VI SA/Wa 2282/06

VI SA/Wa 2282/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-02-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 98/08 - Wyrok NSA z 2008-05-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nałożono na J. P. karę pieniężną w wysokości 3500 (trzech tysięcy pięciuset) złotych.
Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji oraz wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Powyższe nieprawidłowości ujawniono w dniu [...] maja 2006 r. w miejscowości [...] podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], co zostało potwierdzone protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. oraz na podstawie dodatkowych ustaleń dokonanych przez organ I instancji, w wyniku których stwierdzono, iż strona nie posiada licencji na transport drogowy taksówką. Kontrolowany przedstawił tylko licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...], w którym wymieniony był pojazd o nr rej. [...].
W odwołaniu od niniejszej decyzji pełnomocnik strony podnosi, iż jego mandant wykonywał przez lata usługi transportowe taksówką na podstawie licencji ważnej do końca 2007 r. Ze względu na komfort pasażerów złomował pojazd, którym dotychczas wykonywał przewozy i zakupił nowy. W trakcie dopełniania formalności związanych z zakupem nowego samochodu podmiot niniejszego postępowania kilkakrotnie pytał we właściwych miejscowo urzędach czy wykonując transport taksówką musi jeszcze coś zmienić. Pełnomocnik strony podnosi, iż ukarany nie miał świadomości konieczności zgłoszenia zmian do licencji, wnosząc jednocześnie o anulowanie kary pieniężnej ze względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości naruszenia. Pełnomocnik zarzuca również organowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także sugeruje, iż w takiej sytuacji organ I instancji powinien pozwolić stronie usunąć wykryte naruszenia i dopiero przy kolejnej kontroli po wykryciu tych samych przewinień nałożyć karę pieniężną. Podnosił również, iż kara jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do poziomu naruszenia. Odnośnie kary w wysokości 500 złotych reprezentujący stronę twierdzi, iż brak jest podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej za brak oświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, co następuje:
Stosownie do art. 5 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, zwanej dalej "licencją". Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:
1) spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz w art. 39 a ust. 1,
2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:
a) spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym,
b) nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności,
c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się conajmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich.
Ustęp 4 powyższego przepisu stwierdza, iż licencja, o której mowa w art. 6 ust. 1 udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:
1) gminę,
2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia,
3) miasto stołeczne Warszawę - związek komunalny.
Z analizy załączonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że Pan Józef Pomorski w dniu kontroli nie posiadał wymaganej prawem licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W momencie kontroli kierowca posiadał w pojeździe licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką [...], w którym wymieniony był pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Licencja ta nie uprawniała więc do wykonywania przewozu osób z wykorzystaniem pojazdu [...] o nr rej. [...], którym to pojazdem był wykonywany przewóz w chwili kontroli. Strona nadesłała kopię licencji [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką dla pojazdu o nr rej. [...], która została udzielona w dniu [...] grudnia 2003 r., co świadczy o tym, że w dniu [...] maja 2006 r. (data kontroli) strona nie posiadała wymaganej przepisami prawa licencji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności naruszenie art. 92 ust 1. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencją tej normy jest Lp. 1.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą 3000 złotych sankcjonuje wykonywanie przejazdu w ramach transportu drogowego taksówką bez posiadania wymaganej licencji.
Zgodnie z art. 39 e. ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Stosownie do art. 87 ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39 e ust. 1 pkt 6.
Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz. U z 2003 r., Nr 230, poz. 2303) przedsiębiorca osobiście wykonujący transport drogowy lub przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy na potrzeby własne wystawia oświadczenie poświadczające spełnienie przez siebie wymagań określonych ustawą, według wzoru określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8.4 załącznika do ww. ustawy, który karą 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Do powyższego wniosku należało dojść ze względu na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Pan J. P. jako przedsiębiorca osobiście prowadzący pojazd podczas wykonywania transportu drogowego taksówką był zobligowany na podstawie powyższych przepisów do okazania oświadczenia potwierdzającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Strona podczas kontroli nie okazała ww. oświadczenia wypełniając tym samym normę zawartą w lp. 1.8 pkt 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Istotnym jest, iż w odwołaniu strona nie odniosła się do braku oświadczenia w pojeździe w chwili kontroli drogowej. Powyższe pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie zasadne jest stwierdzenie naruszenia przez stronę cytowanych wyżej przepisów prawa w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. To z kolei uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 500 złotych jest słuszna.
Odnośnie argumentów skarżącego należy zauważyć, iż w chwili kontroli strona nie miała uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką o nr rej. [...], gdyż nie posiadała wymaganej licencji. W sytuacji gdy strona nosi się z zamiarem dokonania zmian w licencji np. dotyczących wpisania innego pojazdu powinna zawiesić wykonywanie działalności w tym zakresie do czasu kiedy zostanie jej doręczona decyzja administracyjna, którą jest licencja, kształtująca prawo do wykonywania transportu drogowego taksówką na nowych, zmienionych warunkach. Strona w przedstawionym odwołaniu błędnie założyła, iż zmiana pojazdu, którym wykonywane są usługi taksówko nie powinna być jedynie zgłoszona organowi licencyjnemu na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Art. 14 ust. 1 odsyła do art. 8 i tylko zmiana w nim wymienionych danych podlega procedurze zgłoszenia. Ponadto istotny jest tu przepis art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym według, którego licencji udziela się na określony pojazd. Jeśli chodzi o błędne informacje, które strona otrzymała od urzędów, w których składała dokumenty związane ze zmianą pojazdu należy stwierdzić, iż nie jest to okoliczność wyłączająca odpowiedzialność administracyjnoprawną przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia podczas kontroli drogowej. Organy Inspekcji Transportu Drogowego nie wnikają na jakich informacjach bazuje przedsiębiorca, aby przestrzegać przepisów transportowych, gdyż powołane są do bezstronnego kontrolowania zgodności wykonywanych przewozów drogowych z normami ustawy o transporcie drogowym i aktów prawnych jej pokrewnych. Skarżący może próbować występować z roszczeniem regresowym do urzędu, który udzielił błędnej informacji na gruncie prawa cywilnego. Odnośnie łamania przepisów procedury administracyjnej przez organ I instancji należy stwierdzić, iż organ odwoławczy nie stwierdził uchybień procesowych w prowadzonym postępowaniu. Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił bezsprzecznie ustalić stan faktyczny, tak aby można było obiektywnie zweryfikować jego zgodność z normami zawartymi w ustawie o transporcie drogowym. Odnośnie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydawanej przez organ I instancji należy stwierdzić, iż wynika on bezpośrednio z art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowy, z tym że ustawodawca dopuścił dla przedsiębiorców krajowych termin 21 dni na uiszczenie kary pieniężnej.
Organ odwoławczy wyjaśnia, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 117, poz. 791) - wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan J. P. zwaną dalej skarżącym. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji, art. 39 f w zw. z art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu podał między innymi, że ocenie skarżącego wysokość kary pieniężnej określona na podstawie lp. 1.3 załącznika do ustawy na jednolitą kwotę 3.000 złotych jest regulacją niezgodną z Konstytucją. Stanowi bowiem istotne naruszenie art. 32 Konstytucji RP.
Organ administracji przed podjęciem merytorycznej decyzji winien wnikliwie rozważyć okoliczności sprawy i po tak dokonanej analizie podjąć kroki przewidziane prawem. W sytuacji stwierdzenia uchybienia zawinionego o znacznym stopniu szkodliwości społecznej niewątpliwie dopuszczalne jest - wręcz nawet wskazane sięgnięcie od razu po środek najsurowszy, jednakże w razie uchybienia niezawinionego błahego, z jakim niewątpliwie mamy do czynienia w sprawie niniejszej, winny być w jego ocenie wyczerpane inne dopuszczalne możliwości wynikające m.in. z art. 90 ustawy o transporcie drogowym podjęte w celu ich wyeliminowania. W jego odczuciu przed nałożeniem kary pieniężnej strona winna być wezwana do usunięcia uchybień. Dopiero gdyby po tak dokonanym skutecznym wezwaniu naruszenie się powtórzyło, wówczas nałożenie kary byłoby oczywiście zasadne.
Skarżący podkreślił ponadto, że w dniu [...] sierpnia 2006 r. odebrał nową licencję nr [...]. Zatem skutecznie konwalidował powyższe uchybienie.
Odnośnie drugiego uchybienia (art. 92 ust. 4) skarżący podniósł, że ustawa o transporcie drogowym wyraźnie rozróżnia dwie kategorie przedsiębiorców. Po pierwsze są to przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne oraz po drugie przedsiębiorcy osobiście wykonujący transport drogowy lub osoby wykonujące osobiście przewóz na rzecz tego przedsiębiorcy, Zważyć należy, iż na skutek powyższego rozróżnienia ustawa o transporcie drogowym w istocie nie określa grożącej kary za wykonywanie transportu z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz osobiście. Powyższe jest wynikiem braku stosowanego przepisu (analogicznego do art. 39 f u.o.t.d.). który odsyłałby do odpowiednich uregulowań w zakresie kary pieniężnej.
Nie sposób się zgodzić, że stwierdzenie braku oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą wystawionego osobiście przez przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne może skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Brak jest ku temu podstawy prawnej. Art. 92 ust 4 u.o.t.d. stanowi, że "wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy". Gramatyczna wykładnia tego przepisu, w szczególności użytego expressis verbis słowa "poszczególne" skłania do wniosku, iż tylko za wymienione w załączniku naruszenia, które - co wymaga podkreślenia - dotyczą jedynie osób wykonujących transport drogowy oraz przewóz na potrzeby własne, lecz nie dotyczą osób wykonujących osobiście przewóz osób taksówką można nałożyć karę pieniężną. Zgodnie z brzmieniem dyspozycji przepisu art. 39 f pkt 1 i 2 u.o.t.d., na mocy którego wobec przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy odpowiednio stosuje się tylko przepisy artykułów 39 a - 39 e, nie zaś inne pozycje (w szczególności opisane w załączniku do ustawy). W żaden sposób nie można więc uznać, że pozycja 1.8 pkt 4 załącznika może być stosowana odpowiednio także i wobec przedsiębiorcy wykonującego osobiście przewóz osób. Brak jest bowiem stosownego upoważnienia ustawowego uprawniającego do odpowiedniego stosowania przedmiotowej instytucji. Podkreślić z całą mocą należy, iż załącznik do ustawy o transporcie drogowym nie określa kary za brak oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, wystawionego przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego transport osób taksówką. Zgodnie bowiem z lp. 1.8 pkt 4 załącznika do ustawy karę pieniężną w wys. 500 złotych można nałożyć jedynie w przypadku "wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania (przez przedsiębiorcę - kierowcy) oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą". Zastosowanie wykładni rozszerzającej uznać należy za niedopuszczalne. Zatem wobec nieokreślenia w ustawie, że m.in. lp. 1.8 pkt 4 załącznika do u.o.t.d. stosuje się odpowiednio wobec przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy, brak jest podstawy prawnej do ukarania przedsiębiorcy wykonującego osobiście przewóz za brak oświadczenia o pracy kierowcy. Dodatkowo zważyć należy, iż prowadzi to do sytuacji, gdy jedna osoba ma sama sobie wystawić stosowane oświadczenie, co jest jedynie czynnością iluzoryczną.
W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący podniósł naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 32 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z póź. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanego dalej "licencją". Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar, o czym stanowi art. 6 ust. 1 i 4 ustawy. Powyższa regulacja ustawowa oznacza, iż licencja na taksówkowe przewozy osób ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się nie tylko przedsiębiorcy, ale jest ona udzielana na określony pojazd. Uprawnienie do wykonywania przedmiotowej działalności gospodarczej obejmuje więc podmiot wskazany w licencji, ale i uprawnia go do wykonywania przewozów konkretnym pojazdem w niej wskazanym.
Z ustaleń poczynionych przez oba organy, niesprzecznych z zebranym materiałem dowodowym wynika, iż skarżący wykonując przedmiotową działalność gospodarczą nie posiadał odpowiedniej licencji. W czasie kontroli okazał udzieloną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na inny pojazd aniżeli ten, którym faktycznie prowadził działalność gospodarczą. Słusznie więc została nałożona na niego kara pieniężna. Skarżący nie spełniał bowiem wymogu określonego art. 5 ust. 1 ustawy.
Odpowiednia licencja oznacza, iż obejmuje ona określonego w niej przedsiębiorcę i określony pojazd. Nie spełnia tego wymogu licencja okazana w czasie kontroli. Sprzeczność między jej treścią a zaistniałym stanem faktycznym oznacza wykonywanie przewozów taksówkowych bez wymaganej licencji. W dniu kontroli skarżący nie dysponował uprawnieniem wymaganym przepisami ustawy. Wymóg posiadania odpowiedniej (aktualnej) licencji, a właściwie brak takowej przy wykonywaniu przewozów taksówkowych osób oznacza powstrzymanie się przez przedsiębiorcę od jego wykonywania na czas zmiany treści licencji. Wykonywanie przewozów taksówkowych mimo braku odpowiedniej licencji skutkować musiało nałożeniem kary pieniężnej. Zmiana treści licencji, w tej sprawie, nastąpiła po dacie kontroli a więc nie ma znaczenia w sprawie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest słuszny zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, gdyż kary administracyjne są ściśle określonymi sankcjami i nie mogą być różnicowane.
Art. 90 ustawy o transporcie drogowym nie ma w ocenie Sądu zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on uchybień związanych z posiadaną licencją a nie braku licencji, co zostało powyżej wykazane.
Skład orzekający nie podzielił również poglądu skarżącego, że przy wydaniu przedmiotowej decyzji doszło do naruszenia art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 39 e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Art. 39 f tej ustawy wskazuje, że wymagania, o których mowa w art. 39 a – 39 e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy, wymagania, o których mowa w art. 39 a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39 c – 39 e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne lub kierowcy przez niego zatrudnionego.
Art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że również przewóz taksówką zaliczany jest do transportu drogowego, świadczy o tym sformułowanie użyte przez ustawodawcę w powyższym przepisie "licencji na wykonywanie transportu drogowego udziela się". Tak więc w pełni ma tu zastosowanie art. 39 e o obowiązku wystawienia stosownego zaświadczenia, o którym mowa w powyższym przepisie.
Ponadto o obowiązku powyższym mówi § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją, związaną z pracą kierowcy (Dz. U. Nr 230, poz. 2303) "przedsiębiorca osobiście wykonujący transport drogowy lub przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy na potrzeby własne wystawia oświadczenie poświadczające spełnienie przez siebie wymagań określonych ustawą".
W myśl art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 1.8. pkt 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również zarzucanych naruszeń procedury administracyjnej, gdyż organ działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawidłowo zebrał i zgromadził cały materiał dowodowy i dokonał jego wszechstronnej analizy.
Jeżeli chodzi o błędne pouczenie, które skarżący otrzymał od organów, w których składał dokumenty związane ze zmianą pojazdu należy stwierdzić, iż nie jest to okoliczność wyłączająca odpowiedzialność administracyjnoprawną przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia.
Również konwalidowanie braku odpowiedniej licencji po kontroli nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż w dacie kontroli kierowca posiadał licencję na pojazd [...], a nie Ford [...], który został zatrzymany do kontroli.
Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.