VI SA/Wa 3138/24

VI SA/Wa 3138/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /przewodniczący/
Danuta Szydłowska
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi H. (dalej także: "Strona", "Skarżący", "Spółka") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] lutego 2024 r. w W. około godz. 08:20, poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował N. M. (dalej: "Kierowca"). Kierowca podczas kontroli okazał następujące dokumenty: prawo jazdy, paszport, wniosek o wydanie identyfikatora kierowcy taxi oraz kopię licencji nr [...]. Pojazd był oznakowany jako taksówka. Wykonano dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu oraz okazanych dokumentów.
W toku prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r.
W związku z ustaleniami kontroli, pismem z dnia 26 marca 2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Spółkę o wszczęciu, z urzędu, postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do pisma załączono protokół kontroli nr [...].
Następnie w dniu [...] czerwca 2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") wydał decyzję nr [...], którą nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych, w oparciu o art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 728 ze zm.), dalej: "u.t.d.". Kara została nałożona w związku z ujawnionym naruszeniem wskazanym pod pozycją lp. 1.12.załacznika nr 3 do u.t.d. w postaci niewyposażenia kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 u.t.d. Kierowca okazał kopię wypisu z licencji.
Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł Skarżący domagając się jej uchylenia. W odwołaniu wskazał, że zapisy protokołu nie są niepodważalne. Protokół zawarty w aktach sprawy nie stanowi wystarczającego dowodu. Może on bowiem zostać skutecznie podważony przez dowodów z przesłuchania stron. Zdaniem Strony materiał zebrany w sprawie nie jest pełny. Przede wszystkim nie jest możliwe jednoznaczne uznanie Spółki za podmiot wykonujący transport drogowy. Nie wykazano czy Spółka posiada status przedsiębiorcy. Ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa na organie, który nie sprostał dowiedzeniu tej okoliczności.
Zarzucono, że Skarżący nie był przesłuchiwany pod kątem spełnienia przesłanek z art. 92b i art. 92c u.t.d. Dalej Strona podniosła, że wyposażyła Kierowcę w odpowiednie dokumenty. Nieokazanie przez Kierowcę wypisu z licencji powoduje, że odpowiedzialność za to naruszenie spoczywa na kierowcy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 512), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1,3 i 7 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728) oraz Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] lutego 2024r. około godziny 08:20 w W. na [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr. rej. [...]. W toku kontroli Kierowca okazał kopię wypisu nr [...] z licencji nr [...]. Pojazd był oznakowany zgodnie z wymogami dotyczącymi przewozu osób taksówką, tj. na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, natomiast na drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem bocznym [...] oraz herb [...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Ustalono, że przedsiębiorcą odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenie jest H. z siedzibą w W. Okoliczności te zostały stwierdzone protokołem nr [...], który stanowi istotny dowód w sprawie.
Z uzupełnionego materiału dowodowego wynika, że Strona na dzień kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 6 października 2022 r. Ww. pojazd marki [...] został zgłoszony, na dzień kontroli, do powyższej licencji nr [...].
Dalej organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli i sporządzonej w dniu kontroli dokumentacji fotograficznej, wywiódł iż Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., jednocześnie nie wyposażając kierowcy w wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, którego Kierowca nie okazał w dniu kontroli na żądanie uprawnionego organu kontroli.
W tej sytuacji GITD uznał, że kara została nałożona prawidłowo.
W ocenie organu odwoławczego, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem dotyczącym art. 77 § 1 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje, iż zaistniały stan faktyczny nie wymaga dalszego badania. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d. spoczywa na przedsiębiorcy. Strona, jako profesjonalista, powinna wiedzieć, że zdjęcie, kopia bądź inny dokument nie może równać się oryginałowi wypisu z licencji lub licencji, która powinna znajdować się w pojeździe, by kierowca mógł ją okazać do kontroli.
Zdaniem GITD zebrany materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Gdyby Strona wypełniła obowiązek w postaci wyposażenia kierowcy w wymagany wypis z licencji, to do stwierdzonego naruszenia w ogóle by nie doszło.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła H. z siedzibą w W. zaskarżając ją w całości, tj. w zakresie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnienia słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji,
2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie, dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz i co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o: uchylenie decyzji zaskarżonej i decyzji organu I instancji, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że w sprawie nie dokonano wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy. Wskazała, że organ odwoławczy podniósł, iż protokół kontroli z dnia [...] lutego 2024 r. stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie, korzysta z domniemania prawdziwości oraz dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Zdaniem Spółki domniemania te mogą być obalone.
Dalej podniosła, że faktem jest w sprawie niniejszej, iż w protokole kontroli jako podmiot wykonujący przewóz drogowy została wskazana Spółka. Okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W tych okolicznościach, zdaniem Strony, należy przyjąć, że materiał sprawy jest niepełny. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Przede wszystkim nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie faktu, że Spółkę można uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy. Ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia stronie sankcji.
Dalej Spółka podniosła, że nie miała wpływu na to, czy Kierowca w chwili kontroli okaże posiadane dokumenty, czy też nie. W chwili kontroli Spółka posiadała prawidłowe dokumenty do wykonywania przewozu oraz wyposażyła w nie Kierowcę. W konsekwencji to nie Spółka ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie, tylko Kierowca, który prawidłowo wyposażony w dokumenty nie okazał ich w trakcie kontroli, gdyż to Kierowca dopuścił się naruszenia przepisów.
Dalej Spółka wskazała, że niewyjaśnienie stanu faktyczne sprawy prowadzi do naruszenia art. 7, art. 8, art. 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. Strona podniosła nadto, że organy nie ustaliły czy Kierowca wykonując usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby tak się okazało, to Kierowca ponosi odpowiedzialność za zrealizowany przewóz.
Podniosła także, że nie była przesłuchiwana pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym.
Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym zgłosił organ, a Spółka w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2024 r. nakładająca na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Kara ta została nałożona w oparciu o art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d. "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie, z tym że:
2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie.".
Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (pkt 2 ust. 3 art. 92a u.t.d.). Zaś przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. dotyczy krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Stosownie do lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument" w wysokości 500 zł. Przepis art. 87 u.t.d. wskazuje jakie dokumenty kierujący jest zobowiązany posiadać podczas wykonywania danego przewozu drogowego i okazywać je na żądanie uprawnionego organu kontroli. Z treści art. 87 ust. 4 u.t.d. wynika, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych wyraźnie wskazuje, że warunku określonego w art. 87 ust. 1 u.t.d. nie spełnia okazanie przez kierowcę kopii wypisu z licencji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12.04.2023 r. III SA/Gl 77/23; wyrok WSA w Gliwicach z 28.09.2021 r. III SA/Gl 496/21). W ocenie Sądu, art. 87 ust. 4 u.t.d. nie dopuszcza posługiwania się kserokopią dokumentu, w przeciwieństwie do np. art. 7a ust. 4 pkt 1 u.t.d., gdzie wyraźnie jest mowa o kopii dokumentu.
Zdaniem Sądu, w sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione bez naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, był wystarczający do zastosowania w stosunku do Skarżącego sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że wykonawcą przewozu drogowego była Skarżąca. Spółka w dacie kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...], a przedmiotowy pojazd [...] o nr rej. [...] był do niej zgłoszony.
Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania zarobkowych przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówki poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu (TAXI k. 8 akt adm.) oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym. Wykazano także, że Kierowca okazał do kontroli kserokopię wypisu nr [...] z licencji nr [...]. Wynika to wprost z treści protokołu kontroli drogowej nr [...].
Nadto zapis w protokole (załącznik nr 1), że Kierowca okazał m.in. kserokopię wypisu z licencji oraz iż "Kierujący oświadczył, że taki wypis dostał od firmy tj. H." został podpisany nie tylko przez kontrolera, ale i Kierowcę.
Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że w jego ocenie prawidłowo zostały ustalone przez organy wszystkie okoliczności, istotne z punktu widzenia zastosowanych przepisów prawa materialnego. A zatem zarzuty skargi, że GITD nie ustalił w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przewóz nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaś okoliczność stosunku łączącego Kierowcę z przedsiębiorcą nie ma znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej. Wystarczy bowiem, że kierowca faktycznie działa w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. W sprawie okoliczność, że Kierowca działał w imieniu i na rzecz Spółki nie budzi wątpliwości. Została ona zresztą pośrednio potwierdzona przez Stronę w treści skargi. Na stronie 3 skargi Spółka wskazała bowiem, że wyposażyła Kierowcę w prawidłowe dokumenty do wykonywania przewozu oraz zobowiązała Kierowcę do ich okazywania.
Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać trzeba, że uwzględniając cel czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy stwierdza się, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest więc podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17).
Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 – § 2 art. 76 k.p.a.
Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała, zaś zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że organy powzięły lub mogły powziąć wątpliwość co do prawdziwości ustaleń zawartych w protokole. Tym samym brak jest podstaw by skutecznie zarzucić organowi niepodjęcie czynności o których mowa w art. 76 § 3 k.p.a. Takiego przeciwdowodu nie stanowią hipotetyczne rozważania Strony, zgłoszone dopiero na etapie postępowania przed sądem, że Kierowca mógł realizować transport we własnym imieniu i na swoją rzecz, a nie na rzecz Spólki. Po pierwsze przeczy temu zebrany w sprawie materiał dowodowy, a po wtóre – podnoszenie tego typu argumentacji dopiero na etapie postępowania przez sądem musi zostać uznane za spóźnione.
Ponadto Sąd wskazuje, że wykonywaniem transportu drogowego taksówką jest nie tylko przemieszczanie się pojazdu z pasażerem, ale także i złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowany do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozu, co trafnie zauważył GITD.
W sprawie niniejszej pojazd był niewątpliwie przeznaczony i przygotowany do świadczenia usług przewozowych, a Kierowca posiadał m.in. dokumenty bądź ich kopie, w które wyposażyła go Spółka, związane z wykonywaniem transportu drogowego taksówką, w tym: wniosek o wydanie identyfikatora kierowcy TAXI dla N. M. oraz kopię wypisu z licencji. Fakt, że Spółka wystąpiła do [...] z wnioskiem o wydanie ww. identyfikatora kierowcy wynika także z pisma Prezydenta [...] z dnia 9 kwietnia 2024 r.
Trafnie także organ odwoławczy uznał brak podstaw do umorzenia postępowania, stosownie do art. 92c u.t.d., zgodnie z którym "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.".
W sprawie nie ma sporu, że przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 nie zaistniały. Na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest także podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nadto żadnych okoliczności które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedstawiła. W kontekście zarzutów Strony wskazać trzeba, że w celu wykazania przez Stronę ewentualnych przesłanek o których mowa w art. 92c pkt 1 u.t.d. nie jest konieczne korzystania z takiego środka dowodowego jak przesłuchanie strony (art. 86 k.p.a.). Wystarczy bowiem by Strona w toku postępowania na piśmie przedstawiła stosowną argumentację. W sprawie niniejszej takich argumentów Strona nie dostarczyła.
Końcowo Sąd wskazuje, że w sprawie organy nie dopuściły się także naruszenia zasady informowania stron, o której mowa w art. 9 k.p.a. Przede wszystkim w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania (k. 16 akt adm.) Strona została pouczona m.in. o treści art. 92c u.t.d.
Natomiast art. 92b u.t.d. nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Stąd organy nie mogły dopuścić się jego naruszenia.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów podniesionych w skardze, w sposób który nakazywałby uwzględnienie skargi stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. Dlatego w oparciu o art. 151 ww. ustawy skarga została oddalona.