VI SA/Wa 3249/24

VI SA/Wa 3249/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 156 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ,dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. t, art. 39a, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 16 ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123), art. 1 pkt 1-4, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 5 ust. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 8 i 12, art. 13 ust. 1 i ust. 3, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2023 r. poz. 622 ze zm.) oraz Ip. 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. (dalej również: "Skarżąca", "Strona") utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2023 r. o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł (dalej: "zaskarżona decyzja").
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2023 r., o godz. 18:50, w miejscowości Z. [...], na drodze gminnej, funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd konstrukcyjnie przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazdem kierował M.L., który wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w miejscowości Z. [...] z osiedla nazwanego P. na ul. [...] w miejscowości Z. [...]. Ponadto, ustalono, że ww. pojazd na dzień kontroli drogowej nie spełniał dodatkowych warunków dla taksówki, o których mowa w § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022). Brak adnotacji "TAXI" w systemie CEP. Na podstawie danych z aplikacji Bolt Driver ustalono, że przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz: E. Sp. z o.o. Sp.k. Kierujący nie okazał do kontroli: licencji lub wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób taksówką ani wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym. Kontrolowanego przesłuchano w charakterze świadka. Kierujący M. L. nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania. W systemie CEK nie było jakichkolwiek informacji na temat uprawnień do kierowania pojazdami. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] KMP Z. [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. (dalej: "protokół kontroli").
Pismem z dnia [...] maja 2023 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił: E. Sp. z o.o. Sp.k. o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszeń Ip. 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d. W odpowiedzi pełnomocnik Strony złożył wyjaśnienia pismem z dnia [...] maja 2023 r.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] sierpnia 2023 r. o nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł tytułem naruszenia Ip. 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d.
Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2023 r. zostało wniesione odwołanie, wnosząc o uchylenie nałożonej kary i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik zarzucił, że organ dopuścił się uchybienia w postaci ustalenia stanu faktycznego sprawy. Strona zarzuciła także, że okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli spółki w kontrolowanym zdarzeniu, co oznaczało przedwczesność decyzji wydanej wobec spółki. Strona wskazała także, że decyzje niekorzystne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, Organ decyzją z [...] sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2023 r.
W pierwszej kolejności GITD wskazał, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary zauważył, iż art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 u.t.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych, odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.
GITD w dalszej kolejności powołując się na art. 39a ust. 1 pkt 2 u.t.d. wskazał, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a. Organ wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 8 raz pkt 12 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania: kategorii C: a) pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu, b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej, c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM oraz kategorii B+E, C+E lub D+E - pojazdem określonym odpowiednio w prawie jazdy kategorii B, C lub D, łącznie z przyczepą (przyczepami), przy czym w zakresie kategorii B+E dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy nie może przekraczać 3,5 t. GITD wskazał, że jak wynika z Ip. 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów stanowi naruszenie odpowiadające karze pieniężnej w wysokości 500 zł.
Organ wskazał, że w niniejszej sprawie kierowca nie okazał do kontroli m.in. prawa jazda ani żadnego uprawnienia potwierdzającego posiadane uprawnienia oraz w systemie CEK nie było jakichkolwiek informacji na temat uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z powyższym kierowca w chwili wykonywania przewozu tj. 1 kwietnia 2023 r. nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdem. Z protokołu kontroli wynika, że kierowca został poddany kontroli w trakcie wykonywania zarobkowego przewozu osób pojazdami osobowymi za pośrednictwem aplikacji mobilnej "Bolt", zainstalowanej na telefonie komórkowym kierującego. Na podstawie danych z aplikacji "Bolt" ustalono, że przejazd wykonywano w imieniu i na rzecz: E. Sp. z o.o. Sp. k. Kontrolowany zeznał, że jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, ale nie jest w stanie podać nazwy przedsiębiorstwa, które go zatrudnia.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d. jest zasadna.
Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji,
2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę, na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Pełnomocnik Skarżącej na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2024 r. poparł skargę, wywodząc jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r., nie naruszają prawa.
Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Skarżąca, jako podmiot zawodowo zajmujący się przewozem, a więc podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym ponosi odpowiedzialność w niniejszej sprawie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie.
Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 2 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie natomiast do art. 6. ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania, kategorii B, pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu i motocykla.
W świetle art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zgodnie natomiast z lp. 4.4. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł.
Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2023 r., o godz. 18:50, w miejscowości Z. [...], na drodze gminnej, funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd konstrukcyjnie przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierujący w toku nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami. Kontrolujący ustalili, że również w systemie CEK nie było jakichkolwiek informacji na temat uprawnień M. L. do kierowania pojazdami.
W ocenie Sądu, prawidłowe są ustalenia organów, że podmiotem odpowiedzialnym za realizowany przewóz w dniu kontroli była Skarżąca. W toku kontroli ustalono, że kierowca M. L. wykonywał przewóz osób taksówką o numerze rejestracyjnym [...]. Przewóz ten został zlecony za pośrednictwem aplikacji mobilnej BOLT. Powyższe ustalenia potwierdza okazana w toku kontroli drogowej, przez kierowcę, aplikacja mobilna Bolt Driver (k. 38 akt administracyjnych), z której wynikało, że przewóz wykonuje samochodem [...] posiadającym tablice rejestracyjne [...] na rzecz przedsiębiorcy E. sp. z o.o. sp.k. Skarżąca, zgodnie z okazaną prze kierowcę aplikacją była wskazywana jako podmiot do faktury w związku z realizacją przewozu (k. 38v akt administracyjnych). Fakt zlecania Skarżącej w dniu [...] kwietnia 2023 r. przewozu osób taksówką został potwierdzony przez Bolt R. PL. Sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] lipca 2023 r. (k. 9 akt administracyjnych). Bolt R. w załączeniu do ww. pisma (załącznik nr 3) przekazał listę zleceń dla pojazdu o nr rej. [...]. Wskazał jednocześnie, że pojazd o nr rej. [...] nie jest zarejestrowany na platformie Bolt. Skoro zatem, kierujący pojazdem okazał aplikację Bolt, potwierdzającą przekazywanie zleceń przewozu taksówką na rzecz Skarżącej, ponadto ten fakt potwierdzony został przez Bolt, to okoliczność, że różne były tablice rejestracyjne pojazdów nie zmienia prawidłowo dokonanej oceny. Tym bardziej, że samochód osobowy [...]nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji (vide odpowiedź Prezydenta Miasta [...]– k. 24 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie istotne jest to, że dokonane ustalenia przez organy inspekcji drogowej dowodzą udziału Strony przy realizacji spornego pojazdu – Skarżąca była zleceniobiorcą usług przewozu za pośrednictwem aplikacji Bolt Driver. Zatem, zdaniem Sądu okoliczność wykonywania przez kierowcę usług przewozu taksówką w imieniu Skarżącej nie budzi wątpliwości. Tym samym, to Strona ponosi odpowiedzialność za kierowcę, który wykonywał przewóz bez ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Sąd wskazuje również, że kontrolowany pojazd był oznakowany jako taksówka - co niewątpliwie wskazywało potencjalnemu pasażerowi, że pojazdem tak oznaczonym wykonywane są usługi przewozu osób przez przedsiębiorcę, który legitymuje się ww. uprawnieniem. Sąd podziela znajdujące oparcie w utrwalonym orzecznictwie stanowisko, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (por. wyroki NSA z: 1 marca 2012 r., sygn. II GSK 1511/10; 18 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 298/11; 17 marca 2017 r., sygn. II GSK 1450/15), co też miało miejsce w niniejszej sprawie.
W świetle przedstawionych okoliczności, organy miały pełne podstawy do ustalenia, że kontrowany transport wykonywany był w imieniu Skarżącej. Samo natomiast postawienie w wątpliwość ustaleń organów opartych na zgromadzonym materiale dowodowym nie jest wystarczające do podważenia ustaleń Organu, w sytuacji gdy GITD dysponuje podpisanym przez kierowcę protokołem kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Okoliczność wykonywania przewozów taksówka w imieniu i na rzecz Skarżącej potwierdził sam kierowca przesłuchany w toku kontroli. Kierowca zeznał, że usługi wykonuje od [...] marca 2023 r., na podstawie umowy o pracę w firmie E. z siedzibą w W. oraz wykonywanie usług przewozu nie jest przypadkowe, bowiem w dniu kontroli wykonał ponad 20 zleceń, jeżdżąc od godziny 8:30. Na marginesie Sąd zauważa, że zeznania kierowcy są spójne z informacją Bolt R. (k. 4 – 5 akt administracyjnych), z której wynika, że pierwsze zlecenie przewozu Spółce zostało udzielone [...] kwietnia 2023 r. o godzinie 8:36:28. Kierowca zeznał, że kontrolowanym pojazdem wykonywał przewóz osób również poprzedniego dnia.
Mając zatem na uwadze, że usługa przewozu taksówką wykonywana była w imieniu i na rachunek Skarżącej przez kierowcę, który nie posiadał ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla przedmiotowego pojazdu, doszło zatem do naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 2 u.t.d., z którego wynika, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie o kierujących pojazdami, w przedmiotowej sprawie kategorii B. Ustalenie zatem, że Skarżąca umożliwiła kierowcy wykonywanie przewozów samochodem osobowym – bez stosownych uprawnień (prawa jazdy kategorii B) – uprawniało organy inspekcji transportu drogowego do nałożenia na Skarżącą, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., kary pieniężnej za delikt opisany w lp. 4.4. załącznika nr 4 do u.t.d., zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 zł.
Należy zauważyć, że ponoszona przez Skarżącą odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i jest obarczona ryzykiem, które polega m.in. na tym, iż Strona będzie odpowiadać nawet za zawinione działanie pracownika, którym posługuje się przy realizacji usług transportu. Organ natomiast ocenia jedynie fakt wystąpienia naruszenia. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje wewnętrzna organizacja pracy przedsiębiorstwa czy też wina kierowcy. Prawidłowe jest stanowisko GITD, że za naruszenia, jakich dopuszczają się kierowcy z własnej winy, co do zasady odpowiedzialność ponoszą zatrudniający ich przedsiębiorcy. Braku możliwości osobistego nadzoru przedsiębiorców nad kierowcami nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających ich odpowiedzialność. Samodzielne kierowanie pojazdu przez kierowcę jest bowiem typowe w tego rodzaju pracy, a wyłączenie odpowiedzialności w sytuacji uznanej za typową godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru zarządzającego nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem materiał dowodowy, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcie był wyczerpujący i pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W ocenie Sądu, Organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Sądu, wszystkie dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają wykonanie spornego przewozu przez Skarżącą. Skarżąca, chcąc natomiast skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Strony w wykonanym przewozie, nie podważa wiarygodności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz, w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonał spornego przewozu, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Wskazała jedynie, że nie można stwierdzić, czy kierowca w dniu kontroli świadczył przejazd na rzecz innego podmiotu, czy też realizował go we własnym imieniu i na swoją rzecz.
Odnosząc się natomiast do zarzutu braku wyjaśnienia co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze skarżącą, wskazać należy, że w sprawie istotne jest w czyim imieniu przejazd był wykonywany, forma współpracy skarżącej z kierowcą nie ma istotnego znaczenia. W sprawie ustalono bowiem, że w czasie kontroli w pojeździe nie było pasażera, nie wskazywano także na istnienie jakiegokolwiek wynagrodzenia za przejazd.
Sąd nie dopatrzył się podstaw zastosowania art. 92c u.t.d., wyłączjącego odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu nie jest możliwe, gdyż stwierdzone naruszenia były wynikiem działania Skarżącej w związku z brakiem posiadania przez kierowcę uprawnienia do kierowania pojazdami, w szczególności prawa jazdy kategorii B. Nie można zatem przyjąć, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Ponadto mając na uwadze, że Skarżąca miała możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie jej w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.