VI SA/Wa 2731/24

VI SA/Wa 2731/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Honorata Łopianowska
Maciej Borychowski
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit.c zw. z ar. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 200 i art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Honorata Łopianowska Asesor WSA Maciej Borychowski Protokolant referent Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 8 kwietnia 2024 r., 2) zasądza od Rzecznika Finansowego na rzecz S. S.A. z siedzibą w S. kwotę 1037 (tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] S.A. z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Spółka", "Towarzystwo", "Skarżący") jest decyzja Rzecznika Finansowego (dalej: "Rzecznik", "RF", "organ") z 5 czerwca 2024 r. nr [...], wydana na podstawie z art. 138 § 1 pkt
1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w związku z art.
32 ust. 1 i 2 i art. 6 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1809 ze zm., dalej: "ustawa o Rzeczniku Finansowym"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 29 kwietnia 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję z 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt [...], na mocy której w pkt
1 nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości 3 000 zł, w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rzecznik, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wskazał, że pismem z 17 listopada 2023 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w związku podejrzeniem naruszenia przez Stronę obowiązku wynikającego z art. 6 i art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym po przeprowadzeniu postępowania interwencyjnego w sprawie o sygn. [...] dotyczącego szkody o nr [...].
Organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie w szczególności w postępowaniu interwencyjnym wynika, iż ustosunkowanie się do reklamacji klienta z 6 marca 2020 r., nastąpiło z opóźnieniem wynoszącym 49 dni tj. dopiero 25 maja 2020 r. Przewidziany w art. 6 ustawy, 30-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi na reklamację klienta z 6 marca 2020 roku upłynął 6 kwietnia 2020 r.
Organ wskazał, że ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Dokumenty te organ uznał za wiarygodne.
Rzecznik podkreślił, że Spółka jako profesjonalista prowadzący działalność w formie spółki akcyjnej zna przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w związku z czym powinna organizować działalność w sposób umożliwiający wykonywanie nałożonych przez nią obowiązków ustawowych, jak również prowadzić swoją działalność przy zachowaniu wyższego niż przeciętny standardu staranności czego w okolicznościach niniejszej sprawy nie uczyniła uchybiając obowiązkowi nałożonemu w art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym.
Rzecznik stwierdził, że przewidziany art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym termin rozpatrzenia reklamacji nie jest terminem zawitym w rozumieniu art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 340 z późn. zm., dalej: "ustawa COVID"), albowiem terminem zawitym jest termin którego uchybienie powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej, nie może być przy tym skracany ani przedłużany przez organ. Organ wskazał, iż regulacje przewidziane ustawą o Rzeczniku Finansowym nie przewidują bezskuteczności odpowiedzi na reklamację w razie złożenia jej przez podmiot rynku finansowego z uchybieniem
terminu wskazanego w art. 6 ustawy. W tym zakresie uchybienie powyższemu obowiązkowi sprawia, że podmiot rynku finansowego pozostaje w opóźnieniu w stosunku do klienta i dopiero stwierdzenie tego uchybienia przez klienta daje
możliwość Rzecznikowi Finansowemu przeprowadzenia postępowania
interwencyjnego czy też w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Rzecznik wyjaśnił ponadto, że zgodnie z doktryną "prawo administracyjne należy do prawa publicznego, co oznacza, że ta gałąź prawa ma za przedmiot regulacji państwo jako podmiot władzy i służy uzasadnieniu oraz określeniu kompetencji państwowych. Państwo ma charakter zwierzchni wobec innych podmiotów. Prawo administracyjne to wynik woli nie każdego podmiotu, ale specjalnych podmiotów publicznych. Jego normy wyrażają kompetencje tych specjalnych podmiotów realizujących administrację publiczną. W granicach tego prawa są realizowane cele, interesy, dobro i zadania publiczne oraz regulowane są organizacja i działalność administracji publicznej. Jednocześnie jednak prawo to reguluje stosunki między administracja publiczna a obywatelami i nakazuje tej administracji równoległe dbanie o interesy indywidualne. (...) normy prawa administracyjnego mają w całości charakter norm bezwzględnie obowiązujących (ius cogens). Nawet wtedy, gdy niektóre regulacje tej gałęzi prawa dopuszczają działania dwustronne, np. umowy administracyjne, to umowy te mogą być zawierane tylko w granicach wyznaczonych przez prawa i zasada swobody umów jest tutaj wykluczona. Ta cecha bierze się stąd, że prawo
administracyjne reguluje stosunki między państwem a obywatelem, czyli stosunki nierównorzędne, w których obywatel musi się podporządkować dyspozycjom
państwa." (J. Zimmermann, Prawo administracyjne [w:] Alfabet prawa administracyjnego, Warszawa 2022).
Zdaniem Rzecznika, zgodnie z tą wykładnią termin przewidziany regulacją art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym, nie nosi znamion przepisu prawa administracyjnego gdyż co istotne kształtuje stosunek między podmiotem rynku finansowego a klientem,
a nie między podmiotem rynku finansowego a Rzecznikiem Finansowym.
Rzecznik podkreślił, iż stosowanie w takiej sytuacji trybu przewidzianego w art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID, byłoby sprzeczne z "celem ustawy o Rzeczniku Finansowym i naruszałoby interes klienta, w imieniu którego działa Rzecznik. Zgodnie bowiem z uzasadnieniem projektu ustawy o Rzeczniku Finansowym celem ustawy jest podwyższenie poziomu ochrony osób korzystających z usług finansowych poprzez jednoznaczne przesądzenie ustawowe trybu i terminów rozpatrywania przez podmioty rynku finansowego składanych przez ich klientów reklamacji w ramach procedur skargowych. Projekt przewiduje ponadto powołanie instytucji Rzecznika Finansowego, którego celem będzie działanie na rzecz ochrony klientów podmiotów rynku finansowego. W obecnym stanie prawnym w szeregu ustaw sektorowych, tworzących szkielet prawny rynku finansowego, brakuje unormowań sankcjonujących procedury reklamacyjne i narzucających na podmioty rynku finansowego obowiązek kontaktu z klientem wnoszącym reklamację. W efekcie braku takich unormowań,
przedstawionych expressis yerbis w przepisach i obejmujących rynek finansowy, wytworzył się stan zupełnej dowolności w kwestii terminów i zasad ustosunkowywania się do skarg/wniosków klientów w procedurze reklamacyjnej."
Zdaniem Rzecznika zatem, w świetle powyższych przesłanek, art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym nie należy utożsamiać z szeroko rozumianym prawem administracyjnym.
Organ dodał, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem pomiędzy obowiązkami zawartymi w art. 6 i 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym, istnieje korelacja polegająca na tym, iż w każdej ze spraw, w której podmiot rynku finansowego nie udzielił odpowiedzi na reklamację w terminie określonym w art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym, powinien, w wypełnieniu obowiązków, wskazanych w art. 7 ustawy poinformować klienta o przyczynie zwłoki i wskazać termin rozpoznania reklamacji, a tym samym przedłużyć termin na udzielenie odpowiedzi na reklamacje wniesioną
przez klienta W sytuacji kiedy zakład nie ma możliwości udzielenia odpowiedzi na reklamację w terminie 30 dni od wniesienia reklamacji przez klienta, powinno dojść do swoistego automatyzmu w zachowaniu Spółki. Klient ma bowiem uprawnienie do uzyskania informacji o terminie i sposobie rozpoznania reklamacji oraz przyczynie opóźnienia w jej rozpoznaniu, (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 roku, sygn. akt I SA/Wa 1860/22, wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2798/22). Wobec powyższego podmiot rynku finansowego ma obowiązek stosować tryb przewidziany w art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym nie tylko w sytuacji gdy opóźnienie w rozpatrzeniu reklamacji zaistniało w szczególnie skomplikowanych przypadkach, ale w zasadzie za każdym razem gdy uchybił obowiązkowi wskazanemu w art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym.
Rzecznik stwierdził również, że nie sposób zgodzić się z podnoszonym przez Stronę zarzutem naruszenia przez organ art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. albowiem organ w toku postępowania administracyjnego dokonał wszelkich niezbędnych czynności koniecznych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy mając przy tym na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, a nadto nie uchybił na żadnym etapie przedmiotowego postępowania zasadom proporcjonalności, bezstronności czy równego traktowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2024 r. Skarżący zaskarżył w całości decyzję RF z 5 czerwca 2024 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji l instancyjnej w zakresie w jakim decyzja l instancyjna nakłada na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 138 § 1 pkt 1 K p a., polegające na jego błędnym zastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję l instancji, w sytuacji gdy decyzja l instancji w zakresie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł, wydana została z naruszeniem art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID w zw. z art. 6 i art. 32 ust. 1 ustawy
o Rzeczniku Finansowym oraz art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., polegającym na błędnym
uznaniu, że termin do udzielenia odpowiedzi na reklamację klienta z 6 marca 2020 r. upływał 6 kwietnia 2020 r., w sytuacji, gdy - z uwagi na ustawowe zawieszenie
terminów trwające w okresie od 14 marca 2020 do 16 maja 2020 r. na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID, w zw. z art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym - termin na udzielenie odpowiedzi na reklamację klienta upływał 8 czerwca 2020 r., w związku z czym Skarżącemu, który udzielił odpowiedzi na reklamację klienta 25 maja 2020 r. nie można było przypisać naruszenia art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym i
w konsekwencji nie było podstaw do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, co uzasadniało, stosownie do dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylenie przez Rzecznika decyzji l instancji w zaskarżonym zakresie i umorzenie postępowania w I instancji w całości;
2) art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID w zw. z art. 6 i art. 32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, poprzez błędne uznanie, że termin do udzielenia odpowiedzi na reklamację klienta z 6 marca 2020 r. upływał 6 kwietnia 2020 r., w sytuacji, gdy z uwagi na ustawowe zawieszenie terminów trwające w okresie od 14 marca 2020 do 16 maja 2020 r. na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID, w zw. z art. 6 i art. 32 ust.
1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, termin na udzielenie odpowiedzi na reklamację klienta upływał 8 czerwca 2020 r., co spowodowało błędne uznanie przez Rzecznika Finansowego, że Spółka naruszyła art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym udzielając odpowiedzi na reklamację 25 maja 2020 r., a w konsekwencji błędne nałożenie przez Rzecznika Finansowego na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej określonej w art.
32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, w sytuacji, gdy Skarżący udzielając odpowiedzi na reklamację klienta 25 maja 2020 r. udzieliła odpowiedzi w terminie;
3) art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID i art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym poprzez błędne niezastosowanie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID do oceny stanu faktycznego sprawy, oraz błędne uznanie, iż Skarżący miał obowiązek w trybie art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym poinformować klienta o przyczynie zwłoki i wskazać termin rozpoznania reklamacji, w sytuacji, gdy z uwagi na ustawowe zawieszenie terminów trwające w okresie od 14 marca 2020 do 16 maja 2020 r. na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID, w zw. z art. 6 i art. 32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, do dnia złożenia przez Skarżącego odpowiedzi na reklamację klienta tj. do 25 maja 2020 r. nie ziściły się przesłanki do poinformowania klienta w trybie art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym o przyczynie zwłoki i wskazania terminu rozpoznania reklamacji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł argumentację popierającą zarzuty skargi.
Rzecznik w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za nieudzielenie w terminie odpowiedzi na reklamację klienta wniesioną 6 marca 2020 r., na którą odpowiedź Skarżący udzielił 25 maja 2020 r., co
w ocenie organu stanowiło naruszenie art. 6 ustawy o Rzeczniku.
Zgodnie z tym przepisem, odpowiedzi na reklamację należy udzielić bez
zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania reklamacji.
Organ uznał, że Skarżący odpowiadając 25 maja 2020 r. na reklamację klienta
z 6 marca 2020 r. ustosunkowała się do reklamacji klienta z opóźnieniem wynoszącym 49 dni.
Należy jednak podkreślić, że w okresie od 14 marca 2020 r. do 20 marca 2020 r. na terenie całego kraju obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, a następnie od
20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r, obowiązywał stan epidemii, który zostały wprowadzone odpowiednio rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii. W tym czasie obowiązywał art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID, w myśl którego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego
terminów zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Art. 15zzr ustawy COVID uchylono 16 maja 2020 r., a co za tym idzie ustawowe zawieszenie terminów zawitych przewidzianych tym przepisem obowiązywało począwszy od ogłoszenia
stanu zagrożenia epidemicznego to jest od 14 marca 2020 r. do dnia uchylenia tego przepisu to jest do 16 maja 2020 r.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku, na podmiot rynku finansowego, który narusza obowiązki nałożone w art. 4, art. 6-10, art. 30 i art. 31, Rzecznik może,
w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł.
Sporna jest w niniejszej sprawie kwestia, czy termin do rozpatrzenia reklamacji, wskazany w art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym, ma charakter administracyjny i
co za tym idzie podlegał on zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID, czy też, jak podnosi Rzecznik, termin ten ma charakter cywilnoprawny.
Rozstrzygając powyższą kwestię należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nastąpiło nałożenie decyzją administracyjną kary pieniężnej za naruszenie obowiązku określonego w ustawie, co determinuje charakter prawny przedmiotowej sprawy jako sprawy administracyjnej, na gruncie prawa administracyjnego bowiem zakłada się możliwość regulacji sytuacji podmiotu przez organ państwowy w drodze decyzji administracyjnej. Od tej strony patrząc, okoliczność, że naruszenie art. 6 ustawy o Rzeczniku zagrożone jest karą administracyjną nakładaną w drodze decyzji administracyjnej, zdaniem Sądu przesądza okoliczność, że uznać tę normę należy za normę prawa administracyjnego. Kara pieniężna z tytułu nieprzestrzegania wymagań wskazanych w ustawie stanowi sankcję administracyjną. Za sankcję typu administracyjnego uznaje się bowiem wszelkie konsekwencje związane z faktem niezrealizowania czy też nieprawidłowego zrealizowania określonego obowiązku,
które to konsekwencje powinien wyciągać organ zobowiązany do czuwania nad wykonywaniem danego obowiązku (zob. H. Nowicki, Sankcje administracyjne, (w:) System prawa administracyjnego pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A.
Wróbla, t. 7 Prawo administracyjne materialne, Warszawa 2012 r., s. 635). Jak wynika natomiast z art. 189b K.p.a., przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
Sąd podziela pogląd NSA zaprezentowany w wyroku z 19 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1507/23, zgodnie z którym, kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną, przyjąć należy, że przepisy covidowe mają zastosowanie do regulacji
zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak wskazał
NSA w przywołanym wyroku, intencją ustawodawcy było objęcie zakresem wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem (a także przedsiębiorcą) a organami państwa, aby obywatel (czy też przedsiębiorca) nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków.
Sąd uznał, w związku z tym, że Rzecznik niezasadnie nie zastosował w sprawie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy COVID. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany będzie uwzględnić tę regulację i ponownie ocenić, czy istotnie Skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 6 ustawy o Rzeczniku.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a.") orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zasądzona kwota obejmuje zwrot: wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika –
900 zł plus 17 zł opłaty od pełnomocnictwa oraz uiszczonej opłaty od skargi – 120 zł.