III SA/WR 307/06

III SA/Wr 307/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-08-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Krystyna Anna Stec /przewodniczący/
Maciej Guziński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
I OSK 2005/06 - Wyrok NSA z 2008-01-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
art. 4  pkt 3,4 i  art. 5  ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Krystyna Stec Sędziowie – Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) - Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant – Katarzyna Dziok po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w W. wszczął postępowanie w sprawie wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, informując o tym W. K. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zakreśleniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenie się co do zebranego materiału i dowodów, decyzją z dnia z dnia [...] (Nr [...]), Naczelnika Urzędu Celnego w W. wymierzył W. K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że W. K., wpisany do ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorca w zakresie transportu towarów, własnym samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony przewoził w dniu 19 lipca 2005 r. po drodze krajowej elementy barier drogowych. Towar ten, w ilości 327 sztuk o wadze 5980 kg został zamówiony i zakupiony przez Zakład Drogowo - Budowlany Z. K. w firmie A S.A. z siedziba w B. Jedynie cześć z tego towaru, w ilości 80 sztuk, został odkupiona od Zakładu Drogowo - Budowlanego Z. K. przez W. K. Wskazuje to, zdaniem organu, iż W. K. w dniu kontroli świadczył usługę transportową dla firmy Z. K., na którą wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Kontrolujący powyższego dokumentu nie posiadał, zasadne stało się w tej sytuacji wymierzenie kary pieniężnej.
W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołujący się podniósł, że w celu zabezpieczenia terenu swojej nieruchomości przed powodzią, odkupił na własny użytek od Z. K. metalowe barierki, które - aby zmniejszyć koszty - nie zarobkowo przewoził w dniu 19 lipca 2005 r. własnym pojazdem. Nie wykonywał transportu towarowego bez wymaganej licencji, ponieważ działalność gospodarcza w zakresie transportu drogowego zawiesił od dnia 15 stycznia 2000 r. na czas nieokreślony (zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z dnia [...] oraz zaświadczenie nr [...] z dnia [...] z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w K.). Nie ma w związku z tym także obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w przepisach art. 33 ust. 2, pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Odwołujący się podniósł ponadto, że z chwilą od wejścia Polski do Unii Europejskiej obowiązuje 17 Rozporządzenie Rady nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1989 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Z jego postanowień (części II, art. 4, ustęp 12) wynika, iż nie ma zastosowania "do przewozów dokonywanych pojazdami używanymi do niehandlowych celów prywatnych". Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 , poz. 879) wskazuje na stosowanie przepisów tego rozporządzenia jak i rozporządzenia nr 3821/85/EWG w jego przypadku. Odwołujący się wskazał także na swoją sytuację zdrowotną i materialną.
Po poinformowaniu strony o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału, decyzją z dnia [...] (Nr [...]), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm. ), art. 4 pkt 3 i pkt 4 lit a, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1, ust. 1a, ust. 3 - 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.), pkt. 1.1.1. załącznika do ustawy, Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...].
Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego – obejmującego stosownie do art. 4 pkt 3 tej ustawy, krajowy transport drogowy, międzynarodowy transport drogowy a także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. tego artykułu - wymaga uzyskania licencji na wykonywanie tego transportu. Jednym z tych warunków, wskazanych w pkt. 4 art. 4 ustawy o transporcie drogowym, jest aby w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone były własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu był przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin.
Tymczasem w dniu kontroli W. K. przewoził, samochodem przekraczającej dopuszczalną ładowność 3,5 tony, metalowe elementy barierek, w ilości ponad 5 ton. Towar ten zamówiony był przez Zakład Drogowo - Budowlany Z. K. [...] (pismo A S.A. w B. z [...]) i przeznaczony był dla tego podmiotu (tu strona występowała jako przewoźnik towaru), a jedynie skromną jego część (80 szt.) zakupił Pan W. K. (faktura VAT nr 0059/205 i dokument w/z nr 0009 z [...]).
Powyższe wskazuje, zdaniem organu, że odwołujący się nie spełniał warunku, o którym mowa we wskazanym art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz, że w zakresie przewóz części barierek świadczył usługi transportowe. W tej sytuacji, jako wpisany do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorca transportowy, winien dysponować licencją na transport drogowy. W konsekwencji, wobec jej braku podlega, stosownie do art. 92 ust 1 i 4, art. 93 ust. 1 oraz pkt 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karze pieniężnej w kwocie 8.000 zł. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy nie mają wpływu przywołane przez stronę rozporządzenia Rady (EWG).
Odnosząc się do trudnej sytuacji Strony - organ odwoławczy stwierdza, że nie może ona skutkować odstąpieniem od nałożonej kary, wobec faktu, iż nie przewidują tego przepisy prawa. Strona może jedynie ubiegać się, w organie celnym pierwszej instancji, o rozłożenie wyżej wskazanej należności na raty.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący się, podobnie jak w odwołaniu, podniósł, że odkupione - na własny użytek - od Z. K. metalowe barierki przewoził nie zarobkowo własnym pojazdem. Wskazał jednocześnie dodatkowo, że z uwagi na brak środków finansowych odkupił 80 sztuk barierek, 9 sztuk zamierzał odkupić w miesiącu marcu 2006 r., 8 sztuk pozostało u Z. K. Nie można uznać, że jako przedsiębiorca wykonywał transportu towarowego bez wymaganej licencji, gdyż działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, ze względu na stan zdrowia, zawiesił od dnia 15 stycznia 2000 r. Nie zasadna jest także interpretacja przepisów o ewentualnym obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w przepisach art. 33, ust. 2, pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Potrzymał swoje stanowisko co stosowania rozporządzeń Rady (EWG). Skarżący wskazał także na swoja sytuację zdrowotną i materialną .
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. W związku z tym, iż cześć z przewożonego towaru nie należała do strony, tylko do innego przedsiębiorcy, nie został spełniony wymógł określony w art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym, traktowania przewozu jako przewozu na potrzeby własne. Tym samym skarżący winien posiadać licencję na wykonywany transport drogowy. Zdaniem organu, fakt zawieszenia działalność gospodarczą nie ma znaczenia, wobec zaistniałego stanu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sady te sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowią stwierdzenia przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.
Skargę nie można uznać za zasadną.
W ocenie Sądu wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja nie chybia obecnie obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. Przede wszystkim godzi się zauważyć, że organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących normatywną podstawę wydanych orzeczeń.
Z ustaleń poczynionych przez organy celne wynika, że w dniu 19 lipca 2005 r. pojazdem samochodowym marki Star typ 200, o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającym 3,5 tony, o numerze rejestracyjnym [...], W. K. (jako jego właściciel) przewoził na drodze krajowej metalowe elementy barierek drogowych. Biorąc pod uwagę przesłanki wskazane w art. 4 pkt 3 i 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowych (Dz. U. z 2004 r. nr 204 , poz. 2088 ze zm., w wersji obowiązującej we dacie orzekania), organy celne uznały, że przewóz miał charakter transportu drogowego w rozumieniu tej ustawy, którego wykonywanie wymaga licencji. Strona skarżąca nie kwestionuje, że dokonywała przewozu towaru po drodze krajowej. Podnosi jednak, że nie przewoziła tego towaru w ramach zarobkowej usługowej transportowe, jako że działalności gospodarcza zawiesiła od dnia 1 stycznia 2000 r. Przewoziła własny towar na własne potrzeby.
W tym stanie rzeczy, kontrola legalności decyzji wymierzającej W. K. karę pieniężną sprowadza się do oceny, czy prawidłowo organy administracyjne ustaliły, że skarżący jako przedsiębiorcą prowadził transport drogowy objęty licencja i uchybił temu wymogowi.
W ocenie Sądu ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy administracyjne obu instancji znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy i nie można im skutecznie zarzucić wadliwości. Akta sprawy wskazują, że organy administracyjne podjęły wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy (w myśl wymogu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), zgromadziły dowody w zakresie koniecznym w sprawie (art. 77 § 1 Kpa) a skarżący po zapoznaniu się z nimi (art. 10 Kpa) nie zgłaszał dalej idących wniosków dowodowych. Materiał dowodowy uznać należy zatem za kompletny a skoro tak to materiał ten podlegał w sprawie ocenie przez organy celne na zasadzie uregulowanej art. 80 Kpa tj. na zasadzie swobodnej oceny dowodów.
Zgodnie z art. 3. ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jej przepisów nie stosuje się do przewozów drogowych wykonywanych: przez podmioty niebędące przedsiębiorcami. Jak wynika z akt sprawy, W. K. został w dniu 31 maja 1989 r. wpisany jest do ewidencji działalności gospodarczej z przedmiotem: transport towarowy i nadal tam figuruje (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 sierpnia 2005 r.). Strona nie neguje tego faktu, podnosi, ze z dniem 1 stycznia zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej.
Obowiązującą w zakresie ewidencji działalności gospodarczej ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm.), jak i ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.), nie przewidują instytucji zawieszenia działalności gospodarczej podjętej na podstawie zgłoszenia do ewidencji prowadzonej przez organ gminy. Także ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje tej instytucji. Dlatego, dla oceny skutków takiej sytuacji faktycznej dla przedsiębiorcy, należy sięgnąć do wskazanych ogólnych przepisów dotyczących działalności gospodarczej. W świetle tych przepisów, wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter dowodowy i stwarza domniemanie faktyczne, że osoba wpisana do tej ewidencji prowadzi działalność gospodarczą przez okres od daty wskazanej w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji do daty określonej w decyzji o wykreśleniu z ewidencji. W tej sytuacji uznać należy, że zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej, bez jej wykreślenia z ewidencji, nie oznacza zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, lecz stanowi jedynie przerwę w wykonywaniu tej działalności, bez utraty statusu wpisanego do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcy.
W tym stanie, organy celne zasadnie zakwalifikowały stronę, jako osobę wpisaną do ewidencji gospodarczej w sytuacji zawieszenia gospodarczej działalności transportowej, za przedsiębiorcę i dokonały oceny wykonywanego przez niego przewozu drogowego w świetle ustawy o transporcie drogowym.
Przedsiębiorców korzystających z dróg publicznych (w wersji ustawy obowiązującej w dacie orzekania) można podzielić na dwie zasadnicze kategorie. (art. 4 pkt 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym). Pierwszą z nich stanowią przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy zawodowo. Są to podmioty wykonujące działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi w ramach krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego (art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). Druga kategoria to przedsiębiorcy prowadzący niezarobkowy przewóz drogowy (art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Są to podmioty wykonujące działalność gospodarczą w innych branżach niż transport drogowy, zaś wykonywane przez nich przewozy służą jedynie realizacji tej innej działalności, są wykonywane pomocniczo w stosunku do ich podstawowej działalności gospodarczej.
W konsekwencji różne są wymagania, jakie winni spełniać przedsiębiorcy poruszający się pojazdami po drogach publicznych w świetle ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorcy wykonują transport drogowy, winni posiadać licencję (art. 5 ust. 1), przy czym na mocy powołanego art. 103 ust. 3 cytowanej ustawy wspomniana kategoria przedsiębiorców (przewoźników) mogła tę działalność prowadzić jeszcze przez 2 lata od wejścia ustawy, korzystając z uprawnień przyznanych im przez poprzednio obowiązujące przepisy prawa. (Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku). Natomiast przedsiębiorcy wykonujący przewozy na potrzeby własne, winna już od dnia wejścia w życie omawianej ustawy legitymować się przed podjęciem takich przewozów zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie tej działalności (art. 33 ust. 1 ustawy). Obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, odnosi się jedynie do podmiotów nie będących przedsiębiorcami oraz przedsiębiorców niebędących zawodowymi przewoźnikami (art. 33 ust.2 ustawy). (Zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 października 2004 r., II SA 3212/03, LEX nr 160773).
Wskazać należy, że ustawa pod pojęciem transportu drogowego (zarobkowej działalności gospodarczej) obejmuje również każdy przejazd wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 art. 4 ustawy.
Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, zebranych materiałów i dowodów wynika, iż W. K. wiózł w dniu kontroli metalowe elementy barier drogowych (słupki, prowadnice, wsporniki), w ilości ponad 5 ton (327 sztuk). Towar zamówiony był w dniu 21 czerwca 2005 r. przez Zakład Drogowo - Budowlany Z. K. i przeznaczony dla tego podmiotu, na tą firmę wystawiono w dniu 20 lipca 2005 r. fakturę VAT na kwotę 31 458,77 zł (pismo A S.A. w B. z 13 września 2005 r., faktura VAT z dnia 20 lipca 2007 r.). Towar odebrany został w dniu 19 lipca 2005 r. u przedstawiciela firmy A S.A. działającego na terenie firmy B sp. z o.o. z siedzibą w B. przez W. K. z przeznaczeniem dla Zakładu Drogowo - Budowlanego Z. K. (zbiorczy dowód dostaw nr 10508757 z datą 19 lipca 2005 r. oraz dokument WZ 12225 nr 217/07 z dnia 19 lipca 2005 r.).
Skarżący podnosi, że odkupił powyższy towar do Z. K. Niemniej dalsze wyjaśnienia strony jak i zebrane dokumenty nie potwierdzają tego. W aktach sprawy znajduje się dokument WZ (nr 0009) z dnia 12 września 2005 r. wystawiony przez Z. K. na rzecz W. K. opiewający na 80 sztuk elementów metalowych, a także wystawiona w dnu 12 września na W. K. faktura (nr 0059/20005) za zakup część towaru w ilości 80 elementów barier drogowych (słupki, prowadnice, wsporniki) o wartości 4 913,77 zł. W piśmie z dnia [...] Z. K. oświadczył, iż W. K. została sprzedana części przewożonego materiału, na który wystawiono fakturę, całości materiału W. K. nie kupił informując, że nie ma więcej pieniędzy. W skardze W. K. wyraźnie stwierdził, "że z uwagi na brak środków finansowych odkupiłem od wyżej wymienionego 80 sztuk barierek tj. ok. 4 ton, pół tony barierek tj. 9 szt. zamierzałem odkupić w marcu 2006 roku (sądziłem, że ich cena będzie niższa i dlatego 8 sztuk pozostało u Pana K.)".
Na tle powyższych ustalenia zasadnie jest przyjęcie, ze przewożony towar nie był w całości własnością w całości W. K., czy przez niego wydzierżawiony, czy też przez niego sprzedany. Jedynie część z przewożonego towaru zakupił Pan W. K. Niewątpliwie część przewożonego towaru, była zakupiona i odebrana z przeznaczeniem dla Zakładu Z. K. Nie można więc uznać także, że towar był przewożony w całości dla przedsiębiorstwa strony na jego potrzeby.
Na tle tego stanu trafnie organy wskazały, że w rozpatrywanym przypadku nie występował przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorące pomocniczo w stosunki do podstawowej działalności gospodarczej, nie tylko nie tylko, że przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę transportowego, ale także z powodu nie wystąpienia przesłanek, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym określa jako niezarobkowy przewóz drogowy, zwany dalej "przewozem na potrzeby własne" - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Wobec braku spełnienia w omawianym przypadku trzeciego z wymaganych warunków - tj. przewiezione rzeczy nie były własnością przedsiębiorcy natomiast należały do innego przedsiębiorcy, nie były przeznaczone do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby - należało uznać, mając na względzie art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, że strona wykonywała transport drogowy. Jak już wskazano, art. 5 ust 1 powyższej ustawy stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Odnosząc się zaś do zarzutu niezastosowania w niniejszej sprawie Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym, wskazać należy, iż akty te nie regulują kwestii uprawnień do wykonywania transportu drogowego będących przedmiotem niniejszej sprawy.
Zasadnie więc organy celne uznały, że W. K. jako zaewidencjonowany przedsiębiorca w dniu kontroli świadczył usługę transportową dla firmy Zakład Drogowo-Budowlany Z. K., transport drogowy na którego wykonywanie konieczne jest posiadanie licencji, bez posiadania tego dokumentu. Naruszenie tego obowiązku skutkuje – zgodnie z art. 92 ust.1 ustawy - nałożeniem kary pieniężnej (w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł), przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków (...) oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust.4 ustawy o transporcie drogowym. Wysokość wymierzonej kary pozostaje w zgodzie z uregulowaniami zawartymi w pkt 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, o którym mowa w art. 92 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie z jego postawieniami, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze w wysokości 8.000 zł.,
Zgodzić się należy z organem celnym, że podniesiona przez stronę okoliczności trudnej sytuacji życiowej nie ma wpływu ani na wymiar kary, ani też na odstąpienie od jej wymierzenia, bowiem wymiar kary jest obligatoryjny. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków.
Z tych wszystkich względów, wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga – jako nie zasługująca na uwzględnienie – podlega oddaleniu.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.