VI SA/Wa 3413/24

VI SA/Wa 3413/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art.92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1047
art.66 ust.1 art.134 ust.1 pkt 1 ,art.134a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1123
art.16 i 17
Ustawa z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nr [...] nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za naruszenie ustawy o transporcie drogowym.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] lipca 2023 r. około godziny 14:35 w miejscowości W., poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], oznakowany jako taksówka. Pojazdem kierował M. K. Kierowca do kontroli okazał paszport, prawo jazdy, wypis z licencji, orzeczenie psychologiczne oraz orzeczenie lekarskie. W trakcie kontroli stanu technicznego pojazdu stwierdzono pęknięcia konstrukcji pojazdu po prawej i lewej stronie.
W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do zawiadomienia dołączono kopię protokołu z kontroli.
Kolejno, decyzją z dnia [...] października 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ I instancji), na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201), dalej "u.t.d.", nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych, wobec stwierdzenia, że nastąpiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne (lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, zaskarżając ją w całości. Decyzji organu I instancji Strona zarzuciła naruszenie: art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wskazała, że w chwili zatrzymania Kierowca nie wykonywał przewozu. Mógł przecież poruszać się prywatnie bądź zmierzać do stacji naprawczej. Strona wskazała także, że protokół kontroli nie spełniał wymogów przewidzianych dla dokumentów urzędowych, gdyż Kierowca był cudzoziemcem i istniała wątpliwość czy posługiwał się językiem polskim w stopniu wystarczającym dla zrozumienia treści zawartych w tym dokumencie.
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2023 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (poz. 1123), art. 66 ust. 1, art. 134 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 134a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047), § 5, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. poz. 2141) zwane dalej "rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego", pkt. 6.1.1 b) zdanie 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego oraz Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wyjaśnił, że jego zdaniem w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w dniu przeprowadzenia kontroli [...] lipca 2023 r. doszło do naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Wskazał, że w treści art. 66 ust. 1 p.r.d. zawarto wymagania dla pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym. Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że pojazd uczestniczący w ruchu drogowym nie może stwarzać niebezpieczeństwa dla osób w nim jadących, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia
5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego określają jakie są kryteria uznania stanu pojazdu za niezadowalający oraz charakteryzuje kategorię usterek. Zgodnie z pkt 6.1.1 b) zdanie 2 załącznika do ww. rozporządzenia obluzowana większość mocowań lub niewystarczająca wytrzymałość części stanowi usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego: protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], notatki urzędowej oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że Kierowca w dniu [...] lipca 2023 r. wykonywał przedmiotowym pojazdem oznakowanym jako taksówka krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w imieniu i na rzecz S. z siedzibą w W. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji udzielony ww. przedsiębiorcy. Przeprowadzono kontrolę stanu technicznego przedmiotowego pojazdu oraz zgodnie z załącznikiem do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. stwierdzono usterkę niebezpieczną pojazdu zakwalifikowaną jako niebezpieczna.
Ustosunkowując się do stanowiska Strony, GITD wskazał, że jego zdaniem zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonywanie przewozu drogowego pojazdem samochodowym posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Gdyby Kierowca realizował prywatny przewóz to wówczas nie dysponowałby wypisem z licencji czy orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi, a pojazd wówczas powinien mieć zasłonięte elementy wymagane dla taksówki. Zatem stanowisko pełnomocnika strony, iż błędnie zakwalifikowano charakter przewozu nie zostało poparte wiarygodnymi dowodami.
W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości. Decyzji zaskarżonej zarzucono naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92a ust. 1, 3 7 pkt 1 w zw. z. Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Stronę kary pieniężnej, gdy brak było w sprawie dowodów na ustalenie spełnienia przesłanki niezbędnej dla zastosowania tego przepisu prawa materialnego w postaci: wykonywania przez przedsiębiorcę w chwili kontroli, przewozu drogowego osób, pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczną, co spowodowało niezasadne utrzymanie decyzji organu I instancji w całości w mocy.
Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz umorzenie postępowania. Jednocześnie Strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że w materiale dowodowym sprawy nie ma żadnego dowodu na potwierdzenie okoliczności, iż chwili kontroli drogowej, zatrzymany Kierowca wykonywał przewóz drogowy osób, a tym bardziej, że wykonywał go na rzecz obciążonego karą przewoźnika. Kontrola odbyła się w trakcie normalnego ruchu drogowego, a zatrzymany pojazd nie przewoził pasażerów i nie miał uruchomionej aplikacji z dostępem do zleceń. Pojazd nie należał także do Skarżącego, a zatem mógł być wykorzystywany przez Kierowcę również poza czasem współpracy, co miało miejsce w tym przypadku.
Dalej Spółka podniosła, że GITD nie dopuszcza możliwości, iż Kierowca w momencie zatrzymania do kontroli, wykorzystywał pojazd prywatnie, a także że mógł zabronić mu realizować zlecenia na jego rzecz i odesłać go do stacji diagnostycznej albo na parking lub do warsztatu, celem naprawy pojazdu z uwagi na dostrzeżone nieprawidłowości jego stanu technicznego. Zarzuciła, że organ nie zbadał, czy w chwili kontroli Kierowca był w pracy i działał na rzecz przedsiębiorcy, pomijając przy tym w całości wyjaśnienia Spółki i pozostałe okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, błędnie zakładając, że Kierowca realizuje pracę na rzecz przewoźnika 24 godziny na dobę, i nie może prywatnie zmierzać do domu na odpoczynek albo wykonywać własnych obowiązków np. w postaci zmierzania do warsztatu celem naprawy pojazdu, którym się posługuje.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym zgłosił organ, a Spółka w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Kontroli w sprawie niniejszej podlegała decyzja GITD z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji z dnia [...] października 2023 r. nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych. Kara ta została nałożona na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. (w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. poz. 1123 – por. art. 16 i art. 17 tej ustawy zmieniającej) w związku ze stwierdzeniem naruszenia opisanym pod poz. lp. 9.2 złącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.". Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3 art. 92a u.t.d.).
W ocenie Sądu, w sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione bez naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, był wystarczający do zastosowania w stosunku do Skarżącego sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że wykonawcą przewozu drogowego była Skarżąca. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówki poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym. Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...], a przedmiotowy pojazd o nr rej. [...] był, w dacie kontroli, zgłoszony do ww. licencji. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy oraz pisma Urzędu [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. Okoliczność, że sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącej potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez Kierowcę pojazdu, z którego wynika, że Skarżąca jest przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz. Dodać przy tym należy, że Kierowca okazał nie tylko wymagane orzeczenia psychologiczne i lekarskie o których mowa w art. 39j i 39k u.t.d., ale i wypis z licencji nr [...]. Z wypisu tego oraz pisma Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. wprost wynika, że Strona posługuje się przedmiotowym pojazdem przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (pojazd został zgłoszony do licencji).
Analiza stanowiska Strony zajętego w sprawie wskazuje, że Skarżący nie kwestionuje przypisania mu naruszenia z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a przeprowadzona przez sąd kontrola z urzędu nie wykazała nieprawidłowości co do ustaleń organu i zastosowanych w tym zakresie przepisów prawa. Naruszenie to dotyczy wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047) pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę.
Niewątpliwie stan techniczny pojazdów użytkowych, bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dlatego pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą być utrzymywane w stanie zdatności do ruchu drogowego, a pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Drogowe kontrole techniczne są więc kluczowym elementem niezbędnym do osiągnięcia trwałego wysokiego poziomu zdatności pojazdów użytkowych do ruchu drogowego, a nieodpowiedni stan techniczny pojazdu podlega sankcjonowaniu. Stąd ustalenia dokonane w trakcie kontroli powinny znaleźć odzwierciedlenie w protokole.
Organizację, szczegółowe warunki i sposób wykonywania kontroli ruchu drogowego określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. poz. 2141). Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia "Pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli technicznej podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej.". Drogowa kontrola techniczna obejmuje identyfikację pojazdu oraz sprawdzenie stanu technicznego co najmniej jednej pozycji z obszarów wymienionych w § 5 ust. 2 rozporządzenia, w tym: podwozie i elementy przymocowane do podwozia (pkt 6). Kontrola ta może także obejmować sprawdzenie, czy odpowiednie części i elementy pojazdu odpowiadają wymogom w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska (§ 5 ust. 6 rozporządzenia).
Stosownie zaś do ust. 7 § 5 ww. rozporządzenia, usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie: drobne, poważne i niebezpieczne, przy czym usterki niebezpieczne to usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu (pkt 3 ust. 7 § 5 rozporządzania). W sprawie organy stwierdziły, że zidentyfikowana usterka to usterka niebezpieczna o której mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego (6.1.1 lit. b zdanie 2).
Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać trzeba, że uwzględniając cel czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy stwierdza się, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest więc podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17).
Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 – § 2 art. 76 k.p.a.
Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała. Zaś okoliczność, że Kierowca który podpisał się pod treścią protokołu słabo zna język polski, samo w sobie nie pozbawia tego dokumentu waloru wiarygodności.
Zauważyć ponadto należy, że z przewozem drogowym mamy do czynienia nie tylko w sytuacji gdy w chwili kontroli w pojeździe znajduje się pasażer, ale i wówczas gdy w pojeździe pasażera brak, a kierowca oczekując na zlecenie przewozu gotowy jest je zrealizować. O gotowości realizacji przewozu świadczy to, że pojazd posiadał zewnętrzne wymogi charakterystyczne dla taksówki, w tym lampę "TAXI" (niczym nieosłoniętą), a Kierowca okazał wymagane przy realizacji przewozu dokumenty, przede wszystkim wypis z licencji. Natomiast stanowisko Strony, że w chwili zatrzymania Kierowca nie świadczył pracy, bądź wykorzystywał przejazd prywatnie czy – na polecenie Strony – zmierzał do warsztatu nie zostało uprawdopodobnione. Zatem nie podważa ono stanu faktycznego ustalonego w sprawie.
Trafnie także organ odwoławczy uznał brak podstaw do umorzenia postępowania, stosownie do art. 92c u.t.d., zgodnie z którym "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.".
W sprawie nie ma sporu, że przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 nie zaistniały. Na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest także podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nadto żadnych okoliczności które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedstawiła.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów podniesionych w skardze, w sposób który nakazywałby uwzględnienie skargi stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Dlatego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.