VI SA/Wa 3327/24

VI SA/Wa 3327/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art.92a, 92c, art.4 pkt 11 i 22, art.5 ust.1, art.5b, art.18 ust.4 a i 4b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1123
art.16
Ustawa z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J.sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka", "Przedsiębiorca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2024r. wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] czerwca 2023 r. około godziny 07:35 w W. kontroli poddano pojazd marki [...] o nr rejestracyjny [...], którym kierował S. A. (dalej: "Kierowca"). Ww. pojazd nie był oznakowany jak taksówka. W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził z ul. [...] na ul. [...] w W. pasażera, który oświadczył, że zamówił usługę przejazdu za pomocą aplikacji [...]. Za wykonany przejazd pasażer zapłacił kwotę 20,00 zł gotówką za co nie otrzymał paragonu. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r.
Powyższe stało się przyczyną wszczęcia, z urzędu, postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym zawiadomiono Spółkę pismem z dnia 6 lipca 2023 r. Do zawiadomienia załączono ww. protokół z kontroli.
Po przeprowadzeniu postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] września 2023 r. nr [...], którą nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 (dwanaście tysięcy) złotych, na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: "u.t.d." w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła Spółka, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji wydanej przez organ I instancji zarzucono naruszenie:
- art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie od przesłuchania zatrzymanego do kontroli kierowcy oraz funkcjonariusza prowadzącego kontrolę, nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. może stanowić bezpośredni, wiarygodny dowód na wszystkie okoliczności niezbędne do zastosowania przepisów prawa materialnego, zastąpienie obowiązku zebrania dowodów bezpośrednich dowodami pośrednimi tj. protokołem kontroli,
- art. 92a ust. 1 u.t.d. przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy
i nałożenie na stronę kary pieniężnej,
- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania w sprawie, w sytuacji gdy zachodziły wskazane przepisem okoliczności wyłączające nałożenie kary.
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2023 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 k.p.a. i art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023r. (Dz.U. poz. 1123) oraz Ip. 1.1. i Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2023 r. około godziny 07:35 w W. kontroli poddano pojazd marki [...] o nr rejestracyjny [...], którym kierował S. A. Pojazd ten nie był oznakowany jak taksówka. Kierujący przewoził z ul. [...] na ul. [...] w W. pasażera, który oświadczył, że zamówił usługę przejazdu za pomocą aplikacji [...]. Za wykonany przejazd pasażer zapłacił kwotę 20,00 zł gotówką, za co nie otrzymał paragonu.
Wskazał także, że na dzień kontroli Strona miała wydaną ważną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nr [...]. Przedmiotowy pojazd został do niej zgłoszony.
Zdaniem organu odwoławczego, omawiany przewóz nie był przewozem realizowanym w ramach usługi transportu drogowego osób taksówką, ponieważ nie spełniał warunków technicznych zawartych w § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażania (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), tj. stwierdzono brak lampy z napisem "TAXI". W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Ponadto, analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym Spółka wykonywała w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej i dokumentacji fotograficznej. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. – przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącego tego warunku nie spełniał. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do tej ustawy.
Skargę od powyższej decyzji wywiodła Spółka, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie:
1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 80 i 86 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez:
brak wyczerpującego zebrania dowodów, w szczególności odstąpienie od przesłuchania zatrzymanego do kontroli Kierowcy oraz funkcjonariusza prowadzącego kontrolę na drodze, w celu ustalenia dokładnych przyczyn ujawnionego braku lampy TAXI na dachu pojazdu w chwili kontroli. Organ nie skorzystał z możliwości przesłuchania tych osób, które miałyby bezpośrednią wiedzę o tych okolicznościach, co stanowi naruszenie zasady wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób dokładny i wyczerpujący;
- przyjęcie, że protokół kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. może stanowić wiarygodny i bezpośredni dowód na wszystkie okoliczności stwierdzone w sprawie mimo, że dokument ten został sporządzony jednostronnie przez funkcjonariusza kontrolującego, a podpisany przez osobę, która nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie pouczeń oraz faktów w nim zawartych, co powoduje, że dokument ten nie ma charakteru dowodu z dokumentu urzędowego o którym mowa w art. 76 k.p.a., a jedynie służbowej notatki,
co łącznie wpłynęło na błędne ustalenie, że w dniu kontroli ukarany Przedsiębiorca dopuścił się wykonania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego oraz uznania, że Przedsiębiorca miał wpływ na stwierdzone naruszenia, pomimo istnienia wątpliwości co do rzeczywistych okoliczności powstania naruszenia w postaci braku lampy TAXI na dachu pojazdu;
b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo dowolności oceny materiału dowodowego i niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i zastosowania przepisów prawa materialnego;
2) przepisów prawa materialnego w postaci:
a) art. 92a ust. 1 u.t.d. przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy pomimo, że okoliczności faktyczne nie wskazywały na naruszenie prawa przez Przedsiębiorcę. Organ nie uwzględnił możliwości niezawinionej i losowej utraty lampy TAXI przez Kierowcę, co mogło być wynikiem okoliczności niezależnych od Przedsiębiorcy,
b) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania pomimo, że istnieją w materiale dowodowym okoliczności świadczące o wyłączeniu odpowiedzialność Przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenie. Organ nie uwzględnił tego, że Przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, ponieważ wyposażył pojazd zgodnie z wymaganiami dla przewozów, a brak lampy TAXI mógł wynikać z przyczyn losowych lub niezależnych od Kierowcy i Przedsiębiorcy, co winno zostać uwzględnione przy ustalaniu odpowiedzialności.
Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Spółka podniosła m.in., że podstawowym zarzutem jest zaniechanie przez organ przeprowadzenia dowodów bezpośrednich z przesłuchania zarówno Kierowcy, jak i funkcjonariusza dokonującego kontroli, co mogłoby pozwolić na dokładne wyjaśnienie przyczyn stwierdzonego braku lampy TAXI na dachu pojazdu w chwili kontroli. Ewentualny brak lampy na dachu pojazdu w trakcie kontroli, mógł być natomiast wynikiem okoliczności niezależnych od Kierowcy i Strony, takich jak jego przypadkowe odpadnięcie w trakcie jazdy lub kradzież. Wskazała także, że już w odwołaniu podnosiła, iż brak lampy TAXI był poza jej kontrolą, co powinno skłonić organ do dalszych czynności wyjaśniających, zgodnie z zasadą dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, wyrażoną w art. 7 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym zgłosił organ, a Spółka w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu wniesiona w tej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d., w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123). Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.".
Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3 art. 92a u.t.d.).
"Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy." – ust. 7 art. 92a u.t.d.
W ocenie Sądu, w sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione z poszanowaniem przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.).
Ustalenia faktyczne w sprawie nie są kwestionowane. Jak ustalono w dniu [...] czerwca 2023 r. około godziny 07:35 w W. kontroli poddano pojazd marki [...] o nr rejestracyjny [...], którym kierował S. A. Ww. pojazd nie był oznakowany jak taksówka – brak było na dachu pojazdu lampy z napisem TAXI. W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził z ul. [...] na ul. [...] w W. pasażera, który oświadczył, że zamówił usługę przejazdu za pomocą aplikacji [...]. Za wykonany przejazd pasażer zapłacił kwotę 20,00 zł gotówką za co nie otrzymał paragonu.
W sprawie nie jest także sporne, że Skarżący posiada licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta [...] na wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz iż przedmiotowy pojazd został do niej zgłoszony. Poza sporem pozostaje także, że w momencie kontroli przedmiotowy pojazd nie posiadał oznaczenia w postaci lampy z napisem TAXI umieszczonej na dachu.
Powyższe okoliczności faktyczne zostały ustalone na podstawie pisma Prezydenta [...] z dnia 19 lipca 2023 r., notatki urzędowej z dnia [...] czerwca 2023 r., protokołu kontroli drogowej nr [...] wraz z załącznikami, w tym dokumentacji zdjęciowej, faktury z dnia [...] czerwca 2023 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że uwzględniając cel czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy administracji publicznej na podstawie ustawy o transporcie drogowym istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest więc podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, brak jest podstaw by przyjąć, że organy naruszyły art. 76 § 1 i 2 k.p.a. Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 (§ 2 art. 76 k.p.a.).
Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała. Zaś okoliczność, że Kierowca który podpisał się pod treścią protokołu słabo zna język polski, samo w sobie nie pozbawia tego dokumentu waloru wiarygodności. W treści skargi Strona podniosła nadto, że w protokole kontroli brak jest ustaleń co do przyczyn braku dodatkowego światła z napisem "TAXI". Powyższe nie podważa jednak istotnych okoliczności faktycznych, a to ustalenia, że na pojeździe brak było przedmiotowej lampy. Stosownie zaś do
§ 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 502) taksówkę wyposaża się m.in. w dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające warunkom zawartych od lit. a do lit. d.
"Krajowym transportem drogowym" w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju [...], a zasadnicze wymogi podjęcia i wykonywania tak rozumianego "krajowego transportu drogowego" w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., w świetle którego wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony we wskazanych wyrokach (z 21.12.2023 r. II GSK 665/23 oraz z 20.06.2024 r. II GSK 417/24) stwierdzić należy, że warunkiem koniecznym uznania danego pojazdu za taksówkę jest nie tylko zgłoszenie takiego pojazdu do ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale również odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu, odróżniające od pojazdów, które nie są taksówkami, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który definiując "taksówkę" stanowi o koniecznych jej cechach dystynktywnych, a mianowicie o odpowiednim wyposażeniu (w tym w taksometr lub aplikację mobilną, o której jest mowa w art. 13b u.t.d.) oraz - co istotne - o odpowiednim oznaczeniu. Tym samym, właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a wykonywany nim przewóz - przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd - za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, ale również umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu przywilejów, bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób, takich jak np. korzystanie z miejsc na drodze przeznaczonych tylko dla postoju taksówek (§ 53 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych).
Strona wykonując kontrolowany przewóz posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a pojazd, którym przewóz ten był wykonywany został zgłoszony do tej licencji, jednakże pojazd ten nie był taksówką, albowiem nie był odpowiednio oznaczony (nie posiadał lampy z napisem TAXI), co stanowiło podstawę kwalifikowania tak wykonywanego przewozu osób, jako przewozu okazjonalnego. Nie był to bowiem przewóz regularny, regularny specjalny albo wahadłowy, a tak, jak licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, tak również licencja taksówkowa nie uprawnia do wykonywania przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (zob. wyrok NSA z 21.10.2009 r. II GSK 143/09 czy wyrok NSA z 14.12.2023 r. II GSK 1286/21).
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, zasadnie organy zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustaw.
Ponadto przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego.
Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezspornie pojazd Spółki nie spełniał tego warunku. Dalej zauważyć należy, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodami osobowymi, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości oraz
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Z akt sprawy wynika, że pojazd, którym Skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli. Nadto okoliczności tej Strona nie przeczy. Z akt sprawy nie wynika, a i nie wskazuje na to Strona, by warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy oraz by opłata została ustalona w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do tej ustawy.
Stwierdzić zatem należy, że wykonywanym przewozem Spółka dopuściła się dwóch naruszeń. Naruszyła zarówno przepis art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d. zakazujący wykonywania transportu drogowego samochodem osobowym bez wymaganej licencji, jak i art. 18 ust. 4a ww. ustawy nie spełniając warunków wykonywania przewozu okazjonalnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 13.01.2021 r. VI SA/Wa 1864/20).
W sprawie brak było także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., co trafnie ocenił organ odwoławczy. Zgodnie z tym przepisem "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć".
W ocenie Sądu, stanowisko Strony o braku wiedzy co do przyczyn braku lampy TAXI nie stanowi okoliczności wskazującej na brak wpływu Strony na powstanie naruszenia. Spółka jako przedsiębiorca jest odpowiedzialna za kierowców pracujących na jej rzecz oraz za wyposażenie techniczne samochodów, którymi posługuje się przy dokonywaniu transportu. Prezentowana w toku postępowania obrona Strony, wskazująca że stwierdzony brak dodatkowego światła (TAXI) mógł wynikać z jego losowego odpadnięcia w trakcie jazdy bądź kradzieży nie zasługiwała na uwzględnienie. Okoliczności tych Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, a w odniesieniu do możliwej kradzieży – nie wykazała zgłoszenia tego faktu właściwym organom. Nadto Sąd zauważa, że nie jest to pierwsza sprawa w której Strona podnosi tożsamą argumentację wskazującą na możliwe, jej zdaniem, hipotetyczne przyczyny braku lampy, bez próby uprawdopodobnienia tych okoliczności. Zasadniczo tożsama argumentacja została podniesiona w sprawie zarejestrowanej pod sygn. VI SA/Wa 3043/24, o czym Sąd ma wiedzę z urzędu.
Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania i prawa materialnego podniesionych w skardze, w sposób który odpowiednio miał wpływ na wynik sprawy lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także okoliczności mogących skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji zaskarżonej. Dlatego w oparciu o art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.