VI SA/Wa 2901/23

VI SA/Wa 2901/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Grzegorz Nowecki
Robert Żukowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 4 pkt 11, 7, 10; art. 18 ust. 4a i 4b; art. 13b ust. 4; art. 92a ust. 1, 3 i 7; art. 92c ust. 1;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2016 poz 2022
par 24 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 110
art. 2 pkt 43
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 988
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 106
art. 11 ust 3 pkt 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Dz.U. 2022 poz 180
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7; art. 8; art. 77 par 1; art. 107 par 3; art. 189a par 2 pkt 1-3; art. 189d; art. 189e; art. 189f;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2023 r. nr BP.501.1902.2021.2152.WA7.349512 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust 1, art. 18 ust. 4a, 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej "u.t.d.") oraz lp. 1.1 i lp. 2.11. załącznika nr 3 do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania [...] ("spółka", "strona", "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("MWITD") z dnia 16 sierpnia 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na:
- wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz
- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
GITD wskazał, że w dniu 8 lutego 2021 r. na ul. [...] w [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, którym kierował Pan N.Y.. W chwili kontroli kierowca wykonywał przewóz osób, transportując jednego pasażera z ul. [...] w [...] na [...] w [...]. Usługa przewozu została zamówiona za pomocą aplikacji [...]. Na podstawie okazanej w telefonie przez pasażera karty z aplikacji mobilnej ustalono, iż podmiotem wykonującym przewóz było przedsiębiorstwo [...].
W toku przeprowadzonych czynności kierujący okazał paszport oraz prawo jazdy. Kierowca nie okazał natomiast wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego zakresie przewozu osób samochodem osobowym a funkcjonariusz ustalił, iż firma nie posiada licencji na przewóz osób a kontrolowany pojazd jest 5 osobowy.
MWITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń ujętych pod Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Ww. zawiadomienie zostało odebrane w dniu 13 maja 2021 r.
MWITD uzupełnił materiał dowodowy w sprawie o informacje z Urzędu m.st. Warszawy, z których wynika, że na dzień kontroli tj. 8 lutego 2021 r. Skarżąca posiadała ważną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką o nr [...] udzieloną 10 marca 2020 r. oraz nie posiadała innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy. Wskazano przy tym, iż kontrolowany pojazd [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do wskazanej wyżej licencji w zakresie przewozu osób taksówką.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD, jako organ I instancji, decyzji z dnia 16 sierpnia 2021 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Pismem z dnia 1 października 2021 r. strona, w imieniu której wystąpił pełnomocnik, wniosła odwołanie od ww. decyzji MWITD.
Następnie ww. decyzją GITD z dnia 20 stycznia 2023 t. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia - jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego - legły opisane wyżej wyniki kontroli drogowej, której 8 lutego 2021 r. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, którym wykonywano przewóz w imieniu Skarżącej spółki.
GITD uznał, że w przedmiotowej sprawie spółka wykonywała okazjonalny przewóz osób, nie był to natomiast transport drogowy taksówką (kontrolowany pojazd nie wyposażony jak taksówka). Wykonywanie transportu drogowego, obejmującego przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., która nie uprawnia jednak do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem specjalnym rodzajem licencji, której udzielenie wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d.
Organ odwoławczy podniósł także, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są bowiem nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organnie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 k.p.a. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka zaskarżyła powyższą decyzję w całości zarzucając organowi:
1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 Kpa i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ rozpoznający niniejszą sprawę w drugiej instancji błędnie ustalił, iż art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. Poz. 1414 ze zm.), ("Ustawa o Transporcie") nie ma zastosowania w sprawie, a Skarżący z powodu braku oznakowania taksówki, miał jakby wykonywać przewóz okazjonalny, w sytuacji gdy faktycznie na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką ("Licencja Taksówkowa"), wykonywał przewóz taksówką;
- art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 Ustawy o Transporcie poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie tych przepisów w sprawie, w sytuacji gdy Skarżący wykonywał przewóz taksówką i przepisy dotyczące przewozu okazjonalnego nie mogły mieć zastosowania do przewozu wykonywanego przez Skarżącego;
- błędne uznanie, że taksówka powinna posiadać taksometr w sytuacji, gdy art. 2 pkt 43 lit. b) Prawa o Ruchu Drogowym przewiduje, iż opłata za przewóz taksówką może zostać ustalona na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b Ustawy o Transporcie Drogowym, a ponadto na mocy § 24 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Warunkach Technicznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. taksówkę wyposaża się w taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, iż Skarżący posiadający Licencję Taksówkową świadczy usługi przewozu osób samochodem osobowym w ramach przewozu okazjonalnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający Licencję Taksówkową wykonuje krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć
Zastosowania.
W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga podlega oddaleniu. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca podczas przeprowadzonej kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżąca wykonywała zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził pasażera odpłatnie na trasie wytyczonej przez zamawiającego przewóz. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej [...]. Skarżąca była organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca nie świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu skarżącej, współpracując z nią z wykorzystaniem narzędzia - aplikacji [...] i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu.
Podnoszone przez skarżącą okoliczności, nie miały istotnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to skarżąca, jako przedsiębiorca wykonała usługę przewozu, choć posługując się inną osobą. Natomiast status skarżącej jako przedsiębiorcy nie budzi w okolicznościach sprawy wątpliwości. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter (spółka posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną przez Prezydenta m.st. Warszawy) oraz zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku. Ze znajdującej się w aktach sprawy fotografii aplikacji [...], okazanej przez pasażera w swoim telefonie w trakcie kontroli, wynika, że w ten sposób doszło do zamówienia usługi przewozu. Za przejazd pasażer zapłacił 15,20 zł.
Przewóz został dokonany pojazdem pozbawionym obowiązkowych elementów wymaganych w taksówce i do tego co istotne pojazdem nie zgłoszonym do posiadanej przez stronę skarżącą licencji, oraz nie spełniającym kryteriów konstrukcyjnych z art. 18 ust. 4b u.t.d., bo pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą. Podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego zakresie przewozu osób samochodem osobowym.
W odniesieniu do zarzutu w zakresie błędnego ustalenia, że wykonywany przewóz był przewozem okazjonalnym z uwagi na fakt, że skarżąca posiadała licencję w zakresie przewozu osób taksówką, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, które zmierzało do obalenia wniosków organu, że w sprawie doszło do realizacji przez skarżącą przewozu okazjonalnego powołując się na wyrok tut. Sądu z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1957/22. Rozważania Sądu przeprowadzone w ww. sprawie nie mogły jednak znaleźć zastosowania w postępowaniu dotyczącym skarżącej już choćby tylko z tego powodu, że przejazd, którego dotyczył ww. wyrok, został wykonany pojazdem zgłoszonym do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, którego jedynie nie zaktualizowano i który to pojzd na bocznych drzwiach pojazdu zawierał herb "Syrenki" oraz pasy żółto-czerwone z numerem bocznym odpowiednim dla posiadanej licencji. Pojazd w tamtej sprawie na dachu posiadał także dwustronny baner (lampę) z napisem TAXI, a na przedniej szybie w prawym górnym rogu naklejkę z hologramem. Taki wygląd samochodu wskazywał, również na to, że przejazd był wykonywany taksówką. Nadto wskazać należy, iż z uwagi na niespełnienie warunków technicznych obowiązkowych dla taksówki nie można było uznać kontrolowanego pojazdu za taksówkę, a skoro tak, to był to przejazd okazjonalny, na który skarżąca nie posiadała stosownego uprawnienia. Z akt spray i notatki urzędowej funkcjonariusza Policji wynika, iż pojazd w tej sprawie nie zawierał oznaczeń wymaganych prawem dla taksówek. Aby przejazd mógł być uznany za przewóz taksówką muszą być spełnione dwie przesłanki tj. posiadanie licencji, a więc odpowiedniego uprawnienia, ale także techniczne przystosowanie pojazdu pod kątem wymogów jakie ustawodawca stawia pojazdom, które mają być taksówkami. Podkreślić tu należy, iż ustawodawca w § 24 ust. 1 przywołanego rozporządzenia posługuje się sformułowaniem "taksówkę wyposaża się w:" m.in. taksometr, którego brak było w kontrolowanym pojeździć. Mając na uwadze powyższe nie można przyjąć za zasadne twierdzeń sprowadzających się do uznania, że pojazd nieoznakowany czy nieoznakowany w odpowiedni sposób jest taksówką, ponieważ przewoźnik posiada licencję na przewóz osób taksówką (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2021 r. syg. akt III SA/Łd 827/20, oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 października 2022 r. syg. akt II SA/Bk 627/22).
Odnosząc się natomiast do powoływanego w skardze § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w związku z tym, że zgodnie z art. 2 pkt 43 p.r.d. opłata za przewóz taksówką, na dzień kontroli, tj. 8 lutego 2021 r., mogła być ustalona na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. w pełni zasadne jest przyjęte przez organ stanowisko, że na podstawie art. 13b ust 4 u.t.d. określono wymagania dotyczące ww. aplikacji mobilnej w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób, które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2020 r. Natomiast z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby strona wykonując przewóz używała aplikacji mobilnej spełniającej wymagania rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Jak określono w § 5 tego rozporządzenia aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 Ib ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 i 568). Rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone przepisach o podatku od towarów i usług jednakże aplikacja spełniająca te kryteria w tej sprawie nie występuje.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że nie można uznać przewozu samochodem osobowym pozbawionym istotnych elementów wymaganych w taksówkach za przewóz taksówką. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988), taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenia. Wymogu tego nie spełniał samochód osobowy skontrolowany w sprawie. Pojazd ten nie został także zgłoszony do uprawnienia transportowego skarżącej w postaci licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.
Na podstawie lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.
Z kolei stosownie do treści lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną wysokości 12 000 zł.
W związku z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł (łącznie) i taka też kara została w sprawie przez organ wymierzona.
Wskazać w tym miejscu należy, że strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego dowodów na okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. (tj. dotyczących wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika czy podważające ustalenia dokonane w trakcie kontroli pojazdu).
Zarzuty zatem naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione.
Odnosząc się natomiast do wyżej opisanych ustaleń faktycznych Sąd stwierdza, że nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i 107 k.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy, kwestionowane przez skarżącą okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że działalność skarżącej nosi cechy wykonywania działalności gospodarczej, a samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak również, że do skojarzenia kierującego z pasażerem doszło poprzez internetową platformę [...] z inicjatywy pasażera. Nadto Sąd nie dopatrzył się także naruszeń prawa w zakresie innych przepisów postępowania, które skutkowałyby potrzebą uchylania zaskarżonej decyzji.
W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie skarżącej, za które została na skarżącą nałożona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. Organy obu instancji w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne nałożonej kary w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd stwierdza przy tym, że także słuszne jest stanowisko organu odnoszące się do zastosowania w sprawie art. 189a § 2 pkt 1 - 3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Z przepisu art. 189a § 2 k.p.a. wynika bowiem wprost, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów działu IVA k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Ze względu na kompleksową regulację odrębną w przepisach ustawy o transporcie drogowym (art. 92a - 95e u.t.d.) przepisy działu IVA k.p.a., w zakresie wskazanym w art. 189a § 2 k.p.a., w uregulowanych w u.t.d. sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie mają zastosowania. Dotyczy to w szczególności przesłanek wymiaru kar i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Zasady wymiaru kar oraz podstawy wyłączenia lub zwolnienia z odpowiedzialności za naruszenia prawa zostały określone sztywno w samej u.t.d. (zob. np. art. 92c u.t.d.). Nie ma więc podstaw do stosowania ramowej regulacji kodeksowej w tym zakresie.
W konsekwencji należy stwierdzić, że GITD prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i nie uchybił zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, unormowanej w art. 8 k.p.a.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), orzekł jak w sentencji.