VI SA/Wa 2300/04

VI SA/Wa 2300/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Danuta Szydłowska
Stanisław Gronowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. R. wynagrodzenie za udział w sprawie w kwocie 600 (sześćset) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2004 r. funkcjonariusz Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. skontrolował pojazd samochodowy marki AVIA nr rejestracyjny [...] należący do P. Z., zwanego dalej "skarżącym". W świetle protokołu kontroli pojazd poruszał się bez uiszczonej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto ustalono brak wyposażenia pojazdu w urządzenie kontrolne (tachograf). Kierowca nie okazał karty drogowej. Kierujący pojazdem skarżący nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli i podpisał go bez zastrzeżeń.
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.400 zł.
Na powyższą kwotę składa się kara pieniężna w kwocie 3.000 zł z tytułu wykonywania przewozu po drogach krajowych bez wykupionej karty opłaty drogowej. Jako podstawę prawną nałożenia tej kary wskazano m.in. przepis art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Zgodnie z art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie. Stosownie do art. 92 ust. 4 tej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W świetle zaś lp. 1.4.1. załącznika do omawianej ustawy wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych zagrożone jest kara pieniężną w kwocie 3000 zł.
Ponadto powyższa kwota obejmowała karę pieniężną w kwocie 400 zł za brak wymaganej karty drogowej. Jako podstawę do nałożenia tek kary wskazano przepis art. 36 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.) oraz lp. 1.11.8 ust. 1 załącznika do cytowanej ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 36 ustawy o czasie pracy kierowców kierowcy, o których mowa w rozdziale 3, prowadzą karty drogowe, służące do rejestrowania przebiegu dnia pracy. Karta drogowa powinna zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, numer rejestracyjny pojazdu, datę i cel wyjazdu, liczbę przejechanych kilometrów, czas prowadzenia pojazdu oraz wykonywania innej pracy, okresy przerw w prowadzeniu pojazdu i okresy odpoczynku, podpis pracodawcy (ust. 1). Kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzania kontroli przedstawia kartę drogową do wglądu (ust. 2). W świetle lp. 1.11.8 ust. 1 załącznika do cytowanej o transporcie drogowym kara pieniężna z tytułu braku karty drogowej wynosi 400 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, nie kwestionując jej ustaleń faktycznych, wskazywał na trudną sytuację bytową swojej rodziny (niewypłacenie wynagrodzenia za pracę, trudności w znalezieniu zatrudnienia, uszkodzenie pojazdu samochodowego w kolizji drogowej).
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Według organu odwoławczego, podzielającego stanowisko organu I instancji, w sprawie istniały podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w powyższej kwocie.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie kwestionując ustaleń faktycznych stanowiących uzasadnienie dla nałożenia kar pieniężnych, skarżący podtrzymał okoliczności podane w odwołaniu, wskazując dodatkowo na kradzież z włamaniem do jego domu.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.).
W świetle niewadliwych, a istotnych w sprawie ustaleń Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zresztą niekwestionowanych przez skarżącego, zarówno w protokole z kontroli, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze, skarżący nie uiścił wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, jak również nie okazał karty drogowej. Stanowiło to przejaw naruszenia wskazanych w decyzjach przepisów prawa, uzasadniających tym samym nałożenie kar pieniężnych na podstawie wyżej powołanych przepisów ustawy o transporcie drogowym. Okoliczności wskazane w odwołaniu i w skardze, a powołujące się na trudną sytuację materialną i życiową skarżącego i jego rodziny, nie stanowią podstawy, która mogłaby uzasadniać nienałożenie wspomnianych kar pieniężnych. Co najwyżej, okoliczności te mogą stanowić podstawę dla rozważenia umorzenia nałożonej kary, rozłożenia na raty lub odroczenia spłaty zobowiązania pieniężnego. Jednakże może to być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Innymi słowy, okoliczności na które powołuje się skarżący, nie stanowią samoistnej podstawy dla uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną z tytułu naruszenia przez skarżącego wyżej wskazanych przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Jednocześnie Sąd dostrzega, co wymaga odnotowania, iż w odpowiedzi na skargę znalazły się stwierdzenia organu administracji publicznej, które nie mają pokrycia w materiale dowodowym sprawy. Dotyczy to w szczególności rzekomego okazania przez skarżącego w trakcie kontroli karty opłaty drogowej wypełnionej niezgodnie z obowiązującymi wymogami. Natomiast zarówno w trakcie kontroli pojazdu, jak i w żadnym ze swych pism skarżący nawet nie twierdził, aby wykupił kartę drogową. Powyższe, nie mające uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy, stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, nie ma jednakże wpływu na wynik sprawy. W kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ocenia bowiem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie zaś odpowiedź na skargę.
Skoro zatem w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.), tym samym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).