VI SA/Wa 2473/05

VI SA/Wa 2473/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący/
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 53/08 - Wyrok NSA z 2008-04-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu - adwokatowi J. W. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych podwyższoną o kwotę 264 (dwieście sześćdziesiąt cztery) złote stanowiącą 22 % podatku VAT.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r., nr 2014, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.1.1 załącznika do powyższej ustawy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] o nałożeniu na W. S. kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
W dniu [...] kwietnia 2005 roku w W. przy ulicy [...] przeprowadzona została kontrola pojazdu marki MERCEDES o numerze rejestracyjnym [...] kierowanym przez W.S.
W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego osób bez licencji. Przedsiębiorca W.S. wykonywał przewóz osób nie posiadając wymaganej prawem licencji. Wypis licencji, którym się posługiwał został udzielony innemu przedsiębiorcy, a mianowicie P.O., prowadzącemu działalność pod firmą "R.". Obaj przedsiębiorcy zawarli umowę o współpracy handlowej, na podstawie której P. O. zlecał W. S. świadczenie usług przewozowych osób w zakresie prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, licencja udzielana jest konkretnemu przedsiębiorcy, a wypisy z niej są wydawane dla konkretnych pojazdów, które zostały zgłoszone. Nie ma więc możliwości odstępowania posiadanej licencji innym podmiotom, które będą w następstwie tego korzystać z licencji innego przedsiębiorcy, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej, o czym stanowi art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. załącznika do ustawy, który sankcjonuje brak licencji karą pieniężną w wysokości [...] złotych.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 roku złożył W. S. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora, licencję na wykonywanie transportu drogowego – przewóz osób posiadał. P. O. zgłosił jego pojazd do posiadanej przez siebie licencji, uzyskał stosowny wpis oraz poinformował, że udostępnił swoją licencję z wpisem na skarżącego, skarżącemu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych.
Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, nie narusza prawa.
Zgodnie z pełnym brzmieniem art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r., nr 204. poz. 20088).
1. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanego dalej "licencją".
2. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.
3. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli:
1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli:
a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu,
b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;
2) przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;
3) posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego potwierdzoną dostępnymi środkami finansowymi, majątkiem lub ostatnim bilansem rocznym przedsiębiorstwa w wysokości:
a) 9.000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,
b) 5.000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy;
4) przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku;
5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.
W niniejszej sprawie takie właśnie brzmienie art. 5 ustawy ma zastosowanie, albowiem stosownie do art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 września 2005 r.) o postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z ustaleń poczynionych przez oba organy, niesprzecznych z zebranym materiałem dowodowym wynika, iż skarżący prowadzi własną działalność gospodarczą. Sam rozlicza się z Urzędem Skarbowym i Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Jak stwierdził, w żaden sposób nie rozlicza się z P. O. Nie był też osobą zatrudnioną przez P.O.. Wykonując więc przedmiotową działalność gospodarczą – przewóz osób, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej winien posiadać odpowiednią licencję. Taki wymóg na przedsiębiorcę nakłada w art. 5 ust. 1 ustawa z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. P. O. nie mógł więc udostępnić W.S. swojej licencji. W. S. nie mógł wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji P. O., albowiem nie był jego kierowcą ani nie wykonywał przewozów na jego rzecz.
Tymczasem w czasie kontroli skarżący okazał udzieloną licencję na wykonywanie transportu drogowego P. O., a więc innemu podmiotowi. P. O. prowadzi samodzielną działalność gospodarczą. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt, iż strony wiąże umowa o współpracy handlowej. Zarówno P. O. Jak i W. S. są odrębnymi podmiotami gospodarczymi, czego dowodzą wpisy w ewidencji działalności gospodarczej.
Odpowiednia licencja oznacza, iż obejmuje ona określonego w niej przedsiębiorcę. Nie spełnia tego wymogu licencja poza treścią uprawnienia w niej określonego. Sprzeczność między jej treścią a zaistniałym stanem faktycznym oznacza wykonywanie transportu drogowego – przewozu osób bez wymaganej licencji. W dniu kontroli skarżący nie dysponował uprawnieniem wymaganym przepisami ustawy. Wymóg posiadania odpowiedniej licencji, a właściwie brak takowej przy wykonywaniu przewozów osób oznacza powstrzymanie się przez przedsiębiorcę od jego wykonywania do czasu jej uzyskania. Wykonywanie przewozów osób mimo braku odpowiedniej licencji skutkować musiało nałożeniem kary pieniężnej.
Z braku uzasadnionych podstaw, skargę jako niezasadną sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturze.