VI SA/Wa 2300/04

Sprawa dotyczyła skargi P. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej kwocie 3.400 zł. Kara została nałożona za dwa naruszenia: 3.000 zł za wykonywanie przewozu po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty drogowej (zgodnie z art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 4 i lp. 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym) oraz 400 zł za brak karty drogowej (zgodnie z art. 36 ustawy o czasie pracy kierowców i lp. 1.11.8 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Skarżący, nie kwestionując ustaleń faktycznych, powoływał się na trudną sytuację materialną i życiową swojej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podkreślił, że kontrola administracji publicznej przez sądy administracyjne odbywa się pod względem zgodności z prawem, a nie słuszności. Ustalenia faktyczne, dotyczące braku opłaty drogowej i karty drogowej, były niewadliwe i niekwestionowane przez skarżącego, co uzasadniało nałożenie kar. Sąd zaznaczył, że trudna sytuacja materialna może być podstawą do rozważenia umorzenia, rozłożenia na raty lub odroczenia spłaty kary, ale jest to przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji nakładającej karę. Sąd odnotował również, że jedno ze stwierdzeń organu administracji w odpowiedzi na skargę nie miało pokrycia w materiale dowodowym, ale nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający