VI SA/WA 2638/24

VI SA/Wa 2638/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Honorata Łopianowska /przewodniczący/
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Sygn. powiązane
II GSK 595/25 - Wyrok NSA z 2025-09-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
A. G. (dalej również jako "skarżący" lub "strona"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także jako "SKO", "Kolegium", organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz.1251,dalej też jako "p.r.d."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a."). Zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta [...] (dalej też jako "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...], nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] lipca 2023 r. na drodze publicznej ([...]) na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku osi 11 500 kg zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Przewożonym ładunkiem było kruszywo.
W związku z przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wymiarowo - wagowych pojazd skierowano na stanowisko kontrolne zlokalizowane przy [...] w [...]. Na stanowisku skontrolowano wymiary zewnętrzne, wagę pojazdu oraz naciski na poszczególne osie. Pomiarów dokonano przy użyciu sprzętu pomiarowego posiadającego aktualne świadectwa legalizacji, które przedstawiono osobie kontrolowanej. Organ I instancji zaznaczył, że kontrolowany mógł także uczestniczyć w procedurze pomiarowej a podczas czynności kontrolnych została sporządzona dokumentacja fotograficzna oraz protokół, w którym zostały zapisane wyniki wykonanego pomiaru. Kierowca nie podpisał protokołu z kontroli. Podczas kontroli stwierdzono, że nacisk wywierany na drogę przez oś pierwszą wynosił 8350 kg, przez oś drugą wynosił 7600 kg, przez oś trzecią wynosił 13 200 kg, przez oś czwartą wynosił 12 700 kg, a jego rzeczywista masa całkowita wyniosła 41 850 kg. Wymiary zewnętrzne pojazdu nie przekraczały wartości dopuszczalnych.
W oparciu o stwierdzone parametry wymiarowo-wagowe kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że:
- nacisk osi trzeciej w kontrolowanym pojeździe wyniósł 13 200 kg przy dopuszczalnej wartości 11 500 kg - przekroczenie wyniosło 1 700 kg tj. 14,7 %,
- nacisk osi czwartej w kontrolowanym pojeździe wyniósł 13 250 kg przy dopuszczalnej wartości 11 500 kg - przekroczenie wyniosło 1200 kg tj. 10,4 %,
- rzeczywista masa całkowita pojazdu wyniosła 41 850 kg przy dopuszczalnej wartości 32 000 kg - przekroczenie wyniosło 9850 kg tj. 30,7 %.
Organ I instancji uznał w tej sytuacji, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym podczas przeprowadzonej kontroli w dniu 11 lipca 2023 r., a stwierdzone parametry wymiarowo - wagowe spełniały warunki zapisane w załączniku nr 1 do p.r.d. dla zezwolenia kategorii V, o którym mowa w art. 64d wspomnianej ustawy, przy czym przewożony ładunek w postaci kruszywa stanowił ładunek podzielny, a zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozów ładunków podzielnych z wyjątkiem pojazdów uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Natomiast w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d. zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d. nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.
Skarżący w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zarzucił naruszenie:
- art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. w zw. z art. 28, 107 § 1, 113 § 1, 11, 7, 8 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony i uznanie go za wykonawcę przewozu, pomimo braku wiarygodnych dowodów potwierdzających ten fakt;
- art. 48 ust. 1, 49 ust. 1, 50 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 236, dalej też w skrócie jako "Prawo przedsiębiorców"), poprzez naruszenie zapisanych tam zasad prowadzenia kontroli, przejawiające się jej prowadzeniem bez uprzedniego zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia, niedoręczeniem upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz dokonaniem czynności poza miejscem wykonywania działalności przez kontrolowanego, bez jego obecności;
- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez nałożenie kary administracyjnej w oparciu o całkowicie niewiarygodne wyniki przeprowadzonych pomiarów, dokonanych wskroś postanowieniom instrukcji producenta zastosowanych urządzeń pomiarowych;
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przytoczenia w uzasadnieniu decyzji przepisów prawa materialnego, decydujących o wysokości nałożonej kary jak i regulujących zagadnienia przejazdu pojazdami nienormatywnymi, co powoduje całkowitą niepewność strony co do norm, które zostały rzekomo naruszone, jak i brak możliwości zweryfikowania wysokości nałożonej kary.
Skarżący podkreślił, że nie był wykonawcą przewozu w dniu [...] lipca 2023 r. dokonywanego pojazdem objętym kontrolą, załączając na poparcie swego stanowiska oświadczenie kierującego pojazdem W. G. Zakwestionował także pomiar, wskazując, że stanowisko wagowe przekraczało dopuszczalne instrukcją spadki (spadek wzdłużny przekracza 0,5%, wielkość ta waha się od 1,3 do 2 %) a wnęki w punkcie kontrolnym mają głębokość 45 mm, podczas gdy wysokość zastosowanych wag to 17 mm, czyli głębokość wnęk jest większa niż wysokość wag. Podniósł ponadto, że kierowca nie podpisał protokołu, ponieważ się z nim nie zgadzał.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. SKO uznało zarzuty odwołania za nieuzasadnione, bowiem ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego wymienionego w decyzji, stan faktyczny sprawy uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł na skarżącego. SKO zaznaczyło, że kary nie podlegają miarkowaniu. Kary zostały ustalone przez ustawodawcę w art. 140ab p.r.d. w zależności od kategorii zezwolenia, a w ramach kategorii V od procentowego przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowo-wymiarowych. Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy znajdują się dowody świadczące o tym, że to skarżący realizował przewóz rzeczy (wypis z licencji, WZ z dnia 11 lipca 2023 r., protokół kontroli).
Zdaniem SKO także zarzut naruszenia przepisów Prawa przedsiębiorców dotyczących kontroli jest nieuzasadniony, gdyż przepisy te dotyczą innego typu kontroli niż kontrola pojazdu na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Kolegium wskazało ponadto, że w aktach sprawy znajduje się operat techniczny kontroli miejsca ważenia dla wagi typu WL 103 (obr. [...], dz. ew. nr [...], [...]) w [...] przy [...] sporządzony przez geodetę uprawnionego. Wynika z niego, że stanowisko ważenia położone w pasie drogowym [...] posiada ławę fundamentową dostosowaną do pomiaru przy użyciu wagi WL103.
SKO zwróciło uwagę, że geodeta uprawniony potwierdził, iż spełnione zostały parametry stanowiska według instrukcji użytkowania wagi WL 103, opisane w pkt. 3.1.1 i 3.1.2. instrukcji. Dodatkowo, organ odwoławczy zauważył, że z protokołu kontroli wynika, iż "powierzchnie płyt ważących znajdowały się znajdowały się na wysokości powierzchni jezdni w strefie ważenia", co potwierdza również dokumentacja zdjęciowa, na której widoczna jest lokalizacja wag w zagłębieniu i położenie wag względem powierzchni jezdni, a także wyniki ważenia koła lewego i prawego na wszystkich 4 osiach.
W skardze na powyższą decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2024 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 28, art. 107 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 11, art. 7, art. 8 § 1, oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne oznaczenie strony kwestionowanego rozstrzygnięcia, przejawiające się uznaniem skarżącego za wykonawcę przewozu z dnia kontroli, pomimo braku jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających ten fakt,
- art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 1, art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, poprzez naruszenie zapisanych tam zasad prowadzenia kontroli przejawiające się jej dokonaniem bez uprzedniego zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia, niedoręczeniem upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz dokonaniem czynności poza miejscem wykonywania działalności przez kontrolowanego, bez jego obecności,
- art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy, przejawiające się nałożeniem kary administracyjnej, w oparciu o całkowicie niewiarygodne wyniki przeprowadzonych pomiarów, dokonanych wskroś postanowieniom instrukcji producenta zastosowanych urządzeń pomiarowych.
W związku z powyższym skarżący wniósł o:
- uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2024 r.,
- zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w wysokości wniesionego wpisu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., nie naruszają przepisów prawa, w tym także zarzucanych w skardze przepisów prawa procesowego (tj. art. 7, w zw. z art. 8 § 1, w zw. z art. 11, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a.), jak i przepisów prawa materialnego (tj. art. 140aa ust. 3 pkt 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy - Prawo o ruchu drogowym).
W ocenie Sądu, przy ich wydawaniu, organy nie naruszyły ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Wynika z niego w sposób nie budzący wątpliwości, że w dniu 11 lipca 2023 r. skarżący wykonywał na drodze publicznej w [...] ([...] w rej. ul. [...]), na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku osi 11 500 kg samochodem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...], przewóz kruszywa. Jednocześnie samochód ten poddano zważeniu, które wykazało przekroczenie dopuszczalnej normy w zakresie nacisku osi trzeciej o 14,7 %, osi czwartej o 10,4% oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu o 30,7%. Bezspornym jest także, że skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Nie mógł on nota bene takiego zezwolenia w ogóle uzyskać na przewóz tego typu ładunku, czyli kruszywa, jako ładunku podzielnego.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że, w ocenie Sądu, prawidłowość powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu nie ma przy tym podstaw do przyjęcia, że proces ważenia przebiegał nieprawidłowo a jest to w istocie kluczowe ustalenie dla możliwości obciążenia skarżącego sankcją administracyjną. Przyjęta bowiem w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami, wprowadzając w pewnym zakresie unormowania odpowiadające legalnej teorii dowodów. W analizowanej sprawie ustalenie masy całkowitej pojazdu oraz nacisku osi wymagało skorzystania z profesjonalnego sprzętu – wagi przeznaczonej do ważenia pojazdów i spełniającej wymagania stawiane przez przepisy metrologiczne. Wskazane przymioty urządzenia pomiarowego powinny jednoznacznie wynikać z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Takim legalnym dowodem w tym zakresie jest – w myśl art. 4 pkt 20 ustawy z 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2020 r., poz. 140) – świadectwo legalizacji, o którym mowa w art. 4 pkt 13 tej ustawy. Waga samochodowa służąca do kontroli pojazdów w ruchu drogowym oraz służy ochronie bezpieczeństwa powszechnego oraz przy pobieraniu należności budżetowych oraz pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, a więc stanowi przyrząd pomiarowy, który poddawany jest kontroli metrologicznej na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa o miarach. Polega ona na zatwierdzeniu typu oraz legalizacji (pierwotnej bądź ponownej) konkretnego egzemplarza (art. 8 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa o miarach). W tym zakresie podzielić należy stanowisko zawarte w wyroku NSA z 18 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1831/17, LEX nr 2727944. Uwzględniając powyższe zauważyć należy, że w aktach sprawy znajdują się świadectwa legalizacji ponownej wag HAENNI nr 5326 i 5325, z których organ korzystał (k. nr 7 i nr 8 akt administracyjnych). Ich zapisy jasno wskazują, że ważność tychże legalizacji określona została na dzień 13 września 2023 roku, zatem użycie ich w dniu 11 lipca 2023 r. w trakcie kontroli było uprawnione. Jednocześnie z dołączonej do akt administracyjnych instrukcji wagi HAENNI wynika, że została ona zaprojektowana zarówno do pomiarów nacisków osi, jak i wyznaczania masy całkowitej pojazdu. Również, co istotne, także miejsce ważenia cechowało się normami dostosowanymi do użytych wag, co potwierdza dokumentacja załączona do akt administracyjnych sprawy, przede wszystkim sprawozdanie techniczne uprawnionego geodety (k. nr 17), w którym wprost zapisano, że stanowisko ważenia, na którym dokonano pomiaru kontrolowanego w dniu 11 lipca 2023 roku samochodu, spełnia parametry ujęte w pkt. 3.1.1 i 3.1.2. instrukcji wag. Punkt 3.1.1. instrukcji stanowi, że "Miejsce ważenia musi być równe. Dla określenia masy całkowitej, maksymalny stopień nachylenia w jakimkolwiek kierunku nie może przekraczać 5%. Dla określenia nacisku osi miejsce pomiaru musi być poziome (max. 0,5 %), w kierunku wzdłużnym, przy dopuszczalnym maksymalnym stopniu nachylenia 5% w kierunku poprzecznym. Dla określenia nacisku koła miejsce ważenia musi być poziome we wszystkich kierunkach." Z kolei punkt 3.1.2. instrukcji stanowi, że "Podstawa wagi musi być równo podparta na powierzchni drogi. Twarde powierzchnie z wystającymi kamieniami i drogi z koleinami są nieodpowiednie. Przestrzeń pomiędzy podstawą wagi a powierzchnią drogi nie może przekraczać 10mm w żadnym miejscu." Spełnienie wymaganych kryteriów w niniejszej sprawie jasno potwierdza także sporządzony przez geodetę uprawnionego rysunek obrazujący strukturę miejsca ważenia z ujętymi spadkami. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi odnośnie przekroczenia w punkcie wagowym dopuszczalnych spadków wskazanych w instrukcji wag a także niedostosowania wnęk wagowych do ich wysokości. Tym samym brak jest podstaw do skutecznego podważenia wyników ważenia, wskazujących na ewidentne przekroczenie dopuszczalnych norm. Z kolei sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisami art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną na podmiot wykonujący przejazd. Wprawdzie w świetle art. 64 ust. 2 p.r.d. pojazdem nienormatywnym, na przejazd którego uzyskano zezwolenie, nie można przewozić ładunku innego niż ładunek niepodzielny, za wyjątkiem zezwoleń kategorii I, jednak stosownie do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia tego zakazu, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego sporną karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d., wobec wypełnienia przez niego, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, dyspozycji wspomnianych powyżej przepisów. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V:
a) 6 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,
b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,
c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.
Mając zatem na uwadze, że w realiach przedmiotowej sprawy w trakcie przejazdu z ładunkiem podzielnym w postaci kruszywa w dniu [...] lipca 2023 r. doszło do dopuszczalnej normy w zakresie masy całkowitej pojazdu o 30,7 % a więc w tym przypadku parametr ten przekraczał dopuszczalną wartość o więcej niż 20%, zasadnym było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości piętnastu tysięcy złotych, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. . Dodatkowo wyjaśnić należy, że ponieważ w tej sprawie wykazano, że skarżący naruszył zarówno normy maksymalne odnoszące się do nacisku osi, jak i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, nie było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.
Prawidłowo ustalono także to, że kierowca wykonywał poddanym kontroli pojazdem przewóz w imieniu i na rachunek skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, jasno świadczy o tym fakcie okazany w trakcie kontroli dokument wydania materiałów na zewnątrz ("WZ") w dniu [...] lipca 2023 roku, gdzie wyraźnie w miejscu oznaczenia jego wystawcy umieszczono odcisk pieczęci o treści "Roboty ziemne A. G.". Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że w treści okazanego dokumentu nie ma nic, co mogłoby potwierdzać wykonywanie przejazdu z dnia [...] lipca 2023 r. przez firmę: "Roboty ziemne A. G.". Jednocześnie podkreślenia wymaga, że wkomponowany w argumentację skargi skan powyższego dokumentu WZ nie odwzorowywuje jego prawidłowej treści, gdyż brak jest na nim właśnie wspomnianego odcisku pieczęci o treści "Roboty ziemne A. G.". Nadto w trakcie kontroli okazano wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej skarżącemu (k. nr 34).
Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów art. 48 ust. 1, 49 ust. 1, 50 ust. 1 prawa przedsiębiorców poprzez naruszenie zapisanych tam zasad prowadzenia kontroli, z uwagi na fakt, że rozpoznawana sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego po drodze publicznej przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny, bez względu na to, czy przysługuje mu status przedsiębiorcy, czy też nie. Nie znajdują więc w tym przypadku zastosowania wspomniane przepisy Rozdziału 5 prawa przedsiębiorców, regulujące zagadnienie ograniczenia kontroli działalności gospodarczej.
Sąd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do jego treści nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
Tymczasem w toku całego postępowania administracyjnego, jak też w skardze, skarżący nie przedstawił takich okoliczności, ani dowodów je potwierdzających. W ocenie Sądu, jeśli z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikają żadne okoliczności potwierdzające dochowanie przez skarżącego należytej staranności, czy też brak wpływu na powstanie naruszenia, to sam skarżący zobligowany jest takie okoliczności wykazać, czego w niniejszej sprawie zabrakło.
Reasumując, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, a kara pieniężna została nałożona na skarżącego w prawidłowej wysokości.
W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.