VI SA/Wa 326/20

VI SA/Wa 326/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 589/21 - Wyrok NSA z 2024-06-18
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 4, art. 5 ust. 1, art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 2 ust. 2 lit. m, art. 23 ust. 3, art. 34 ust. 1, art. 32 ust. 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Dz.U. 2018 poz 1481
art. 5 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Dz.U.UE.L 2010 nr 168 poz 16 art. 1
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z  jednostek pojazdowych oraz kart kierowców
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 5 lit. a
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD", "organ" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1481), art. 4 pkt 4, pkt 22 lit. a, art. 5 art. 92a, 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200), dalej "u.t.d.", lp. 1.1, lp. 6.1.4, lp. 6.2.1, lp.6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23, art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz.Urz. UE L 60 s. 1 z późn. zm.), art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 s. 1), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz. UE L 168 s. 16), po rozpatrzeniu odwołania K. S. (dalej "skarżący", "strona" lub "przedsiębiorca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 14 sierpnia 2018 r. w miejscowości O. dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem kierował P.L. Kierowca wykonywał niezarobkowy krajowy przewóz drogowy odpadów w imieniu przedsiębiorcy. Kierowca w trakcie kontroli okazał wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego ww. przedsiębiorcy. Z przedmiotowej kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 14 sierpnia 2018 r.
W wyniku kontroli stwierdzono następujące nieprawdziwości:
1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,
2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,
3. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,
4. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.
W związku z ujawnionymi nieprawidłowościami organ I instancji wszczął postępowanie, którego stroną był przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: E. W trakcie postępowania strona złożyła wyjaśnienia, z których wynikało, że ładunek przewożony w dniu 14 sierpnia 2018 r. zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] nie był własnością przedsiębiorcy, a firmy B.sp. z o.o. W związku z powyższą informacją organ prowadzący postępowanie wystąpił do organu licencyjnego z zapytaniem, czy przedsiębiorcy wydany był dokument uprawniający do wykonywania przewozów drogowych. W odpowiedzi organ I instancji uzyskał informację, że przedsiębiorcy zostało wydane jedynie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ponieważ w dniu 14 sierpnia 2018 r. przewożony przez stronę towar zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] nie spełniał kryteriów przewozu na potrzeby własne, zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2019 r. organ I instancji zawiadomił stronę o rozszerzeniu postępowania o naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
W wyniku wniesionego odwołania GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że ustalenia organu I instancji są prawidłowe i strona w dniu 14 sierpnia 2018 r. wykonywała przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Mając powyższe na uwadze organ nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji.
Ponadto, organ wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, protokołu oględzin pojazdu, dokumentacji fotograficznej, kserokopii dowodu rejestracyjnego, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany badaniu kontrolnemu. W trakcie kontroli kontrolujący na podstawie tabliczki znamionowej umieszczonej w kabinie pojazdu stwierdzili, że zamontowany w pojeździe tachograf ostatnie badanie kontrolne miał w dniu 28 lutego 2018 r. Zgodnie z wklejką umieszczoną na tachografie pojazd był wyposażony w opony o rozmiarze 315/70/22,5. Tymczasem w trakcie kontroli kontrolujący stwierdzili, że w pojeździe zamontowane były opony o rozmiarze 315/80/R22,5, czyli inne niż te do których był ustawiony tachograf w kontrolowanym pojeździe. Inny rozmiar opon aniżeli te przy których był przeprowadzony przegląd tachografu oznacza, że tachograf nieprawidłowo mierzył prędkość pojazdu i przebytą drogę i konieczne było w związku ze zmianą opon ponowne przeprowadzenie badanie tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że w kontrolowanym pojeździe strona nie przeprowadziła badania kontrolnego tachografu pomimo zmiany opon na opony o rozmiarze innym niż te przy jakich został przeprowadzony przegląd tachografu w pojeździe o nr rej. [...], w związku z tym ostatnie badanie kontrolne tachografu po zmianie opon utraciło ważność. Tym samym, na stronę została nałożona kara pieniężna w wysokości 1.000 zł za naruszenie, o którym mowa w lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ odwoławczy podkreślił, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. danych cyfrowych pobranych z tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe, protokołu kontroli, wydruków z tachografu, że strona w dniach 25, 27, 31 lipca 2018 r. oraz 8 i 9 sierpnia 2018 r. wykonywała przewóz drogowy pojazdem o nr rej. [...] w trakcie którego karta kierowcy nie była zalogowana do tachografu. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone w dniu 14 sierpnia 2018 r. przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli i analizie pobranych danych cyfrowych z karty kierowcy i tachografu inspektorzy ustalili, że w dniach 25, 27, 31 lipca 2018 r. oraz 8 i 9 sierpnia 2018 r. wykonywana była jazda bez zalogowanej karty kierowcy. Zatem nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
W uzasadnieniu wskazane również zostało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy, protokołu kontroli, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z karty kierowcy systematycznie tj. co 28 dni zarejestrowanej działalności. Dane z karty kierowcy ostatni raz przed kontrolą przeprowadzoną w dniu 14 sierpnia 2018 r. zostały sczytane w dniu 28 lutego 2018 r., tj. od ostatniego dnia wczytania do dnia kontroli minęło 167 dni kalendarzowych, z czego 132 dni były dniami zarejestrowanej działalności, w tym 29 dni zarejestrowanej działalności przypadło na okres kontroli. Termin ustawowy na sczytanie danych nie został zachowany. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożone przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za to naruszenie wynosi 500 zł, stosownie do lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ut.d.
Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku strony o ponowne przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka, ponieważ nie zaistniały nowe informacje, które by podważały zeznania świadka złożone w trakcie kontroli. Świadek w dniu 14 sierpnia 2018 r. został przesłuchany w związku z naruszeniami ujawnionymi w trakcie kontroli pojazdu o nr rej. [...]. Przed przesłuchaniem został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Organ odwoławczy wskazał, że zeznania kierowcy zostały złożone od razu, tj. kierowca opisywał przebieg wykonywanego przewozu bez konsultacji z przedsiębiorcą. Dlatego jego zeznania zasługują na wiarygodność. Ponowne przesłuchanie kierowcy nie wniosło by nowych dowodów do sprawy, a jednocześnie istnieje podejrzenie co do wiarygodności zeznań składanych po dłuższym okresie od kontroli gdy pracodawca mógł próbować wpływać na treść zeznań świadka.
Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie popełnione przez przedsiębiorcę naruszenia wynosi 14.500 zł. Stosownie do faktu, że karę pieniężną nałożono w wysokości 10.000 zł zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 2 u.t.d. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na decyzję GITD przedsiębiorca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:
- art. 5 ust. 1 u.t.d., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący podjął się i wykonywał transport drogowy w dniu 14 sierpnia 2018 r. pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], podczas gdy skarżący nie wykonywał transportu drogowego,
- art. 92a ust. 2 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wystąpiły podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za naruszenie obowiązków wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego,
- art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie w toku postępowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego tj. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań kierowcy, na okoliczności, że skarżący nie wykonywał transportu drogowego w dniu 14 sierpnia 2018 r., który to dowód mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 29 k.p.a., poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, która to decyzja organu I instancji została wydana w stosunku do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (firmy) nie posiadającego osobowości prawnej, nie mogącego być stroną postępowania tj. firmę E.,
- art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 29 k.p.a., poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, który to organ prowadził postępowanie administracyjne względem skarżącego kierując do skarżącego korespondencję na niewłaściwy adres.
Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, jak również zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W rozpoznawanej sprawie organy transportu drogowego zarzuciły przedsiębiorcy następujące nieprawidłowości: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.
Odnosząc się do wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, należy odnieść do regulacji podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzeczy pojazdami samochodowymi z ustawy o transporcie drogowym. I tak stosownie do art. 4 pkt 6a u.t.d. przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, jak również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków niezarobkowego przewozu drogowego, działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy oraz działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Natomiast przez krajowy transport drogowy rozumie się podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.).
Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego wymaga co do zasady uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, o czym stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. Sankcją za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest kara pieniężna w wysokości 8.000 zł (lp 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Następnie należy wskazać, że przepisy prawa unijnego nakładają obowiązek regularnego dokonywania przeglądu tachografów. Warto w tym miejscu wskazać, że tachograf to urządzenie przeznaczone do instalowania w pojazdach w celu automatycznego lub półautomatycznego wyświetlania, rejestrowania, drukowania, przechowywania i wysyłania szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tym prędkości takich pojazdów i o pewnych okresach aktywności osób kierujących tymi pojazdami (art. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia 165/2014).
Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów obejmuje co najmniej sprawdzenie, czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy działa prawidłowo, czy jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, a także rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon (art. 23 ust. 2 rozporządzenia 165/2014).
Warsztaty przeprowadzające przeglądy mają obowiązek sporządzić protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu, o czym stanowi art. 23 ust. 3 rozporządzenia 165/2014.
Zgodnie z pkt 4 rozdziału VI załącznika IB do rozporządzenia 3821/85 przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia, lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut, lub przy zmianie numeru VRN i przynajmniej raz w okresie dwóch lat (24 miesięcy) od ostatniej kontroli. Przeglądy okresowe obejmują kontrole, czy urządzenie rejestrujące działa prawidłowo, włącznie z funkcją gromadzenia danych na kartach do tachografów, czy jest zachowana zgodność wymaganiami co do maksymalnych tolerancji przy instalacji, czy urządzenie rejestrujące opatrzone jest znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są nienaruszone oraz sprawdzenie rozmiaru opon i wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. W ramach przeglądu okresowego wykonuje się kalibrację.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. m rozporządzenia 165/2014 kalibracja tachografu cyfrowego oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu, w tym identyfikację pojazdu i charakterystykę pojazdu, które mają być przechowywane w pamięci danych, z wykorzystaniem karty warsztatowej.
Konsekwencją rozwiązań unijnych z zakresie obowiązku poddania tachografów regularnym przeglądom jest lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ut.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące łub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną w wysokości 1.000 zł.
Idąc dalej, należy wskazać, że stosownie do art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w tych celach.
Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014).
Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 zł (Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Stosownie zaś do art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia nr 3821/85:
(i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez państwo członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego
(ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia 581/2010, rozporządzenie to ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych, czyli wszelkich danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości, z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a ppkt (i) rozporządzenia nr 561/2006. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej, 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy (art. 1 ust. 3 rozporządzenia 581/2010). Odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie (art. 1 ust. 4 rozporządzenia 581/2010). Naruszenie obowiązku sczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca nie posiadał zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Przedsiębiorcy zostało wydane jedynie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ponadto, strona nie dopełniła obowiązku przeglądu posiadanego tachografu. W kabinie pojazdu zamontowany był tachograf, który ostatnie badanie kontrolne miał w dniu 28 lutego 2018 r. Zgodnie z wklejką umieszczoną na tachografie pojazd był wyposażony w opony o rozmiarze 315/70/22,5. Tymczasem w pojeździe zamontowane były opony o rozmiarze 315/80/R22,5, czyli inne niż te do których był ustawiony tachograf. Inny rozmiar opon oznacza, że tachograf nieprawidłowo mierzył prędkość pojazdu i przebytą drogę i konieczne było w związku ze zmianą opon ponowne przeprowadzenie badanie tachografu zamontowanego w pojeździe. Co więcej, przeprowadzona kontrola wykazała, że karta kierowcy nie była zalogowana do tachografu. Analiza danych cyfrowanych z karty kierowcy i tachografu wykazała, że w dniach 25, 27, 31 lipca 2018 r. oraz 8 i 9 sierpnia 2018 r. wykonywana była jazda bez zalogowanej karty kierowcy. Przedsiębiorca nie wywiązał się także z nałożonego obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Od ostatniego dnia wczytania do dnia kontroli minęło 167 dni kalendarzowych z czego 132 dni były dniami zarejestrowanej działalności, w tym 29 dni zarejestrowanej działalności przypadło na okres kontroli.
Stwierdzone nieprawidłowości znajdują swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym przez organy transportu drogowego materiale dowodowym, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów z zakresu transportu drogowego.
W rozpoznawanej sprawie, trzeba wziąć pod uwagę również zmianę przepisu art. 92a u.t.d., odnoszącego się do kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy zmieniającej, a mianowicie stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1481) do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Mając na uwadze, że stwierdzone naruszenia miały miejsce przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej, do rozpoznawanej sprawy zastosowanie będą miały przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie tej ustawy. I tak stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Przy czym, zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie mogła przekroczyć 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik nr 3 do u.t.d., o czym stanowił art. 92a ust. 6 u.t.d.
Zatem, za stwierdzone nieprawidłowości skarżący podlegał następującym karom pieniężnym: 8.000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji (lp. 6.1.4 załącznika nr 3), 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (lp. 6.1.5 załącznika nr 3), 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (Ip. 6.2.1 załącznika nr 3), 500 zł za naruszenie obowiązku w czytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 załącznika nr 3).
Łączna suma kar pieniężnych wyniosła więc 14.500 zł, dlatego też organy słusznie nałożyły karę pieniężną w wysokości 10.000 zł zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 2 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r.
Tym samym, Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 oraz art. 92a ust. 2 u.t.d. podniesione przez skarżącego. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Organy transportu drogowego zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, który jednoznacznie wskazuje na zarzucane skarżącemu naruszenia przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy prawa materialnego ani prawa procesowego, który uzasadniałby wzruszenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.