VI SA/WA 3043/24

VI SA/Wa 3043/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art.92a,92c, art.4 pkt 11 i 22, art.5 ust.1, art.5b, art.18 ust.4a i 4b, art.92a ust.1,3,7 i 10
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1123
art.16
Ustawa z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżący", "Strona") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. znak [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nakładającą karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] lutego 2023 r. około godziny 7:45 w W., [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował D. K. (dalej: "Kierowca"). Kontrolowany pojazd nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka, ponadto konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierujący przewoził pasażera z [...] na [...] w W. Na podstawie faktury okazanej przez pasażera funkcjonariusz Policji ustalił, że przewóz był wykonywany przez J. Pasażer za przewóz zapłacił 13,07 zł gotówką. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...]. Wykonano zdjęcia pojazdu.
W związku z wynikami kontroli, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ I instancji") zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Postępowanie zakończyło się wydaniem w dniu [...] sierpnia 2023 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...], nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 (dwanaście tysięcy) zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201), dalej: "u.t.d.", w powiązaniu z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
W ustawowym terminie Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji nieustalenie stanu faktycznego co do przyczyn braku lampy "TAXI" na dachu pojazdu oraz zastąpienie dowodów bezpośrednich dowodem pośrednim w postaci protokołu z kontroli. Zarzuciła także brak rozważenia niezawinionej utraty lampy, co stanowiłoby okoliczność na którą Spółka nie miała wpływu (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.).
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ odwoławczy") utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2023 r. nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Podstawę prawną decyzji stanowił: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123) oraz Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły następujące naruszenia:
1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa (Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.)
2) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła
20 000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. karę ograniczono do wysokości 12 000 zł.
Jak ustalono, skontrolowany pojazd był zgłoszony do licencji nr [...] udzielonej przez P. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przedsiębiorstwo nie posiadało innych uprawnień transportowych wydanych przez P. Organ odwoławczy wskazał także, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny. W dniu [...] lutego 2023 r. Spółka dokonywała transportu osób samochodem osobowym marki [...] o nr rejestracyjny [...], a kontrolowany pojazd nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka, ponadto konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Na podstawie danych z faktury okazanej przez pasażera ustalono, że przewóz był wykonywany przez J. Pasażer zamówił przewóz z [...] na [...] ([...]) w W., płacąc za przewóz 13,07 zł gotówką. Pasażer zamówił przejazd za pomocą aplikacji [...]. Pasażer i kierowca byli dla siebie osobami obcymi.
Zdaniem organu odwoławczego posiadana licencja nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem aby pojazd został uznany za taksówkę musi spełniać wszelkie warunki techniczne (obligatoryjne elementy), które określają przepisy szczegółowe. Zatem brak odpowiedniego wyposażenia (brak oznakowania i lampy z napisem TAXI) nie czyni kontrolowanego pojazdu taksówką, nawet w sytuacji, gdy podmiot legitymuje się licencją na przewóz osób taksówką
Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie przewoźnik wykonywał okazjonalny przewóz osób, a nie transport drogowy taksówką. Kontrolowany pojazd nie był taksówką, ponieważ nie spełniał warunków technicznych określonych w § 24 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 502). W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego Strona wykonywała przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ
I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Nadto Skarżący wykonywał przewóz okazjonalny samochodem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie zachodzą warunki określone w art. 18 ust. 4b u.t.d. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zdaniem organu, w sprawie nie zaszły wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b u.t.d. Klient nawiązał z kierowcą kontakt za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej w telefonie, pasażer przed wykonaniem przewozu nie zawierał umowy z Kierowcą, miał świadomość, że będzie to przewóz odpłatny, za który została uiszczona opłata w formie gotówkowej.
Dlatego nałożono na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikają przesłanki, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Organ uznał także, że zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, zarzucając jej naruszenie:
1) art. 7, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez:
- zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednim w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pomimo że istniała możliwość przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, a dowód pośredni dotknięty był brakami i nie zawierał ustaleń w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia sprawy;
- nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli nr [...] może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności istotne dla rozpatrzenia sprawy w sytuacji, gdy treść w nim zawarta jest wynikiem własnej oceny faktów przez kontrolującego na drodze funkcjonariusza i została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu, umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten w ocenie Skarżącego nie posiada cech dokumentu urzędowego i waloru dowodu bezpośredniego oraz wiarygodnego źródła dowodowego, dla ustalenia wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy;
- brak wyczerpującego zebrania dowodów, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności pominięcie w całości wyjaśnień Strony oraz odstąpienie od przesłuchania zatrzymanego do kontroli Kierowcy i funkcjonariusza prowadzącego kontrolę na drodze, w celu ustalenia dokładnych przyczyn ujawnionego braku lampy "TAXI" na dachu pojazdu oraz przyczyn stwierdzenia braku zamontowanego taksometru w pojeździe, co do których to okoliczności wiedzę bezpośrednią mogły mieć jedynie wskazane osoby, a przeprowadzenie tego dowodu umożliwiłoby również udział Stronie ukaranej w czynności i zadawanie pytań, celem wyjaśnienia przyczyny braku urządzeń w pojeździe, który je posiadał przed wypuszczeniem do realizacji zleceń, a co umożliwiłoby również dokonane pełnych ustaleń w zakresie wpływu przedsiębiorcy na stwierdzone w protokole naruszenia;
- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z protokołu kontroli oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w aktach spraw i wyprowadzenie z nich wniosku, który z tych dowodów bezpośrednio nie wynikał, że w dniu [...] lutego 2023r. Skarżący świadczył przewóz pasażera bez wymaganej licencji i w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie nieprzystosowanym, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a także, że miał wpływ na stwierdzone naruszenia i nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 92c u.t.d.;
2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości w mocy decyzji organu I instancji, mimo nieprawidłowej oceny materiału dowodowego oraz niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego;
3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania w stanie faktycznym sprawy pomimo, że okoliczności ujawnione w materiale dowodowym wskazywały na brak wiedzy Strony o realizacji zleceń przewozowych przez Kierowcę na jego rzecz bez wymaganego wyposażenia pojazdu oraz brak wiedzy o przyczynach utraty przez kierowcę lampy TAXI i braku taksometru, co wskazywało, że Skarżący mógł nie mieć wpływu na powstanie naruszeń, a zaistniały one wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Spółka podniosła m.in., że przed dopuszczeniem pojazdu z kierowcą na drogę sprawdziła i dopilnowała by pojazd posiadał wszystkie wymagane prawem dokumenty, oznaczenia i urządzenia, w tym lampę "TAXI". Wskazała także, że brak lampy w chwili kontroli mógł wynikać z losowego jej odpadnięcia w trakcie jazdy bądź kradzieży. Dalej Spółka podniosła, że organ nie ustalił przyczyn braku lampy, a w konsekwencji czy Spółka miała wpływ na powstanie naruszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.). Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym zgłosił organ, a Spółka w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu wniesiona w tej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d., w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123). Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.".
Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3 art. 92a u.t.d.).
W ocenie Sądu, w sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione bez naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.).
Jak ustalono, a co zasadniczo nie jest sporne, w dniu [...] lutego 2023 r. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] nr rejestracyjny [...]. Pojazdem tym kierował D. K. Podczas kontroli ustalono, że Kierowca w imieniu Spółki wykonywał transport drogowy osób. Pasażer zamówił przewóz za pomocą aplikacji [...] z [...] na [...] w W. ([...]). Za przewóz pasażer zapłacił gotówką (13,07 zł). Kierowca i pasażer byli w stosunku do siebie osobami obcymi.
W sprawie nie jest także sporne, że Skarżący posiada licencję nr [...] wydaną przez P. na wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz iż przedmiotowy pojazd został do niej zgłoszony. Poza sporem pozostaje także, że momencie kontroli przedmiotowy pojazd nie posiadał oznaczenia w postaci lampy TAXI umieszczonej na dachu.
Powyższe zostało ustalone w oparciu o protokół z kontroli, fakturę VAT wystawioną przez [...] w imieniu Skarżącej, zrzut z ekranu telefonu pasażera z aplikacji [...], zawierający informacje dotyczące przedmiotowego przejazdu, notatkę urzędową z dnia [...] lutego 2023 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Policji, pisma P. wskazującego na posiadanie przez Spółkę licencji oraz dokumentacji fotograficznej.
Uwzględniając cel czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy administracji publicznej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, Sąd wskazuje, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest wiec podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, brak jest podstaw by przyjąć, że organy naruszyły art. 76 § 1 i 2 k.p.a. Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 (§ 2 art. 76 k.p.a.).
Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała. Zaś okoliczność, że Kierowca który podpisał się pod treścią protokołu słabo zna język polski, samo w sobie nie pozbawia tego dokumentu waloru wiarygodności. W treści skargi Strona podniosła nadto, że w protokole kontroli brak jest ustaleń co do przyczyn braku dodatkowego światła z napisem "TAXI". Powyższe nie podważa jednak istotnych okoliczności faktycznych, a to ustalenia że na pojeździe brak było przedmiotowego dodatkowego światła. Stosownie zaś do § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 502) taksówkę wyposaża się m.in. w dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające warunkom zawartych od lit. a do lit. d.
"Krajowym transportem drogowym" w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju [...], a zasadnicze wymogi podjęcia i wykonywania tak rozumianego "krajowego transportu drogowego" w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., w świetle którego wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony we wskazanych wyrokach (z 21.12.2023 r. II GSK 665/23 oraz z 20.06.2024 r. II GSK 417/24) stwierdzić należy, że warunkiem koniecznym uznania danego pojazdu za taksówkę jest nie tylko zgłoszenie takiego pojazdu do ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale również odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu, odróżniające od pojazdów, które nie są taksówkami, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który definiując "taksówkę" stanowi o koniecznych jej cechach dystynktywnych, a mianowicie o odpowiednim wyposażeniu oraz - co istotne - o odpowiednim oznaczeniu. Tym samym, właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a wykonywany nim przewóz - przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd - za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, ale również umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu przywilejów, bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób, takich jak np. korzystanie z miejsc na drodze przeznaczonych tylko dla postoju taksówek (§ 53 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych).
Strona wykonująca kontrolowany przewóz posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a pojazd, którym przewóz ten był wykonywany został zgłoszony do ww. licencji, jednakże przedmiotowy pojazd nie był taksówką, albowiem nie był odpowiednio oznaczony (nie posiadał lampy z napisem TAXI), co stanowiło podstawę kwalifikowania tak wykonywanego przewozu osób, jako przewozu okazjonalnego. Nie był to bowiem przewóz regularny, regularny specjalny albo wahadłowy, a tak, jak licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 przywołanej nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, tak również licencja taksówkowa nie uprawnia do wykonywania przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (zob. wyrok NSA z 21.10.2009 r. II GSK 143/09 czy wyrok NSA z 14.12.2023 r. II GSK 1286/21).
Mając na uwadze powyższe, zasadnie organy zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustaw.
Ponadto przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego.
Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezspornie pojazd Spółki nie spełniał tego warunku. Dalej zauważyć należy, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodami osobowymi, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości oraz
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Z akt sprawy wynika, że pojazd, którym Skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli. Nadto okoliczności tej Strona nie przeczy. Dalej wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, a i nie wskazuje na to Strona, by warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy oraz by opłata została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Podsumowując, wykonywanym przewozem Spółka dopuściła się dwóch naruszeń. Naruszyła zarówno przepis art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d. zakazujący wykonywania transportu drogowego samochodem osobowym bez wymaganej licencji, jak i art. 18 ust. 4a ww. ustawy nie spełniając warunków wykonywania przewozu okazjonalnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 13.01.2021 r. VI SA/Wa 1864/20).
W sprawie brak było także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć".
Brak wystąpienia w sprawie ww. przesłanek prawidłowo został przez organ odwoławczy oceniony.
Wbrew twierdzeniom skargi w materiale dowodowym brak jest dowodów wskazujących na brak wiedzy Strony o realizacji zleceń przewozowych przez Kierowcę na jego rzecz bez wymaganego wyposażenia pojazdu. Stanowisko Strony o braku wiedzy co do przyczyn braku lampy TAXI nie stanowi okoliczności wskazującej na brak wpływu Strony na powstanie naruszenia. Spółka jako przedsiębiorca jest odpowiedzialna za kierowców pracujących na jej rzecz oraz za wyposażenie techniczne samochodów, którymi posługuje się przy dokonywaniu transportu. Prezentowana w toku postępowania obrona Strony, wskazująca że stwierdzony brak dodatkowego światła mógł wynikać z losowego jego odpadnięcia w trakcie jazdy bądź kradzieży nie zasługiwała na uwzględnienie. Okoliczności tych Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, a w odniesieniu do możliwej kradzieży – nie wykazała zgłoszenia tego faktu właściwym organom.
Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania i prawa materialnego podniesionych w skardze, w sposób który odpowiednio miał wpływ na wynik sprawy lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego w oparciu o art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.