VI SA/Wa 3013/24

VI SA/Wa 3013/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 10, art. 90
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 3 ust. 1 lit. a-d, art. 13 ust. 1 i 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200 w zw. z art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej W. sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W. z siedzibą w B. (dalej: "Spółka", "Skarżący", "Przedsiębiorca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu 21 lipca 2022 r. Przedsiębiorcy zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer [...]).
W dniu 16 marca 2023 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolne wobec Przedsiębiorcy. Kontrola została zapowiedziana. W toku kontroli Przedsiębiorca nie przedstawił żądanych przez kontrolujących dokumentów.
W związku z wynikami kontroli, organ pismem z dnia 24 marca 2023 r., doręczonym 3 kwietnia 2023 r., poinformował Stronę, że stwierdził, iż istnieje ryzyko, że Przedsiębiorca nie spełnia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, cieszenia się dobrą reputacją, posiadania odpowiedniej zdolności finansowej oraz wymaganych kompetencji zawodowych.
Jednocześnie, z uwagi na powyższe, organ wyznaczył Stronie dwumiesięczny termin, od daty otrzymania pisma, na uregulowanie jej sytuacji wskazując, że w przypadku niespełnienia jednego lub więcej wymogów określonych w art. 3 ww. rozporządzenia nr 1071/2009, zostanie cofnięte uprawnienie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego po upływie wskazanego terminu.
Kolejno, pismem z dnia 24 marca 2023 r. organ wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień dotyczących osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, tj. [...]. Wyjaśnienia te Przedsiębiorca winien złożyć w terminie 7 dni, od daty doręczenia pisma, pod rygorem dalszej weryfikacji mającej na celu sprawdzenie czy przedsiębiorca spełnia wymagania do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Strona złożyła wyjaśnienia oraz przedłożyła szereg dokumentów, wskazanych w treści zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli.
Następnie organ przeprowadził postępowanie weryfikacyjne kierując zapytania do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. oraz Urzędu Miejskiego w L.
Dalej, pismem z dnia 23 października 2023 r. Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, z urzędu, w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...].
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") nr [...] cofnął Spółce zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Podstawę prawną decyzji stanowiły:
- art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: "u.t.d.",
- art. 13 ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 i ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE. L 2009.300.51), dalej: "rozporządzenie nr 1071/2009".
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Przedsiębiorca nie spełnia już warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego w postaci: braku stałej i rzeczywistej siedziby oraz braku zarządzającego transportem.
W odniesieniu do zarządzającego transportem organ wskazał, że na dzień 20 lutego 2024 r. [...], zatrudniona przez Spółkę jako zarządzający transportem, jest jeszcze zatrudniona jako osoba zarządzająca transportem w 15 innych przedsiębiorstwach. W Spółce została zatrudniona na 1/8 etatu. Zdaniem organu, okoliczności te wskazują, że Przedsiębiorca nie wyznaczył jako zarządzającego transportem osoby, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa. Nie wykazał zatem, że posiada wymagane kompetencje zawodowe (art. 3 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1071/2009).
W odniesieniu do wymogu posiadania stałej i rzeczywistej siedziby w jednym z państw członkowskich, organ wskazał, że lokal nr [...] znajdujący się pod adresem: ul. [...], [...] B. nie spełnia wymogów określonych w art. 5 ust. 1 lit. a) i lit. f) rozporządzenia nr 1071/2009, albowiem warunki lokalowe oraz znajdujący się w nim sprzęt i urządzenia nie pozwalają w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działalności administracyjnej i handlowej. Lokal ma charakter tzw. biura wirtualnego - fikcyjnego (letterbox), gdyż: 1) w lokalu tym siedzibę mają inni przewoźnicy; na dzień 2 lutego 2024 r. przedmiotowy lokal wskazało 30 przedsiębiorców; powierzchnia lokalu (30 m2) nie pozwala na stałe tam przebywanie i wykonywanie działalności gospodarczej przez kilka podmiotów; 2) Przedsiębiorca nie dysponuje stanowiskiem na wyłączność, bowiem jedno stanowisko przypada na każdego z 30 przewoźników, którzy zarejestrowali tam działalność.
Co do pozostałych warunków dotyczących bazy eksploatacyjnej, dobrej reputacji, niekaralności osób zarządzających transportem, wymogu zdolności finansowej, organ stwierdził brak uchybień.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Spółka, wskazując że podjęte rozstrzygnięcie nie jest zasadne, gdyż Spółka spełnia wymogi zarówno co do stałej i rzeczywistej siedziby jak i kompetencji zawodowych. W uzasadnieniu wskazano, że obecnie zarządzającym transportem jest P. K., a aktualna siedziba Spółki to lokal nr [...] przy ul. [...], B..
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2024 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", GITD utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2024 r.
W ocenie organu, Strona nie uregulowała swojej sytuacji w terminie wyznaczonym przez organ pismem z dnia 24 marca 2023 r. (2 miesiące) ani w terminie maksymalnym wynikającym z art. 13 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1071/2009. Termin dwumiesięczny wyznaczony przez organ pismem z dnia 24 marca 2023 r. upłynął stronie 3 czerwca 2023 r., a termin maksymalny - 3 października 2023 r.
Organ wskazał także, że dokumenty złożone po tym terminie, wskazujące - zdaniem Strony - na poprawę warunków przedsiębiorstwa, nie zostały uwzględnione.
Dalej organ wyjaśnił, że jednym z warunków uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich (art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009). Konkretyzację powyższego wymogu stanowi przepis art. 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, który określa w pkt a) i f) warunki, które powinny spełniać lokale przedsiębiorcy chcącego wykonywać zawód przewoźnika drogowego.
Jak wynika z protokołu oględzin, warunki lokalowe nie pozwalają w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działań administracyjnych i handlowych, lokal został wskazany jako siedziba 31 przedsiębiorców prowadzących działalność transportową (poza stroną). Z wyposażenia lokalu mogą korzystać wszyscy zarejestrowani w nim przewoźnicy. A zatem niemożliwym jest prowadzenie działań administracyjnych i handlowych jednocześnie przez 32 przedsiębiorców w lokalu o powierzchni ok. 30 m2 w którym znajduje się jedno stanowisko pracy.
Zdaniem organu, skoro Strona nie dysponuje w siedzibie Spółki żadnym wyposażeniem "na wyłączność", to niemożliwym jest przechowywanie w niej dokumentów.
A zatem, w ocenie organu, prawidłowo uznano, że lokal nr [...] położony w B. przy ulicy [...] nie spełnia wymogów z art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia nr 1071/2009, a tym samym skarżąca Spółka nie spełnia warunku posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich UE (art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009).
W odniesieniu do kwestii posiadania przez Stronę kompetencji zawodowych, organ uznał, że prawidłowo stwierdzono, iż pełnienie przez [...] funkcji zarządzającego transportem w 17 przedsiębiorstwach uniemożliwia realizację jej obowiązków z wymaganą starannością.
Zdaniem organu, bezspornym jest, że [...] warunku o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 nie spełniła, pełniąc rolę zarządzającego transportem w części przedsiębiorstw na podstawie umów o pracę (zawartych na ułamkową część etatu) i w części - na podstawie umów cywilnoprawnych, łącznie w 17 różnych przedsiębiorstwach. Argument Strony, zgodnie z którym skala działalności prowadzonej przez ww. jest niewielka, a więc umożliwia [...] wykonywanie swoich zadań w sposób należyty, nie jest dla organu przekonująca, w szczególności wobec ograniczeń, jakie przewidział dla zarządzających transportem ustawodawca europejski w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1071/2009.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie:
1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 13 ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 i 8 rozporządzenia nr 1071/2009, polegające na cofnięciu Skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w sytuacji, w której Przedsiębiorca spełnia wszelkie wymogi do posiadania przedmiotowego zezwolenia, w tym również wymogi w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby oraz wymaganych kompetencji zawodowych;
2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, polegające na przyjęciu, że organ przy wydawaniu decyzji obowiązany jest opierać się na stanie faktycznym z chwili upływu terminu określonego w ww. przepisie, w sytuacji gdy termin ten nie jest obarczony żadnymi rygorami, a jego przekroczenie nie wywołuje zmian w zakresie konieczności należytego zbadania przez organ stanu faktycznego sprawy;
3) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na nienależytym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i przyjęciu, że Przedsiębiorca nie spełnia wymogów w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich oraz wymaganych kompetencji zawodowych w sytuacji w której Strona spełnia te wymogi.
Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej oraz decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Strona wskazała, że po wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżąca dokonała zmiany osoby zarządzającej transportem oraz siedziby.
W ocenie Skarżącej, kompetencje [...] jako zarządzającego transportem oraz warunki lokalowe pod adresem [...] lok. [...], B. nie dawały podstaw do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Niemniej jednak, Strona uwzględniła zastrzeżenia zgłaszane przez organ i dokonała zmiany na stanowisku osoby zarządzającego transportem, jak również zmiany siedziby.
Obecnie w charakterze osoby zarządzającej transportem występuje P. K., legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...]. Zarządzający transportem w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa. W ocenie Skarżącej brak jest podstaw do tego, aby kwestionować kompetencje zawodowe osoby, która obecnie pełni funkcję zarządzającego transportem w firmie.
Na mocy umowy z dnia [...] marca 2024 r., Przewoźnik najął lokal pod adresem ul. [...] lok. [...], B. do którego przeniesiona została siedziba Spółki.
Zdaniem Spółki, stanowisko organu, w myśl którego nie bierze on pod uwagę stanu faktycznego sprawy zaistniałego po upływie terminu na uregulowanie sytuacji przedsiębiorstwa, należy uznać za wadliwe i cechujące się nadmiernym formalizmem. Podkreślono, że art. 13 rozporządzenia nr 1071/2009 nie przewiduje jakichkolwiek rygorów związanych z przekroczeniem określonych w nim terminów.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. Strona skarżąca poparła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2024 r. cofającą Przedsiębiorcy – W. z siedzibą w B., zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]. Podstawę materialnoprawną cofnięcia Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego był przepis art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE. L 2009.300.51).
Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja z dnia [...] lutego 2024 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W sprawie organ stwierdził, że Przedsiębiorca nie spełnia już wymogu posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich oraz posiadania wymaganych kompetencji zawodowych, a więc wymogów wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) i lit. d) rozporządzenia nr 1071/2009. Powyższe stało się przyczyną cofnięcia Stronie posiadanego zezwolenia. Przy czym oceny tych wymogów organ dokonał na datę 3 października 2023 r. tj. na datę w jakiej upłynął maksymalny sześciomiesięczny termin przewidziany na poprawę sytuacji, a określony w art. 13 ust. 1 lit. a) oraz lit. b) rozporzadzenia nr 1071/2009.
Analiza zarówno przepisów ustawy o transporcie drogowym jak i przepisów rozporządzenia nr 1071/2009, wskazuje, że Przedsiębiorca, któremu udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zobowiązany jest do spełnienia warunków określonych w zezwoleniu, a także wymagań koniecznych do udzielenia tego rodzaju uprawnienia. Stosownie do art. 3 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia nr 1071/2009 "Przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich (lit. a), cieszyć się dobrą reputacją (lit. b), posiadać odpowiednią zdolność finansową (lit. c) posiadać wymagane kompetencje zawodowe (lit. d). Warunki związane z wymogami określonymi w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 wskazują dalsze przepisy tego rozporządzenia, w tym art. 5 wskazujący na warunki związane z wymogiem posiadania siedziby oraz art. 8 wskazujący na warunki związane z wymogiem kompetencji zawodowych, a także art. 4 dotyczący zarządzającego transportem.
Kolejno przepis art. 12 rozporządzenia nr 1071/2009 stanowi, że właściwe organy regularnie sprawdzają, czy przedsiębiorcy którym udzieliły zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, nadal spełniają wymogi określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia. W tym celu państwa członkowskie przeprowadzają kontrole, w tym, w stosownych przypadkach, kontrole na miejscu w lokalach danego przedsiębiorcy.
Na gruncie prawa krajowego kwestia nadzoru i kontroli uregulowana jest w rozdziale 10 u.t.d. (ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539). Przy czym postępowanie organu w razie negatywnego wyniku kontroli określa art. 90 u.t.d.
Z akt sprawy wynika, że wszczęcie przedmiotowego postępowania poprzedzało przeprowadzenie kontroli. Stosownie do art. 90 pkt 2 u.t.d. "W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten: zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009".
Stosownie zaś do treści art. 13 ww. rozporządzenia "Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo:
a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem lub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych;
b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę;
c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy wymóg zdolności finansowej nie został spełniony, aby wykazać, że wymóg ten jest ponownie spełniany w sposób ciągły.
Stosownie zaś do ust. 3 art. 13 rozporządzenia nr 1071/2009 "Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.".
Weryfikacja powyższych wymogów spoczywa na organie, który udzielił zezwolenia. Jak wskazano wyżej, w sprawie organ stwierdził, że Strona nie spełnia już wymogów wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) i lit. d). Powyższe stwierdzenie należy jednak uznać za przedwczesne, albowiem organ nie wypełnił w sposób pełny procedury wskazanej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009.
Z przepisu tego wynikają zasadniczo dwa etapy, które winny być przeprowadzone przed cofnięciem zezwolenia. Pierwszy: to poinformowanie Przedsiębiorcy, że istnieje ryzyko, iż nie spełnia już wymogów określonych w art. 3. Na tym etapie Strona ma szansę przedłożyć dokumenty i złożyć wyjaśnienia. Kolejny etap to etap stwierdzenia przez organ, że Przewoźnik nie spełnia konkretnych wymogów określonych w art. 3. I dopiero na tym etapie organ winien wyznaczyć Stronie termin na uregulowanie sytuacji w zakresie dotyczącym zarządzającego transportem oraz wykazania stałej i rzeczywistej siedziby, w sytuacji gdy uznaje – tak jak w sprawie – że wymogi te nie są już spełniane przez Przedsiębiorcę. Przy czym nie jest wystarczające ogólnikowe wskazanie, że w zakreślonym terminie Strona jest obowiązana "uregulować sytuację", ale konieczne jest wskazanie jaki konkretnie wymóg Strona winna uregulować (por. wyrok WSA w Warszawie z 15.05.2024 r.
VI SA/Wa 5916/23). Zdaniem Sądu, wezwanie przedsiębiorcy do usunięcia naruszeń w określonym terminie jest obligatoryjnym etapem postępowania mającym na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy. Ten etap musi być przeprowadzony przed cofnięciem zezwolenia i musi być przestrzegany ściśle.
Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że w oparciu o art. 90 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, pismem z dnia 24 marca 2023 r. (k. 15 akt adm.), organ poinformował Przedsiębiorcę, że "istnieje ryzyko, iż przedsiębiorca (...) nie spełnia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009 w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, dobrej reputacji, wymaganych kompetencji zawodowych oraz odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.". Jednocześnie organ wyznaczył Przedsiębiorcy dwumiesięczny termin "na uregulowanie zaistniałej sytuacji". Wskazał, że w przypadku niespełnienia jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 zostanie cofnięte uprawnienie do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego po upływie wskazanego terminu. Kolejno pismem z tego samego dnia (k. 17 akt adm.) organ wezwał Przedsiębiorcę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów odnośnie osoby zarządzającego transportem, w terminie 7 dni, pod rygorem przeprowadzenia dalszej weryfikacji czy Przedsiębiorca spełnia wymagania do posiadania zezwolenia.
Powyższe działania zostały przeprowadzone częściowo nieprawidłowo. Zdaniem Sądu, organ bezpodstawnie połączył bowiem etap poinformowania o "istnieniu ryzyka" z jednoczesnym wyznaczeniem terminu "na uregulowanie zaistniałej sytuacji", pomijając etap stwierdzenia, że Strona nie spełnia już konkretnych wymogów. W efekcie o stwierdzeniu przez organ niespełnienia wymogów o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i lit. d) Strona dowiedziała się z decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. cofającej zezwolenie.
Z akt sprawy wynika, że w reakcji na pisma organu z dnia 24 marca 2023 r., Strona przedłożyła dokumenty wskazane w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli oraz złożyła wyjaśnienia i dokumenty dotyczące m.in. zarządzającego transportem. Stosowne wyjaśnienia oraz dokumenty złożyła również zarządzająca transportem (k. 52-25). Organ w celu weryfikacji wyjaśnień złożonych przez Stronę zwrócił się także z zapytaniami do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. oraz Urzędu Miejskiego w L.
W tej sytuacji obowiązkiem organu była analiza przedłożonych przez Stronę wyjaśnień i dokumentów, a następnie stwierdzenie – jeżeli zaistniały ku temu podstawy – który z wymogów Przedsiębiorca przestał spełniać oraz wyznaczenie terminu na uregulowanie sytuacji.
Zdaniem Sądu, brak stwierdzenia, że Strona nie spełnia konkretnych wymogów z art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 i niewyznaczenie terminu na uregulowanie sytuacji ze wskazaniem na konkretne wymogi, które zdaniem organu nie były już spełniane, ma w sprawie ten skutek, że Strona została pozbawiona szansy na uregulowanie swojej sytuacji, przed zastosowaniem przez organ sankcji w postaci cofnięcia uprawnień. Podkreślić przy tym należy, że organ odmówił Stronie weryfikacji podanych przez nią, na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, okoliczności wskazujących, jej zdaniem, na uregulowanie sytuacji związanej z wymogami przewidzianymi w art. 3 ust. 1 lit. a) i lit. d), z powołaniem się na zamknięcie zarówno wyznaczonego terminu jak i maksymalnego terminu przewidzianego przepisami art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w sytuacji gdy – jak już wyżej wskazano – termin ten został zakreślony nieprawidłowo, bo przedwcześnie. Na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wskazała, iż aktualnie posiada nową siedzibę oraz iż zmieniła osobę zarządzającego transportem.
W ocenie Sądu, niezrealizowanie procedury przewidzianej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 w sposób ścisły, powoduje że organ naruszył ten przepis. W efekcie stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób prawidłowy, co stanowi o naruszeniu art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego.
W sprawie naruszony został także i przepis art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez jego przedwczesne zastosowanie i cofnięcie Stronie zezwolenia.
Mając zaś na uwadze, że takim samym naruszeniem przepisów dotknięte są obie decyzje, Sąd uchylił zarówno decyzję zaskarżoną jak i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2024 r., uznając że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.".
Ponownie rozpoznając sprawę, organ mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania ustali fakty mające znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie czy Przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, czy jednak jego sytuacja jest uregulowana.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w powiazaniu z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Zasądzona kwota (697 zł) obejmuje: wynagrodzenie reprezentującego Stronę adwokata w wysokości 480 zł, zgodnej ze ww. rozporządzeniem, zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.