VI SA/Wa 2283/19

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] nakładającą na J. D. karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - ze zm., dalej kpa), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068), § 3 ust. 1 pkt. 11, § 5 ust. 1 pkt. 6 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. w miejscowości M. na [...], będącej drogą wojewódzką, został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował G. C., który wykonywał przewóz drogowy kamienia na trasie pomiędzy ul. [...] a ul. [...] w M. na rzecz przedsiębiorcy J. D.. Ze względu na uzasadnione podejrzenie, że pojazd jest pojazdem nienormatywnym, kierowcę skierowano na punkt kontrolny w M. na ulicy [...] celem zmierzenia nacisków osi i masy całkowitej.

W wyniku pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej samochodu ciężarowego. Zgodnie z wynikiem ważenia wskazana wartość dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów wyniosła 39 t (po odjęciu 2% tolerancji od wskazań wagi - 38 t) Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosi 32 t. Na podstawie dokonanych pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 6 t tj. o 18,75%

Ponadto w trakcie dokonanych pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu. Zgodnie z wynikiem ważenia wartość nacisku podwójnej osi napędowej wyniosła 25 t (po odjęciu 2% tolerancji od wskazań wagi - 24,4 t). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 6 lit. c) rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia stwierdzono, że nacisk podwójnej osi napędowej kontrolowanego pojazdu może wynosić 18 t. Stwierdzono zatem przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu o 6,4 t tj. 35,56%. Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Kierowca został poinformowany o możliwości powtórnego ważenia pojazdu, jednak nie składał wniosku o ponowne ważenie.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]., który kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał bez uwag.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył treść przepisów mających w sprawie zastosowanie i wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

W niniejszej sprawie kara pieniężna wyniosła zatem 15000 złotych. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kieruje się następującymi kryteriami. Po pierwsze, rodzajem drogi na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ zatem bada. spośród kategorii zezwoleń odpowiadającej drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem np. "o szerokości nie przekraczającej 3,2 m", "o długości nie przekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów, "o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m", "o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t". "o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t". Kolejną czynnością jest zatem zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia.

Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych. albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, ody przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I-VI.

Organ zaznaczył, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-127/17 dotyczący uchybieniom zobowiązania państwa członkowskiego w dziedzinie transportu - Dyrektywa 96/53/WE - Ruch międzynarodowy - Pojazdy odpowiadające określonym w tej dyrektywie maksymalnym wartościom obciążenia i wymiarów - nie ma zastosowania w sprawie. Przedmiotowy wyrok dotyczy dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej, natomiast w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej. Dopuszczalne parametry drogi na której poruszał się kontrolowany pojazd są zgodne z załącznikiem I Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r.

Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2018 r. Zespół pojazdów został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 1OC/III o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwem deklaracji z dnia [...] stycznia 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

GITD podkreślił, że z zeznań kierowcy – G. C. wynika, że strona postępowania miała wpływ na powstałe naruszenie bowiem będąc załadowcą przewożonego towaru nie określiła masy ładunku, a jedynie w przybliżeniu określiła wagę 1 m3 ładunku. Z uwagi na powyższe argumentacja strony dotycząca przekroczenia dmc nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd., a strona nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2019 r. J. D. zarzucił:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego mogących mieć wpływ na wydaną w sprawie decyzję:

a) tj. naruszenie art. 355 § 1 i 2 KC, poprzez jego błędną wykładnie, polegającą na przyjęciu, że skarżący zobowiązany był do zachowania należytej staranności przypisanej podmiotom w zakresie prowadzonej przez nich zawodowej działalności gospodarczej, podczas gdy skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie transportu, wykonywany przez niego przejazd nie był przejazdem zarobkowym, a miał jedynie charakter pomocniczy względem prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych;

b) tj. naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 1 ppkt. a i b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy wykonujący przejazd wykazał, że dochował należytej staranności w wymaganym od niego zakresie przy realizacji czynności związanych z przejazdem, zaś do naruszenia doszło z przyczyn, na które przewoźnik nie miał wpływu;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć wpływ na wydaną w sprawie decyzje:

a) tj. naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, poprzez brak podjęcia przez organ rozpoznający sprawę czynności niezbędnych dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy, a to niezbadanie w czy wobec skarżącego zaistniała obiektywna przesłanka skutkująca możliwością umorzenia wobec niego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz nieuwzględnienia podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania okoliczności;

3. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieuzasadnione przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez organ, że argumentacja strony zmierzała do wykazania, że nie miała ona obowiązku przestrzegania przepisów prawa o ruchu drogowym, podczas gdy podnoszone przez stronę argumenty, zmierzały do wykazania, że zaistniałe w sprawie naruszenia miały charakter niezależny od niej i nastąpiły mimo zachowania należytej staranności.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2019 poz. 2325).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej oraz rzeczywistej masy całkowitej.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 poz. 1990 ze zm. - zwanej dalej prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz

z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ,

a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 prd).

Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt. 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy - 32 tony. Natomiast dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w kola bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b. albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.

Norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej jak i dopuszczalnej masy całkowitej oraz długości zespołu pojazdów o wartość powyżej 20 %, dlatego wymierzono karę pieniężną w wysokości 15000 złotych.

W wyniku zmierzenia i zważenia samochodu ciężarowego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 38 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6t - przekroczenie o 18,75 %,

- nacisk na podwójnej osi napędowej samochodu ciężarowego - 24,4 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,4 t - przekroczenie o 35,56 %,

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu.

Mając na uwadze stwierdzone naruszenia w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo została nałożona kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 15000 złotych - za brak zezwolenia kategorii VII - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż o 20%. W niniejszej sprawie kara pieniężna wyniosła zatem 15000 złotych.

Kontrolowany pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 1OC/III o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwem deklaracji z dnia [...] stycznia 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, do którego kierowca pojazdu nie wnosił uwag.

Podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Pojazd po załadunku towaru powinien być pojazdem normatywnym.

Zgodnie z art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2. rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający decyzję jest zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 pkt 2 ww. ustawy.

W rozpatrywanym przypadku przewożono kamień, który jest ładunkiem sypkim jednak ze względu na stwierdzone przekroczenie masy całkowitej pojazdu nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym i brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów.

Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 7a § 1, 77 § 1 i 80 kpa albowiem organy działające w sprawie zebrały i wszechstronnie oceniły materiał dowodowy w sprawie i do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, zaś sporządzane przez nie uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 kpa.

W tym stanie rzeczy skoro zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o jej oddaleniu.