VI SA/WA 3201/24

VI SA/Wa 3201/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Iwona Kozłowska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 16 sierpnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 13b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728., dalej: "u.t.d."), oraz lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o. o. S. k. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") z 18 stycznia 2024 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 u.t.d., niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania.
GITD wskazał, 20 października 2023 r. około 17:20 w W. na Al. [...]poddano kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował V. K.. W toku kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera, który zamówił usługę przewozu osób w W. z ul. [...] na Al. [...] (odległość około 600 metrów), za pomocą aplikacji F.. Należność za usługę transportową w kwocie 21,60 zł została ustalona poprzez aplikację F. i opłacona gotówką u kierowcy (22 zł). Pasażer otrzymał drogą elektroniczną fakturę wystawioną w imieniu Spółki przez [...] Sp. z o.o. Pojazd był oznakowany jak taksówka, kierowca okazał identyfikator kierowcy Taxi oraz wypis z licencji nr [...] udzielonej Spółce. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z 20 października 2023 r.
Organ wskazał, że pismem z 20 listopada 2023 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej na podstawie protokołu kontroli nr [...] z 20 października 2023 r. postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów u.t.d.
GITD wyjaśnił, że w toku postępowania na podstawie pisma z 24 listopada 2023 r. Urzędu Miasta [...] organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli Spółka posiadała: licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] 22 lutego 2020 r. , pojazd marki T. o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. uprawnienia oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przez Prezydenta [...] 11 października 2019 r.
GITD dodał, że postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD decyzji administracyjnej z 18 stycznia 2024 r. nr [..] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.
GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji i dodał, że pasażer nie otrzymał paragonu fiskalnego a fakturę jedynie w drodze elektronicznej na kwotę 21,60 zł. Ponadto wskazał, że funkcjonariusz Policji dokonujący kontroli spornego przewozu osób stwierdził naruszenie Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż pasażer za przejechanie około 600 metrów, zgodnie ze wskazaniem aplikacji F. zapłacił 21,60 zł, co stanowi niezgodność z ustalonymi przez Radę [...] cenami - stawkami taryfowymi.
Organ wyjaśnił, że dokonanie przewozu osób jest usługą, której wykonanie należy potwierdzić wydaniem paragonu fiskalnego z kasy fiskalnej. Paragon ten powinien zawierać informacje wymienione w § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie kas"). Po wykonaniu skontrolowanego przewozu drogowego kierujący nie wydał pasażerowi takiego paragonu. Pasażer otrzymał wyłącznie fakturę w formie elektronicznej, przy czym dokument ten nie posiadał wymaganych danych.
GITD stwierdził, że biorąc powyższe pod uwagę, zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d.
GITD nie zgodził się z zarzutami odwołania i stwierdził, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy. Dodał, że Strona nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organu I instancji.
Pismem z 28 sierpnia 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 16 sierpnia 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli),
2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki), którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Zdaniem Skarżącego, ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia Stronie sankcji (a więc jest decydująca o istocie rozstrzygnięcia). W sprawie zaś, powstała sytuacja, w której ta kluczowa okoliczność nie została przez organ dowiedziona.
Organ niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Trudno zresztą o takowe uzasadnienie, skoro organy nie ustaliły formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy w ogóle taka współpraca miała miejsce. Okoliczność, że Spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz.
Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 u.t.d., niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania.
Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Z lp. 2.23 załącznika 3 do u.t.d. wynika, że rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania, sankcjonowane jest karą w wysokości 12 000 zł.
Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy 20 października 2023 r. w W. na Al. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [....], którym kierowca przewoził pasażera z ul. [...] na Al. [...] (odległość około 600 metrów), Zamówienie kursu nastąpiło za pomocą aplikacji F.. Należność za usługę transportową w kwocie 21,60 zł została ustalona poprzez aplikację F. i opłacona gotówką u kierowcy (22 zł). Pasażer otrzymał drogą elektroniczną fakturę wystawioną w imieniu Spółki. Pojazd był oznakowany jak taksówka, kierowca okazał identyfikator kierowcy Taxi oraz wypis z licencji nr [...] udzielonej Spółce. Na podstawie pisma z 24 listopada 2023 r. Urzędu Miasta [...] organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli Spółka posiadała: licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] 22 lutego 2020 r. , pojazd marki T. o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. uprawnienia.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują na dokonanie przez Skarżącego spornego przewozu osób taksówką z naruszeniem określonym w lp. 2.23 u.t.d.
Zgodnie z art. 13 b ust. 1 u.t.d., rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług.
W świetle natomiast art. 13b ust. 2-4 u.t.d., aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych (ust. 2 ). Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych. W przypadku aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego zdanie pierwsze stosuje się (ust. 3). Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego, 2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny - mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną (ust. 4).
Na tej podstawie zostały określone m.in. minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz.U. z 2020 r. poz. 954). Jak wynika z § 2 pkt 1 tego rozporządzenia, aplikacja mobilna oraz aplikacja mobilna działająca przy udziale systemu teleinformatycznego, zwana dalej "aplikacją", zapewniają: 1) przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji - funkcjonalność obliczania opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w oparciu o: a) wyliczanie orientacyjnej długości trasy przewozu przy użyciu systemu nawigacji satelitarnej, b) następujące parametry charakteryzujące realizowany przewóz: – planowany czas rozpoczęcia i zakończenia przewozu, – przyznane klientowi ulgi i rabaty, – strefy taryfowe i informacje o cenach i stawkach taryfowych maksymalnych - w przypadku przewozu taksówką.
Ponadto, zgodnie z § 5 tego rozporządzenia aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r. poz. 106 i 568). Jak wynika natomiast z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849), kasy o zastosowaniu specjalnym są to kasy, które uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i odpowiadają szczególnym wymaganiom technicznym określonym w rozdziale 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia, związanym ze szczególnymi formami prowadzenia ewidencji sprzedaży określonych towarów i usług, obejmujące kasy przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.). W § 50 ust. 1 powyższego rozporządzenia, unormowano, że kasa, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, jest wydzielonym modułem aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albo stanowi oddzielną aplikację zintegrowaną z tą aplikacją lub współpracuje z taksometrem. W ust. 2 wskazano jakie kasa, o której mowa w ust. 1, otrzymuje dane z aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, lub taksometru, i są to m.in.: 1) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu; 2) dane kursu zawierające kolejne pozycje, w tym co najmniej:
a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu, b) przebytą w kursie drogę, c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA", d) wartość opłaty początkowej kursu z oznaczeniem literowym stawki podatku, zwolnienia od podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", e) opis kolejnych taryf, na których był rejestrowany kurs, cenę danej taryfy za 1 kilometr oraz za 1 godzinę, f) ilość jednostek taryfowych zarejestrowanych w danej taryfie, g) cenę jednostki taryfowej,
h) wartość sumaryczną jednostek taryfowych, i inne dane.
Uwzględniając powyższe przepisy należy zgodzić się z organami, że w przypadku aplikacji mobilnej spełniającej powyższe wymagania cyt. rozporządzeń, nie doszłoby do wystawienia paragonu fiskalnego z opłatą niezgodną z taryfami ustalonymi przez Radę [...]. W niniejszej sprawie opłata za przewóz na trasie o długości około 600 metrów taksówką została wskazana przez aplikację w wysokości 21,60 zł.
Zgodnie natomiast z art.11b ust. 1 i 2 u.t.d., rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście [...] uprawnienia te przysługują [....] (ust. 1). Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i ładunków taksówkami (ust. 2).
W załącznik do uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie ustalenia cen urzędowych za przewozy taksówkami osobowymi na terenie [..], zostały określone ceny za przewozy taksówkami osobowymi na terenie [...]. Ceny przewozów mają charakter maksymalny i dotyczą wszystkich przewoźników posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną przez Wydział Licencji i Transportu Drogowego Biura Administracji i Spraw Obywatelskich. Ceny urzędowe za korzystanie z taksówek osobowych w [...] ustala się w zależności od strefy, w jakiej usługa jest świadczona oraz w oparciu o taryfy, których liczbę i granice ustala Rada [...]. Zgodnie z powyższym ustalona taryfa 1 obowiązująca w dni powszednie w godz. 6.00-22.00 za 1 km wynosi 3,00 zł a wynajęcie taksówki i przejazd pierwszego odcinka 8,00 zł. Kwota zatem określona w elektronicznej fakturze i pobrana za sporny przejazd nie odpowiada powyższej stawce ustalonej przez Radę [...].
Skarżący nie zakwestionował w skardze powyższych ustaleń organów w zakresie stwierdzonego naruszenia, zakwestionował natomiast ustalenia organów co do okoliczności, że sporny przewóz został dokonany w imieniu Skarżącego. Sąd jednak nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, i sporny przewóz był dokonany w imieniu i na rachunek Skarżącego, o czym świadczą zapisy protokołu z 20 października 2023 r. oraz zdjęcia pojazdu. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób taksówką w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz jest Skarżący. Potwierdza to również wydruk elektronicznej faktury. W ocenie Sądu organy zgromadziły wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącego spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób taksówką. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć ustalenia zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy kierowcą i Skarżącym by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę zatrzymanego do kontroli samochodu osobowego w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonywał bądź miał dokonywać przewozów osób taksówką, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie kolejnego dowodu z zeznań kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji.
Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie.
W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanego powyżej naruszenia prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 12000 zł.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.