VI SA/WA 2466/20

VI SA/Wa 2466/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Dorota Pawłowska /sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 1959/21 - Postanowienie NSA z 2024-09-10
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 lit. a lub c, , art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 58
art. 92a ust. 2, art. 7c, art. 92a ust.4, ust. 2, art. 92a ust. 8, art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1, art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 1 pkt 2, ust. 1 pkt 4, art. 92a ust. 6, ust. 5 pkt 1-4
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2020 poz 256
art. 107 par. 3, art. 7, art. 77 par. 1, art. 8, art. 138 par. 1 pkt1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 25 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2020r. nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Organ", "GITD"), po rozpatrzeniu odwołania T. M. – zarządzającej transportem przedsiębiorstwa – Fundacja "[...]" (dalej ,,Skarżący", ,,Strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także ,,Organ I instancji") z [...] marca 2020r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. (dalej ,,decyzja I instancji") - utrzymał w mocy tę decyzję.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją I instancji nałożono na Stronę, jaką zarządzającego transportem w Fundacji "[...]’’ (dalej ,,Fundacja") karę pieniężną w wysokości 2000 zł., na podstawie art. 92a ust. 2 w związku z Lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001r. (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 58 ze zm., dalej ,,ustawa o transporcie").
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku.
Strona złożyła odwołanie od decyzji Organu I instancji.
Organ, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że w rozpatrywanej sprawie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zastosowanie powinna znaleźć kara pieniężna nakładana na podstawie art. 92a ust. 2, 4 i 8ustawy o transporcie oraz Lp. 4.2 i 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy.
GITD w pierwszej kolejności zważył, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli, okazanych dokumentów, dokumentacji fotograficznej, że dnia [...] lutego 2019 r. w [...] na postoju taxi na Dworcu [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował A. B. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, kserokopię licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz wypisu tej licencji na rzecz Fundacji. Ponadto, kierowca okazał również kserokopię protokołu wydania mu przez Fundację pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. W protokole kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził jednego pasażera w [...] na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Pasażer zamówił przewóz za pomocą aplikacji [...] (dowód: protokół kontroli, dokumentacja fotograficzna pojazdu, okazane dokumenty - w aktach sprawy). Dodatkowo, podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę A. B., który potwierdził okoliczność wykonywania w dniu kontroli przewozu osób w [...] na trasie z ul. [...] na ul. [...], otrzymanie zgłoszenia przez aplikację [...] zainstalowaną na telefonie. Ponadto świadek zeznał, że zlecenie przewozu w dniu kontroli wykonywał w imieniu Fundacji, za pomocą aplikacji [...] na podstawie umowy współpracy z ww. Fundacją. Na pytanie kontrolujących dotyczące posiadania badań lekarskich i psychologicznych kierowca wskazał, że w momencie kiedy robił kat. C zrobił wszystkie wymagane badania do tejże kategorii, przy czym było to w roku 1989 i od tego czasu badań pod kątem prawo jazdy nie robił i według posiadanej wiedzy powtórzenie badań nie było konieczne.
Jak podkreślił Organ, podczas kontroli przesłuchano również pasażera J. K. w charakterze świadka. Z zeznań pasażera wynikało m.in., że usługę przewozu zamówił przez aplikację [...] na osobę J. N. na ul. [...] w [...] i że przyjechał po niego samochód marki [...]. Pasażer jechał na ul. [...] a koszt usługi był widoczny w aplikacji i wynosił 5 zł. Informacja o kwocie pojawiła się w aplikacji podczas zamawiania i taka kwota została pobrana z konta w momencie zakończenia kursu przez kierowcę. Kontrolujący zabezpieczyli zrzuty z telefonu pasażera z aplikacji [...], które potwierdzają trasę przejazdu, wysokość opłaty, imię kierowcy, a także że jako tzw. "dostawca usługi" w aplikacji została wskazana Fundacja (protokół z przesłuchania pasażera - w aktach sprawy).
GITD wskazał także, że z pisma z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...] wynika, że Fundacja na dzień kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 1 czerwca 2018 r. przez Prezydenta [...] zaś pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do ww. licencji, a osobą zarządzającą transportem drogowym u ww. przedsiębiorcy była Strona.
Organ podkreślił, w odwołaniu do przepisów ustawy o transporcie, że kwestia obowiązku odbycia stosownych badań lekarskich została uregulowana w aktach powszechnie obowiązującego prawa i od Strony, jako osoby zarządzającej transportem, należy wymagać ich znajomości.
Organ uznał za zasadne nałożenie na Stronę karę pieniężną w wysokości 2000 zł. w oparciu o art. 92a ust. 2, 4 i 8 w związku z Lp. 4.2. i 4.3.załącznika nr 4 do ustawy o transporcie, tj. za brak orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, potwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
W ocenie Organu, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego. Z powyższy względów Organ uznał więc nałożoną na Stronę karę pieniężną za słuszną i zasadną i z tego też względu zaskarżoną decyzją, utrzymał decyzję I instancji w mocy.
Na ww. decyzję GITD Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił Organowi przy jej wydaniu naruszenie:
1) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej ,,Kpa") poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował z Fundacją;
2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy a współpracował z nim na podstawie umowy o świadczenie usług woluntarystycznych;
3) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji I instancji;
4) art. 107 § 3 Kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie;
5) art. 8 Kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że Organ I instancji naruszył art. 7 i 77 § 1 Kpa dokonując dowolnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, na jakiej podstawie prawnej doszło do współpracy pomiędzy kierowcą a Fundacją. Organ I instancji błędnie uznał, że kierowca ten zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę. Należy podkreślić, że obowiązek wyposażania kierowcy w wypis z licencji jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Potwierdzenia tego wniosku dostarcza wykładnia językowa art. 39a ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie. Powołany przepis zatrudnienie kierowcy przez wykonującego przewóz uzależnia od braku przeciwwskazań zdrowotnych. Ustawodawca nie przez przypadek posłużył się w tym miejscu terminem o ustalonym znaczeniu prawnym - zatrudnienie. Zatrudnienie jest czynnością prawną podlegającą przepisom prawa pracy, zaś skutkiem zatrudnienia jest nawiązanie stosunku pracy. W konsekwencji, adresatem obowiązków z art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie wypełnianych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, uczyniono przedsiębiorców zatrudniających, a więc przewoźników występujących jako strona stosunku pracy z kierowcą.
W ocenie Strony, pozbawionym podstaw prawnych jest wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcy wyposażenia go w zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych. Skierowanie analizowanego obowiązku do przedsiębiorcy zatrudniającego przedsiębiorcę uzasadnia specyfika relacji zachodzących pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Wyłącznie stosunek pracy zapewnia przedsiębiorcy możliwości egzekwowania od kierowców obowiązków z zakresu higieny i bezpieczeństwa pracy. Zdaniem Strony Organ utrzymując w mocy decyzję I instancji naruszył art. 138 Kpa albowiem, decyzja ta wobec szeregu naruszeń prawa, winna podlegać uchyleniu w całości. Ponadto Organ nie odniósł się do zarzutów Skarżącego sformułowanych w odwołaniu, a odnoszących się konieczności zweryfikowania podstawy prawnej nawiązania współpracy pomiędzy kontrolowanym kierowcą, a Fundacją.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa").
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa obligowałyby Sąd do jej uchylenia. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja mocą której na Stronę, jako osobę zarządzającą transportem, została nałożona kara pieniężna w wysokości 2000 zł., na podstawie art. 92a ust. 2 w związku z Lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku.
Stosownie do postanowienia art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie
zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Jak stanowi art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych.
W myśl zaś art. 92a ust. 8 ww. ustawy ,,wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy".
Należy zauważyć, że zgodnie z postanowieniem art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o transporcie, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ( pkt 4).
W świetle zaś brzmienia art. 39j ust. 1 ustawy o transporcie, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega także badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie). Na gruncie niniejszej sprawy istotne jest także podkreślenie, że w ustawie o transporcie ujęty został, spoczywający na przedsiębiorcy lub innym podmiocie wykonującym przewóz drogowy, obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych czy prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych (odpowiednio art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 1 pkt 2, ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie). Znaczenia dysponowania przez kierowcę wymaganym orzeczeniem lekarskich czy psychologicznym nie sposób przecenić albowiem są to dokumenty potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami (por. art. 39j ust. 1 i ust. 3 oraz art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie).
W przypadku gdy, wbrew wspomnianym wymogom dochodzi do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy lub też orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku to stosownie do postanowienia art. 92a ust. 2 i ust. 8 ustawy o transporcie w związku z odpowiednio Lp. 4.2 i 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy, na zarządzającego transportem zostaje nałożona kara pieniężna w wysokości 1000 zł. za każde z tych naruszeń.
Okoliczności sprawy przyjęte za podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, w zakresie istotnym z punktu widzenia zapadłego rozstrzygnięcia, nie budzą wątpliwości. Jak bowiem wynika z akt sprawy (protokół kontroli, protokół zeznań kierowcy, kopia wypisu z licencji nr [...] wystawionej na rzecz Fundacji, zdjęcie z aplikacji [...] wskazujące, że dostawą usług jest Fundacja) kontrolowany kierowca dokonywał przewozu osób w imieniu i na rzecz Fundacji, nie dysponując wymaganym orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz o orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych, do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Jak zaś wynikało z informacji uzyskanej z Urzędu W. (pismo z kwietnia 2019r.) osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, w dniu stwierdzonego naruszenia, był Skarżący.
W rozpoznawanej sprawie na osobie zarządzającej transportem spoczywa odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań odnoszących się do dokumentów, jakie powinien posiadać kierowca, w tym dotyczących posiadania przez niego wymaganych prawem orzeczeń i to niezależnie od formy jego zatrudnienia.
Trzeba bowiem zauważyć, że w świetle art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Nadto, w myśl powołanych przepisów ustawy o transporcie (art. 39j ust. 1 oraz art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie) obowiązek posiadania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy dotyczy każdego kierowcy i nie jest warunkowany tym, w oparciu o jaki stosunek prawny wykonuje tę pracę na rzecz przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym a temu celowi ma służyć legitymowanie się przez kierowcę wspomnianymi orzeczeniami, nie jest i nie może być bowiem warunkowane tą okolicznością.
W rozpoznawanej sprawie bezspornie ustalono, że kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu Fundacji. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie było obowiązkiem Organu wykazanie, że kierowca był zatrudniony przez Fundację na podstawie umowy o pracę. Wynika to z zacytowanego przepisu art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie i z takim osobistym przewozem w imieniu Fundacji mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ustawodawca nie uzależnia zatem możliwości uznania za kierowcę w rozumieniu ustawy tylko takiej osoby, która jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę ale także te osoby, które faktycznie, osobiście wykonały czynność faktyczną prowadzenia pojazdu i to niezależnie od tego na jakiej podstawie prawnej to nastąpiło, nawet jeżeli następuje to w ramach wolontariatu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13; por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2016 r., sygn. akt II GSK 685/15 oraz z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1985/17). Nie zasługują zatem także na uwzględnienie twierdzenia przeciwne Strony zawarte w skardze.
Nie mogą też ostać się jako zasadne zarzuty skargi, że Organ nie odniósł się do formułowanych w odwołaniu zarzutów związanych z koniecznością zweryfikowania podstawy prawnej nawiązania współpracy pomiędzy kontrolowanym kierowcą a Stroną. Jak już zostało to wyjaśnione, istotnym w sprawie był w tym zakresie fakt wykonania przewozu przez kierowcę w imieniu i na rzecz Fundacji i nie było potrzeby dowodzenia, że nastąpiło to na podstawie stosunku pracy. Ponadto pozostaje w błędzie Skarżący zarzucając Organowi zaniechanie w zakresie odniesienia się do zarzutów odwołania w tym przedmiocie. GITD bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił swoje stanowisko, słusznie przyjmując, że obowiązek posiadania przez kierowcę orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego pozostaje niezależny od formy w jakiej świadczy on swoje usługi na rzecz przewoźnika drogowego.
Organy obu instancji zatem niewadliwie ustaliły okoliczność istotną w sprawie (fakt osobistego wykonywania przewozu przez kierowcę na rzecz i w imieniu Fundacji) i właściwie oceniły jej wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu nie zasługuje na uwzględnienie sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w Fundacji.
W ocenie Sądu, Organy prawidłowo przyjęły w świetle zgromadzonych dowodów, że w dniu kontroli to Skarżący był osobą zarządzającą transportem a zatem to do jego obowiązków należało zapewnienie kierowcy posiadania wymaganych prawem orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego) i temu obowiązkowi nie sprostał. Kierowca takich orzeczeń nie był bowiem w stanie okazać w dniu przeprowadzanej kontroli. Naruszenie zaś obowiązków w tym zakresie uprawniało do nałożenia na Stronę, jako osobę zarządzającą transportem, kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, stosownie do postanowienia art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy o transporcie w związku z Lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Z tych też względów nie może też być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Utrzymanie decyzji I instancji w mocy było zasadne albowiem Organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie i zasadnie przyjął, że ich zaistnienie wymaga nałożenia na Stronę kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia (po 1000 zł. kary pieniężnej za każde z nich).
Skarga zatem podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego. W ocenie Sądu, Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, zebrały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami wyznaczonymi przepisami art. 7 i art. 77 § 1 Kpa i w konsekwencji dokonały ich właściwej oceny w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego.
Organy w niniejszej sprawie nie naruszyły także art. 8 Kpa gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Nie może zaś stanowić naruszenia tej zasady fakt, iż Strona nie zgadza się z kierowanym do niej rozstrzygnięciem organów administracji publicznej. Organ w zaskarżonej decyzji dał wyrazem należytej ocenie dowodowej, w pełni oddającej rzeczywisty stan rzeczy i zawarł przekonywującą argumentację oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.).