcy, aby sprawował stały i bieżący nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, poruszając się po drogach nie tylko Polskich, ale również innych krajów Unii Europejskiej i nie tylko. W takiej sytuacji, gdy pracodawcę dzieli z pracownikiem setki, a nawet tysiące kilometrów odległości trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy nad wykonywaniem obowiązków przez pracowników. Tym samym uznać należy, że Skarżący nie miał wpływu na uchybienia jakich dopuścił się kierowca.
Skarżący również wskazał, że zważywszy na infrastrukturę drogową bardzo często kierowcom trudno znaleźć odpowiednie miejsce postojowe w celu odbycia przerwy, nawet przy prawidłowo zaplanowanym czasie pracy z uwzględnionym buforem czasowym. Wykazane w decyzji kilkuminutowe przekroczenia czasu jazdy nie były celowe, nie niosły ze sobą żadnych korzyści dla firmy i pozostawały bez wpływu na bezpieczeństwo drogowe.
Skarżący dodał, że brak wiedzy pracodawcy o naruszeniach pracownika, nie jest równoznaczny ze złą organizacją pracy w firmie. Skarżący podniósł, że nie mógł przewidzieć, iż kierowca bez jakiejkolwiek potrzeby dopuści się naruszenia, nie miał wpływu na ich powstanie. Za naruszenie jakiego dopuścił się pracownik, pracodawca niezwłocznie wyciągnął wobec niego konsekwencje.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 450,00 złotych za stwierdzone naruszenia dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut oraz za przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin.
Jak wynika z art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku kierowcy wykonującego okazjonalne przewozy osób przerwę, o której mowa w akapicie pierwszym, można również zastąpić dwiema przerwami, z których każda musi mieć długość co najmniej 15 minut, rozłożonymi w okresie prowadzenia pojazdu, o którym mowa w akapicie pierwszym, w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd.
Sankcje za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, ustawodawca unormował w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., z których wynika, że przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100 zł; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 250 zł; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350 zł.
W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniany przez Skarżącego prowadził pojazd w okresie: a) od godz. 11:55 do godz. 16:36 dnia 16 lutego 2024 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe, prowadząc pojazd przez 4 godziny i 34 minut, przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, b) od godz. 04:15 do godz. 09:10 dnia 24 lutego 2024 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe, prowadząc pojazd przez 4 godziny 33 minut, przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.
W świetle powyższego GITD uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za każde z tych naruszeń, a więc łącznie 200,00 zł.
Jak wynika z 6 ust. 3 rozporządzenia 561/2006, łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Zgodnie z art. 4 lit. i rozporządzenia 561/2006, "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę.
Sankcje za przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu ustawodawca unormował w lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., z których wynika, że przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 250 zł; 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350 zł; 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 550 zł, 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 700 zł.
W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniany przez Skarżącego w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawartym od 19 lutego 2024 r. do 3 marca 2024 r. prowadził pojazd przez 95 godzin i 39 minut, przekraczając 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 5 godzin i 39 minut. Kierowca podczas kontroli okazał wydruk z 1 marca 2024 r. z opisem przekroczenia jazdy ciągłej o 30 minut, dojazd od parkingu, jak również przekroczenia czasu dwutygodniowego - zjazd na bazę, jednakże powyższego wydruku w zakresie przekroczenia dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 39 minut nie uwzględniono z uwagi na czas przekroczenia oraz brak odstępstwa w tym zakresie z przepisów rozporządzenia nr 561/2006.
W świetle powyższego GITD uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 250,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi w niniejszej sprawie 450,00 złotych.
Podkreślenia wymaga, że ustalone w niniejszej sprawie przez organy obu instancji naruszenia popełnione przez kierowcę wykonującego przejazdy w imieniu i na rachunek Skarżącego, nie budzą wątpliwości w sprawie. Nie kwestionuje ich Skarżący, nie są więc sporne w sprawie.
Skarżący natomiast stoi na stanowisku, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez zatrudnionego przez siebie kierowcę, a GITD bezkrytycznie zaaprobował stanowisko, iż Skarżący wiedział, albo co najmniej wyrażał zgodę na dokonywanie naruszeń przez pracowników, podczas gdy Skarżący nie miał wpływu na uchybienia jakich dopuścił się kierowca. Skarżący podniósł, że na bieżąco nadzoruje i nadzorował czynności kierowców i tak organizuje ich czas pracy, aby nie dochodziło do naruszeń. Dotychczasowa, permanentna kontrola ze strony pracodawcy nie wykazywała jakichkolwiek naruszeń po stronie kierowcy. Skarżący wskazał, że kierowcy wykonujący przewozy na rzecz skarżącej przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków przechodzą dodatkowe szkolenie odnoszące się do norm czasu pracy. Skarżący dodał, że pomimo dołożenia wszelkich starań nie mógł przewidzieć, iż pracownik zachowa się w sposób tak nieodpowiedzialny i sprzeczny z przepisami.
Zdaniem Skarżącego nieuwzględnienie tych okoliczności przez organy doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, czego skutkiem było również naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d., poprzez ich niezastosowanie.
Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny – niezależny od winy, w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23 za wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, CEBOIS).
Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d., nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23).
Sąd podziela stanowisko GITD wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wskazał zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. pkt 1 u.d.p. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym zostały wykazane naruszenia opisane w lp. 5.4.1 i lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., popełnione przez kierowcę zatrudnionego przez Skarżącego. Popełnione naruszenia miały miejsce w okresie od 16 lutego 2024 r. do 3 marca 2024 r. Niewątpliwie wykonywanie przewozu przez kierowcę zazwyczaj odbywa się z wyłączeniem sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, jednakże nie oznacza to zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Przedsiębiorca nie może pozostać bierny wobec dokonywanych przez kierowcę naruszeń. Na Skarżącym, jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wyboru adekwatnych rozwiązań organizacyjnych, organizacji pracy, systemu motywacyjnego (np. nagród) i szkoleniowego, aby dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi do postępowania nienaruszającego przepisów prawa. Także do przedsiębiorcy należy wybór osób, z którymi współpracuje, a zatem to przedsiębiorcę obciążają kwestie niewłaściwego doboru osób.
Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że Skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie wykazał, że właściwie planował poszczególne zadania przewozowe tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmował wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w tym, że sprawował bieżący nadzór nad działaniem kierowców i nad czasem ich pracy.
Ponadto należy zauważyć, że dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18).
Sąd stwierdza, że z tych względów organ nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów postępowania w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ działając na podstawie przepisów prawa oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w tych przepisach i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że Skarżący jednak nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie oraz, że nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych w sprawie naruszeń przepisów prawa (art. 80 K.p.a.). Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Nie można w związku z tym uznać, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy zasady zaufania (art. 8 K.p.a.).
W konsekwencji nie można zgodzić się również z zarzutem naruszenia przez organ art. 92b ust. 1 u.t.d., jak również art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez ich niezastosowanie, co zostało wyjaśnione powyżej. W sprawie nie miał zastosowania art. 92 u.t.d.
Na Skarżącego zatem została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z ust. 7 u.t.d., w wysokości 450 zł, za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.4.1 i lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Wyjaśnienia wymaga, że sąd administracyjny – poza wyjątkową sytuacją przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), która nie wystąpiła w niniejszej sprawie – nie prowadzi postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenia okoliczności stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny ocenia natomiast zgodność z prawem ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej. Nie ma zatem podstawy prawnej do przeprowadzania przed sądem administracyjnym dowodów z zeznań świadków. Strona skarżąca natomiast może uczestniczyć w rozprawie sądowej i przedstawiać swoje stanowisko i wyjaśnienia.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.