Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

VI SA/Wa 2130/20

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

VI SA/Wa 2130/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Dorota Brzozowska
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1648
art. 96-99, art. 2 pkt 27, art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6, art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t. j.)
Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 51 art. 13
DYREKTYWA 2002/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z  sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1526
art. 529 par. 1 pkt 4, art. 531 par. 2, art. 301-366, art. 534 par. 1 pkt 7
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 55 (1)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant spec. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi V. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w 2010 roku oddala skargę
Uzasadnienie
V. S. A. z siedzibą w G. (dalej także jako "Skarżąca", "V." lub "Spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako "Prezes UKE" lub "Organ") z dnia 22 lipca 2020 r.nr [...]. Zaskarżoną decyzją Organ utrzymał w mocy swą uprzednią decyzję z dnia 27 czerwca 2018 r. nr [...], którą to decyzją, Prezes UKE, działając na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 34, ze zm., dalej też w skrócie jako "Pt") w związku z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej też jako "k.p.a."), w związku z art. 206 ust. 1 Pt, ustalił kwotę udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w 2010 roku:
- udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, w kwocie 1 044 752,26 złotych,
- usługi publicznych aparatów samoinkasujących, w kwocie 54 057 623,12 złotych,
wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (aktualnie: O. S.A., dalej też w skrócie określonej jako "O."), przyznanej decyzją Prezesa UKE z 10 stycznia 2012 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Prezesa UKE z 11 kwietnia 2012 r., znak: [...], zwanej dalej "Dopłatą 2010", w wysokości 607 600 złotych 87 groszy dla V. S. A. z siedzibą w G., jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu tej dopłaty.
Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że swą decyzją z 11 kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z 10 stycznia 2012 r., nr [...] o przyznaniu T. S.A. dopłaty do kosztów świadczenia w 2010 roku:
- udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, w kwocie 1 044 752,26 zł,
- usługi publicznych aparatów samoinkasujących, w kwocie 54 057 623,12 zł.
Następnie decyzją 2 lutego 2017 r. nr [...] Prezes UKE ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, ustalił na poziomie 0,1222128640% jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz umorzył w części postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010.
Z kolei w dniu 29 czerwca 2017 r. Prezes UKE wydał decyzję numer [...] (dalej też w skrócie jako "decyzja wskaźnikowa"), którą, po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił w całości decyzję z 2 lutego 2017 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.: ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, w tym V. S. A. z siedzibą w G. (pkt 1 numer 111), ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, na poziomie 0,1237592998% oraz umorzył w części postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010.
Prezes UKE zaznaczył, że ustalenie kwoty Dopłaty 2010, a następnie listy przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 oraz jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty, implikuje z kolei, zgodnie z art. 98 ust. 3 Pt, ustalenie przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2010 indywidualnie dla każdego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do jej pokrycia. Przy czym jak podkreślił Prezes UKE, zgodnie z art. 98 ust. 3 zdanie 2 Pt, decyzji ustalającej kwotę udziału w dopłacie nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Mając na uwadze zatem przepis art. 96 Pt, Prezes UKE wydał najpierw decyzję przyznającą Dopłatę 2010, w tym ustalającą jej wysokość, następnie zgodnie z art. 98 ust. 1-2 Pt Prezes UKE wydał decyzję, w której ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, w tym Spółkę oraz wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 w wysokości 0,1237592998%.
Natomiast decyzją z dnia 27 czerwca 2018 roku, utrzymaną w mocy zaskarżoną do Sądu przez Spółkę, decyzją z dnia 22 lipca 2020 r., Prezes UKE ustalił już indywidualną kwotę udziału w Dopłacie 2010 dla spółki V. S. A. z siedzibą w G., jako jednego z przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010, określonych w decyzji wskaźnikowej.
Organ w zaskarżonej decyzji podkreślił, że przepis art. 98 ust. 3 Pt nie precyzuje, w jaki sposób należy ustalić kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z obowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Mając na uwadze treść przepisów art. 98 ust. 1-3 Pt i ich systematykę, Prezes UKE stwierdził, że ustalenie kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z obowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, odbywa się po ustaleniu przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2010. Zdaniem Organu nie ulega zatem wątpliwości, że Prezes UKE jest uprawniony do ustalenia kwoty udziału w dopłacie do kosztu netto w stosunku do przedsiębiorcy, który został wskazany jako przedsiębiorca obowiązany do udziału w dopłacie, biorąc przy tym pod uwagę wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału w jej pokryciu.
Z kolei do ustalenia kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2010 poszczególnych zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych stosuje się:
- jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, ustalony w Decyzji,
- wysokość przychodów przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w Dopłacie 2010, uzyskanych w 2010 r. z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej przez tego przedsiębiorcę i/lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2010 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 miliony zł, a których następcą prawnym jest dany przedsiębiorca telekomunikacyjny.
W związku z tym, kwotę udziału w pokryciu Dopłaty 2010 poszczególnych zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych Organ ustalił według wzoru:
"K = Pn x W%,
gdzie:
K - kwota udziału w pokryciu Dopłaty 2010 danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w tej dopłacie,
W% - jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 w wysokości 0,1237592998%,
Pn - suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej za 2010 r. danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w Dopłacie 2010 i/lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2010 r. osiągnęli przychody powyżej 4 mln zł, a których dany przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany do udziału w Dopłacie 2010 jest następcą prawnym".
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Prezes UKE wskazał, że z decyzji wskaźnikowej wynika, iż Spółka w 2010 r. osiągnęła przychody z tytułu działalności telekomunikacyjnej w wysokości 473 706 691 złotych. Ponadto Spółka jest następcą prawnym innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2010 r. uzyskali przychody z tytułu działalności telekomunikacyjnej przewyższające 4 miliony złotych, tj.: J. P., E. P., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą J. s.c. (dalej też w skrócie jako "J.") - 5 387 274 złotych oraz M. sp. z o. o. (dalej też jako "M.") -11 859 740 złotych. W związku z tym, w przypadku Spółki kwota udziału w pokryciu Dopłaty 2010 wynosi 607 600 złotych i 87 groszy, jako wynik pomnożenia sumy osiągniętego przez nią i podmioty, w stosunku do których jest następcą prawnym, przychodu z działalności telekomunikacyjnej za 2010 r. (łącznie 490 953 705 złotych) oraz jednolitego wskaźnika procentowego udziału (0,1237592998%).
Prezes UKE podkreślił przy tym, że wziął pod uwagę zmiany stanu faktycznego, które zaszły od wydania przez niego uprzedniej decyzji w dniu 27 czerwca 2018 roku, czyli okoliczność, że 1 sierpnia 2019 r. do Krajowego Rejestru Sądowego Spółki został wpisany podział przez wydzielenie spółki V. (Spółka Dzielona), przez przeniesienie części majątku Spółki Dzielonej, stanowiącego zorganizowaną część przedsiębiorstwa, na E. sp. z o. o. z siedzibą w P. (Spółkę Przejmującą, dalej także w skrócie jako "E.").
Jednakże, zdaniem Prezesa UKE, w wyniku podziału przez wydzielenie na Spółkę Przejmującą – E. sp. z o. o. z siedzibą w P., nie przeszedł obowiązek V. odnośnie udziału w pokryciu Dopłaty 2010, ponieważ w Planie podziału nie zostały przydzielone Spółce Przejmującej – E. sp. z o.o. składniki majątku Spółki Dzielonej (V.) pozostające w związku z tym obowiązkiem, czyli składniki majątku związane z prowadzeniem działalności telekomunikacyjnej. Z uwagi zatem na niespełnienie ww. warunku, określonego przepisami art. 531 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 18, dalej tez w skrócie jako "k.s.h."), nie doszło, w ocenie Prezesa UKE, do skutecznej sukcesji przedmiotowego obowiązku udziału w pokryciu Dopłaty 2010 a stroną niniejszego postępowania pozostaje V.
W skardze na decyzję Prezesa UKE z dnia 22 lipca 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka zarzuciła:
1. naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. poprzez naruszenie art. 28 k.p.a., co nastąpiło w wyniku wydania zaskarżonej decyzji wobec V., a nie spółki E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na którą to spółkę w związku z dokonanym podziałem V. przeszedł obowiązek udziału w pokryciu dopłaty 2010. Na okoliczność sukcesji obowiązku udziału w dopłacie 2010 skarżąca wskazywała w niniejszej sprawie w piśmie z dnia 1 października 2010 r., dołączając do pisma dokumenty wskazujące na przejście obowiązku udziału w dopłacie 2010, a także w piśmie z dnia 26 czerwca 2020 roku, w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału i dowodów oraz stanu sprawy. Mimo to, jakkolwiek V. nie posiada już interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy w rozumieniu art. 28 k.p.a., w zaskarżonej decyzji utrzymano decyzję I instancji, nakładając obowiązek udziału w dopłacie 2010 na V. Spółka zaznaczyła, że zaskarżona decyzja zawiera więc rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby nieposiadającej interesu prawnego, a zatem została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 4) k.p.a.;
2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności na błędne ustalenie wysokości kwoty udziału V. w dopłacie 2010 i utrzymanie w mocy decyzji I Instancji – a to:
a. naruszenia art. 6, art. 7, art. 16 § 1 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 98 ust. 3 Pt, przejawiające się w tym, że organ bezzasadnie przyjął, iż jest związany decyzją Prezesa UKE z dnia 27 czerwca 2017 r. o numerze [...] w zakresie ustalenia kwoty i rodzajów przychodów skarżącej spółki V. na potrzeby ustalenia wysokości udziału w dopłacie 2010, podczas gdy:
i. Prezes UKE w niniejszej sprawie jest związany wyłącznie tym, co zawiera rozstrzygnięcie decyzji z dnia 27 czerwca 2017 r., czyli listą podmiotów zobowiązanych i wysokością wskaźnika;
ii. Skarżąca w niniejszej sprawie ma prawo wywodzić, że na potrzeby wymiaru jej udziału w koszcie dopłaty za rok 2010 nie powinien być Skarżącej przypisywany cały przychód M. sp. z o.o. oraz J. półka cywilna J. i E. P. z działalności telekomunikacyjnej;
b. naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Organ nie ustalił prawidłowo przychodu skarżącej, będącego podstawą ustalenia udziału skarżącej w opłacie 2010. tj.: (1) nie ustalił, w jakim stopniu na przychody tego przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a w tym. nie ustalił kwoty przychodów osiągniętych przez skarżącą z tytułu świadczenia usług, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, a nadto, (2) nie dokonał prawidłowego ustalenia przychodu skarżącej, nie mając dostatecznej podstawy dla przypisania jej całego przychodu innych podmiotów – M. i J.;
3. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. naruszenie art. 494 § 2 k.s.h. w zw. z art. 97 Pt i art. 98 ust. 3 Pt, poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przejęcia J. i M., Skarżąca jest ich następcą prawnym w zakresie przedmiotowego obowiązku udziału w dopłacie 2010 i zobowiązana jest do uiszczenia dopłaty 2010 naliczonej także od przychodu tych podmiotów, osiągniętego w 2010 roku - które to naruszenie miało miejsce także w wyniku przyjęcia przez organ, że obowiązki związane z udziałem w dopłacie 2010 przechodzą na następców prawnych przedsiębiorców, oraz że przechodzą one w całości, choć brak podstaw prawnych dla takiego rozstrzygnięcia:
b. naruszenie art. 98 Pt poprzez wydanie przez organ zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że brak jest prawomocnej podstawy dla jej wydania, skoro: (1) sprawa ustalenia wysokości opłaty 2010 nie jest zakończona w zakresie częściowego i prawomocnego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji w sprawie dopłaty oraz (2) sprawa ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2010 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika tego udziału nie jest zakończona prawomocnie na skutek zaskarżenia przez szereg podmiotów (m.in. [...]) decyzji z dnia 27 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy czym postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte na skutek tych skarg nie zostało prawomocnie zakończone - co w konsekwencji skutkuje:
i. prowadzeniem niniejszego postępowania wbrew określonej w art. 98 ust. 1 Pt zasadzie uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;
ii. prowadzeniem niniejszego postępowania wbrew określonej w art. 98 ust. 3 Pt zasadzie uprzedniego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2010 i ustalenia jednolitego wskaźnika tego udziału;
iii. naruszeniem zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu, zmierzającym do dodatkowego ustalenia dopłaty 2010, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;
c. naruszenie art. 97 Pt i art. 98 Pt poprzez uwzględnienie przy ustalaniu kwoty udziału w dopłacie 2010 przychodów, jakie V., M. i J. osiągali z usług telekomunikacyjnych niewchodzących w skład usługi powszechnej.
Ponadto Skarżąca zarzuciła pominięcie przy wykładni norm krajowych przepisów prawa unijnego, w tym w szczególności art. 13 dyrektywy 2002/22/WE o usłudze powszechnej (dalej "DUP"), co skutkuje dokonaniem wykładni przedmiotowych przepisów krajowych w sposób prowadzący do przyjęcia rozwiązań sprzecznych z ustalonymi w prawie wspólnotowym zasadami udziału w kosztach świadczenia usługi powszechnej.
W związku z powyższym Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu w tym zakresie, o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie także poprzedzającej ją decyzji z dnia 27 czerwca 2018 roku oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił E. sp. z o. o. z siedzibą w P. do udziału w sprawie sądowej, jako uczestnika postępowania.
Następnie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r. Sąd zawiesił postępowanie, uznając że jego wynik zależy od rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1737/17, w której wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. Sąd oddalił skargi na decyzję Prezesa UKE z 29 czerwca 2017 r., ustalającą przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 oraz ustalono jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w tej dopłacie.
Wyrokiem z 26 października 2023 r., sygn. akt II GSK 760/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa1737/17.
Postanowieniem z 29 listopada 2023 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Pismem z dnia 8 marca 2024 roku V. S. A. z siedzibą w G. poinformowała Sąd o połączeniu Skarżącej – V. S. A. z siedzibą w G., jako spółki przejmującej z E. sp. z o. o. z siedzibą w P., jako spółki przejmowanej. Jednocześnie Skarżąca podkreśliła, że utrata bytu prawnego przez E. pozostaje bez wpływu na zasadność skargi, bowiem w dacie wydania skarżonej decyzji V. nie była podmiotem zobowiązanym do udziału w dopłacie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej zwana "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, Prezes NFZ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, jak również przepisów prawa materialnego.
Kluczowym aspektem przy dokonywaniu oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Prezesa UKE, w świetle wyżej zakreślonych kryteriów, jest przy tym okoliczność, że jest ona elementem jednego z etapów całościowej procedury związanej z dopłatą do kosztów świadczenia usługi powszechnej, uregulowanej w przepisach art. 96 – 99 Pt.
Wskazaną procedurę rozpoczyna bowiem ustalenie przez Prezesa UKE kwoty tej dopłaty, w sposób określony w art. 96 Pt. I w realiach niniejszej sprawy, Prezes UKE, działając na podstawie przywołanego powyżej przepisu wydał ostateczną decyzję z 11 kwietnia 2012 r., którą przyznał T. S.A. Dopłatę 2010. Co istotne, decyzja ta, w części dotyczącej przyznanej dopłaty, stała się prawomocna, co Sądowi jest wiadome z urzędu z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 grudnia 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2501/15) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2406/16). Podkreślenia wymaga przy tym, że kwestia pozostałej części dopłaty nie miała znaczenia dla kolejnych etapów procedury, obejmujących ustalenie listy przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i wskaźnika tego udziału oraz ustalenie samych kwot udziału w pokryciu dopłaty w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 735/19).
Drugi etap działania Prezesa UKE dotyczył już ustalenia w sposób określony w art. 97 Pt i art. 98 ust. 1 i 2 Pt, przedsiębiorców telekomunikacyjnych, obowiązanych do pokrycia Dopłaty 2010 oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tejże dopłaty. Z akt administracyjnych wynika, że Prezes UKE w decyzji 29 czerwca 2017 r. ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz ustalił jednolity wskaźnik procentowy udziału tychże przedsiębiorców telekomunikacyjnych na poziomie 0,1237592998%. Co istotne, za jednego z tych przedsiębiorców Prezes UKE uznał także V. S. A. z siedzibą w G. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika ponadto, że Prezes UKE - uwzględniając treść art. 98 ust. 2 Pt oraz poglądy doktryny - przyjął, że ustalenie powyższego wskaźnika procentowego wymagało uwzględnienia wysokości zarówno Dopłaty 2010, jak i sumy przychodów wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010. W wyliczeniu tym uwzględniono także przychód Skarżącej a także podmiotów, których następcą jest Spółka tj. M. i J.
Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że wskazana decyzja Prezesa UKE z 29 czerwca 2017 r. (czyli decyzja wskaźnikowa) jest nie tylko ostateczna, ale i prawomocna z uwagi na oddalenie wniesionych na nią skarg, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1737/17), a następnie oddalenie skarg kasacyjnych od tegoż wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 26 października 2023 r. o sygn. akt II GSK 760/20).
Z kolei trzeci etap analizowanego działania polega na ustaleniu przez Prezesa UKE, na podstawie art. 98 ust. 3 Pt, kwot udziału w pokryciu dopłaty dla poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych wymienionych w decyzji, która została wydana w drugim etapie - na podstawie art. 98 ust. 1 i 2 Pt (w niniejszej sprawie – wskazanej wyżej decyzji z 29 czerwca 2017 r.).
W ocenie Sądu, opisane wyżej trzy etapy procedury dotyczącej przyznawania dopłaty i ustalania przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty są ze sobą ściśle powiązane, bowiem rozstrzygnięcie z danego etapu ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w kolejnym etapie. Wskazuje na to systematyka przepisów art. 98 ust. 1 - 3 Pt. Zastosowanie wymogów określonych tymi przepisami wymaga zachowania spójności ustaleń i rozstrzygnięć w poszczególnych sprawach dotyczących ustalenia udziału w dopłacie, to jest decyzji o dopłacie, decyzji wskaźnikowej i decyzjach ustalających kwoty udziału w pokryciu dopłaty przez poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 494/16).
Ma to istotne znaczenie na gruncie przedmiotowej sprawy, bowiem zaskarżona przez V. S. A. z siedzibą w G. decyzja Prezesa UKE z dnia 22 lipca 2020 r., utrzymująca w mocy uprzednią decyzję Organu z dnia 27 czerwca 2018 r., została wydana przez tenże organ w już ramach trzeciego etapu opisanej procedury.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że Prezes UKE, nie naruszył prawa, przyjmując na potrzeby wydania decyzji w niniejszej sprawie, okoliczności ustalone uprzednio w sposób wiążący, w postępowaniu zakończonym decyzją z 29 czerwca 2017 r., w tym, w zakresie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, a więc także V. S. A. z siedzibą w G. (oraz podmiotów w stosunku do których jest następcą prawnym), ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, na poziomie 0,1237592998%, umorzenia w części postępowania administracyjnego ustalającego przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 a także określenia wysokości przychodu Skarżącej (wraz z podmiotami w stosunku do których była ich następcą prawnym), z tytułu działalności telekomunikacyjnej w 2010 r.
Podkreślenia wymaga, że prawidłowość powyższych ustaleń nie została skutecznie zakwestionowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym kontrolowano legalność decyzji z 29 czerwca 2017 r. W wydanym w tamtym postępowaniu wyroku 26 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "wpis do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, będąc rezultatem działania organu administracji, podlegał ocenie w procesie stosowania prawa przez organ, jako jedna z przesłanek nałożenia obowiązku ponoszenia Dopłaty 2010, która zresztą w ocenie NSA została prawidłowo zinterpretowana. Podzielić w tym zakresie należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 5374/16), że weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 Pt na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych jest zgodna i prawidłowa z przepisem art. 97 Pt, stanowiąc obiektywny i niedyskryminacyjny sposób ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do tego rejestru nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1, 2 i art. 97 Pt".
Sąd podziela też wyrażone w powołanym wyroku z 26 października 2023 r. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku, w myśl którego "ustawodawca zdefiniował przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, jako przedsiębiorcę (lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów), który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 27 P.t.). Co istotne, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6 P.t., Prawo telekomunikacyjne określa prawa i obowiązki wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a ponadto warunki podejmowania i wykonywania działalności, polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, a nadto warunki świadczenia usługi powszechnej. Zakres pojęciowy wskazanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uznać można jedynie taki podmiot, który spełnia wymagania określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 10 ust. 1 P.t., który przesądza o tym, że działalność telekomunikacyjna jest działalnością gospodarczą regulowaną, przy czym przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 tej ustawy - Wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej, co oznacza, że także z punktu widzenia reguł systemowych uprawniony jest wyżej wywiedziony wniosek".
Sąd nie uwzględnił przy tym zarzutów skargi, koncentrujących się na bezzasadnym, zdaniem Spółki, rozszerzeniu przez Organ zakresu związania przy rozstrzyganiu kwestii wysokości kwoty udziału Spółki w pokryciu Dopłaty 2010, nie tylko listą podmiotów zobowiązanych do dopłaty wskazanych w decyzji wskaźnikowej, ale także pozostałymi jej ustaleniami. Zdaniem Sądu, nie ma bowiem podstaw, aby w postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2010, już dla konkretnego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (w tym przypadku V.), ponownie analizować zagadnienie wysokości przychodu, jaki należało przyjąć dla wyliczenia tejże kwoty. Jak już wyżej zaznaczono, przychód ten został określony w decyzji z 29 czerwca 2017 r., na potrzeby ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, w tym także w stosunku do Skarżącej i to zarówno z tytułu jej działalności prowadzonej w relewantnym okresie czasu, jak i podmiotów, wobec których była następcą prawnym, czyli M. i J. Jak trafnie wskazał przy tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23 sierpnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 494/16), w przypadku przyjęcia innej wysokości przychodów z działalności telekomunikacyjnej, chociażby dla jednego z przedsiębiorców, niż określona w decyzji wskaźnikowej, doszłoby do naruszenia wymogów określonych w art. 98 ust. 2 Pt, ponieważ jednolity wskaźnik procentowy udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty określony w decyzji wskaźnikowej stałby się nieprawidłowy. W konsekwencji, wbrew zrzutom skargi, Prezes UKE na etapie niniejszego postępowania związany był nie tylko samym rozstrzygnięciem decyzji z 27 czerwca 2017 r., co do listy podmiotów, ale także tymi ustaleniami, które warunkują to rozstrzygnięcie, co wynika z art. 98 ust. 1-3 Pt. Do takich ustaleń należy także określenie wysokości przychodów z działalności telekomunikacyjnej osiągniętych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych w 2010 roku. Dlatego też, zasadnie Prezes UKE uznał, że nie zaistniała w niniejszym postępowaniu potrzeba ponownego ustalenia i rozpatrzenia wysokości przychodu z działalności telekomunikacyjnej za 2010 r. w stosunku do V., a także M. i J.
W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 98 ust. 3 Pt poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji, pomimo ustalenia jedynie części dopłaty. Skarżąca podkreśla bowiem, że skoro wysokość Dopłaty nie została całościowo ustalona, to brak jest określonej prawem przesłanki prowadzenia postępowania, co powoduje, że Organ nie ma prawa tego postępowania wszcząć a wszczęte winien umorzyć. Stanowisko Skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w swym wyroku z 29 listopada 2022 r. (sygn. akt II GSK 942/19) zapadłym w podobnym stanie prawnym, dotyczącym dopłaty za 2007 r.: "wobec prawomocności decyzji Prezesa UKE z 6 września 2011 r. w części przyznającej na rzecz TP dopłatę do świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2007, zasadne było wszczęcie i prowadzenie (...) postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w tej dopłacie i wysokości ich procentowego udziału w dopłacie. Wbrew twierdzeniu skarżących, nie było podstaw prawnych do oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie kwestii pozostałej części dopłaty". Zacytowany pogląd jest trafny również na gruncie niniejszej sprawy, dotyczącej wydania jednej z decyzji określających poszczególne kwoty udziału w pokryciu dopłaty. Odnotować także należy, że z uwagi na powiązanie niniejszej sprawy ze sprawą dotyczącą kontroli legalności decyzji z 29 czerwca 2017 r., postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej wspomnianej decyzji wskaźnikowej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji nastąpiła w sytuacji, gdy decyzja z 29 czerwca 2017 r. była już prawomocna.
Sąd nie podziela także zarzutów Spółki odnośnie pominięcia przez Prezesa UKE, przy wykładni norm krajowych, przepisów prawa unijnego, w tym w szczególności art. 13 dyrektywy 2002/22/WE o usłudze powszechnej. W tej mierze Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 października 2019 r. sygn. VI SA/Wa 1300/19, zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 112/20, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2023 r. sygn. 696/19 i zawartą w uzasadnieniu tych wyroków argumentację wskazującą, że "Dopłata do świadczenia usługi powszechnej nie jest bowiem pomocą publiczną, o której stanowi art. 107 ust. 1 tego Traktatu. W reżimie prawa polskiego nie jest ona świadczeniem pochodzącym ze środków publicznych, lecz składają się na nią wpłaty innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Warto jednak zaznaczyć, że dyrektywa w art. 13 ust. 1 dopuszcza rozmaite rozwiązania w tym zakresie, także takie, które polegałoby na wykorzystaniu środków publicznych w tym celu. Takiego rozwiązania jednak rodzimy ustawodawca nie przyjął, o czym stanowi wprost art. 97 p. t.".
Sąd podziela również stanowisko wyrażone w przywoływanym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2023 r. (sygn. akt II GSK 760/19), zgodnie z którym "brak jest jakichkolwiek argumentów normatywnych do ograniczenia metody ustalania wskazanego wskaźnika tylko do przychodu z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem wartości pozostałych przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Co więcej, akceptacja takiego podejścia w rzeczywistości prowadziłaby do odejścia od zasad określonych w art. 13 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej, która wymaga respektowania nie tylko zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasady te były przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE), przy czym w zbliżonej kwestii TSUE nie zakwestionował w żadnym stopniu oparcia stosowanej opłaty nadzwyczajnej na obrotach podmiotów gospodarczych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 listopada 2020 r., C-49/19, pkt 57).". Jak trafnie wskazał dalej Naczelny Sąd Administracyjny, "oparcie omawianego wskaźnika tylko na przychodach z działalności gospodarczej odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem innych przychodów z działalności telekomunikacyjnej, wpływałoby na naruszenie rynku tych usług, prowadząc do potencjalnego uprzywilejowania podmiotów ekonomicznie najsilniejszych, często mających pozycję dominującą na rynku, a wiec dla których dolegliwość finansowa z tytułu ponoszenia kosztów omawianej dopłaty nie może być ograniczana w stosunku do podmiotów o słabszej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych".
W konsekwencji powyższych rozważań na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty dotyczące naruszenia zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Jak wyjaśnił Organ mechanizm finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych już z założenia nie jest neutralny konkurencyjnie. Dlatego też możliwość jego wprowadzenia przez Państwa Członkowskie została przewidziana w przepisach Dyrektywy o usłudze powszechnej, pod warunkiem, że spełni on wymogi określone w DUP. Wprowadzony przez polskiego ustawodawcę mechanizm finansowania spełnia te wymogi. Polski ustawodawca, kierując się m.in. zasadą najmniejszego uszczerbku dla rynku, rozumianą zgodnie z pkt 23 preambuły DUP ("(23) Koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej może być ponoszony wspólnie przez wszystkie lub niektóre szczególne kategorie przedsiębiorstw. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby mechanizmy wspólnego ponoszenia kosztów szanowały zasady przejrzystości, najmniejszego uszczerbku dla rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku oznacza, że wkłady należy odzyskiwać w taki sposób, aby, tak jak dalece jest to możliwe, minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych, na przykład w drodze rozłożenia wkładów tak szeroko, jak to jest możliwe") przyjął, że każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany do udziału w dopłacie. Tak rozumiana zasada najmniejszego uszczerbku rynku nie narusza ani zasady niedyskryminacji, ani zasad przejrzystości i proporcjonalności. Z tych też powodów Sąd nie dopatrzył się niezgodności polskich przepisów z regulacjami prawa unijnego.
Reasumując, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 97 i 98 Pt, poprzez uwzględnienie przy ustalaniu kwoty udziału w Dopłacie 2010 przychodów, jakie V., M. i J. osiągnęły z usług telekomunikacyjnych niewchodzących w skład usługi powszechnej. Przepis art. 97 Pt jednoznacznie stanowi, że udział przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie uzależniony jest od jego przychodów z działalności telekomunikacyjnej, bez względu na jej rodzaj. Nie ma więc znaczenia, czy są one osiągane z tytułu usług telekomunikacyjnych wchodzących, czy niewchodzących, w skład usługi powszechnej.
Finalnie, w ocenie Sądu, za bezzasadny należy uznać także najdalej idący zarzut skargi, zmierzający do zakwestionowania statusu Skarżącej, jako strony postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a., dotyczącego ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w 2010 roku, ze względu na dokonany, na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h. podział V., jako spółki dzielonej. Sąd nie podziela bowiem stanowiska Skarżącej, że fakt ten miałby skutkować niedopuszczalnością obciążenia Spółki zobowiązaniem do pokrycia przez nią w wyliczonej proporcji dopłaty dla OPL za rok 2010.
Otóż z postanowień Planu podziału wynika, że podział spółki dzielonej nastąpił w trybie wskazanym w art. 529 § 1 pkt 4 ksh, tj. przez przeniesienie części majątku spółki Dzielonej w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP) w rozumieniu art. 551 k.c., obejmującej wyodrębnioną pod względem organizacyjnym, finansowym i funkcjonalnym, działalność w zakresie świadczenia usług pomocniczych głównej działalności telekomunikacyjnej spółki dzielonej na spółkę przejmującą.
Jednocześnie, zgodnie z Planem podziału, w ramach ZCP świadczone są dwie usługi pomocnicze (zadania):
1.Działalność w zakresie procedury utylizacji zwracanych przez abonentów do spółki dzielonej urządzeń i akcesoriów abonenckich, jak również innych urządzeń technicznych wykorzystywanych w podstawowej działalności spółki, które ze względów technologicznych, bądź biznesowych utraciły swoją użyteczność w prowadzonej działalności;
2. Działalność w zakresie obsługi zobowiązań i wierzytelności związanych z dopłatą do kosztów świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (aktualnie O. S.A.) w latach 2006-2011 zgodnie z przepisami Działu III rozdziału 2 Pt.
Szczegółowy opis majątku przenoszonego na spółkę przejmującą (aktywów i pasywów, w tym zezwoleń, koncesji lub ulg przysługujących dotychczas spółce dzielonej) zawiera Załącznik V do Planu podziału. W Załączniku V do Planu podziału w części D. Lista decyzji zezwoleń, koncesji, ulg, wierzytelności, długów i innych praw i obowiązków stanowiących majątek ZCP (wydzielanych ze spółki dzielonej do spółki przejmującej) wymieniono decyzje Prezesa UKE dotyczące dopłaty do kosztów świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. w latach 2006-2011, w związku z którymi powstają zobowiązania spółki dzielonej z tytułu dopłaty. Uwzględniono także zobowiązania spółki dzielonej z tytułu dopłaty, przy czym zostały ujęte zarówno te, które na dzień uzgodnienia Planu podziału zostały określone w drodze decyzji Prezesa UKE ustalającej kwotę udziału spółki dzielonej w pokryciu dopłaty za dany rok, jak i wszelkie przyszłe (czyli zobowiązania, które dopiero powstaną).
Zgodnie z art. 531 § 2 k.s.h. na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że art. 531 § 2 k.s.h., przewiduje ograniczoną sukcesję administracyjnoprawną. W piśmiennictwie (por. A.Kidyba, komentarz aktualizowany do 301-366 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el 2021 i powołana tam literatura i orzecznictwo) wskazuje się, że co do zasady, z uwagi na szczególny charakter aktów administracyjnoprawnych polegający na tym, że najistotniejszy jest element jednostronnego (władczego) określenia praw i obowiązków przez organy władzy publicznej skierowanego do indywidualnego adresata, istnieje zakaz pełnej sukcesji administracyjnej (tak w wyroku NSA z 25 stycznia 2017 r., II GSK 1502/15, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2018 r., VII AGa 750/18, LEX nr 2574663). Przyjmuje się jedynie możliwość istnienia wyjątków od tego zakazu, zawsze jednak wynikających z przepisu prawa. I niewątpliwie przepisem regulującym wyjątek od zakazu sukcesji administracyjnoprawnej jest art. 531 § 2 k.s.h.
Jednakże, podkreślić należy, że w przypadku podziału przez wydzielenie byt prawny spółki dzielonej nie ustaje na dzień podziału. Co więcej, także w zakresie sukcesji cywilnoprawnej podkreśla się (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z 8 kwietnia 2009 r., V CSK 410/08, LEX nr 627254, oraz w postanowieniu z 18 lutego 2009 r., I CZ 7/09, LEX nr 560517), że uregulowane w art. 531 § 1 k.s.h. wstąpienie w prawa i obowiązki spółki dzielonej ma charakter sukcesji uniwersalnej częściowej. Z istoty tej sukcesji wynika, że na spółkę uczestniczącą w podziale (przejmującą, nowo zawiązaną) albo spółkę wydzieloną przechodzą tylko te prawa i obowiązki spółki dzielonej, stanowiące część jej majątku, które zostały wyraźnie określone (opisane) w planie podziału (art. 534 § 1 pkt 7 k.s.h.) i jednoznacznie przyporządkowane (przypisane) w tym planie konkretnej spółce uczestniczącej w podziale albo spółce wydzielonej.
Z powołanego przepisu art. 531 § 2 k.s.h. jednoznacznie wynika zatem, że prawa i obowiązki publicznoprawne przechodzą na spółkę przejmującą, jeżeli pozostają w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej.
Zgodnie z art. 97 Pt, obowiązek udziału w pokryciu dopłaty jest związany z prowadzeniem działalności telekomunikacyjnej. W Planie podziału, jak zasadnie zauważył Prezes UKE, jako przypisane spółce przejmującej, zostały natomiast ujęte wyłącznie składniki majątku spółki dzielonej – V., które związane są z prowadzeniem:
- działalności w zakresie procedury utylizacji zwracanych przez abonentów do spółki dzielonej urządzeń i akcesoriów abonenckich,
- działalności w zakresie obsługi zobowiązań i wierzytelności związanych z dopłatą,
co stanowi, zgodnie z treścią Planu podziału, jedynie działalność pomocniczą do głównej działalności telekomunikacyjnej spółki dzielonej.
Zgodnie z zapisami Planu podziału, spółce przejmującej – E. sp. z o.o. nie zostały przydzielone składniki majątku spółki dzielonej – V. do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Zatem w wyniku podziału na spółkę przejmującą – E. sp. z o.o. nie przeszły składniki majątku spółki dzielonej V. pozostające w związku z obowiązkiem spółki udziału w pokryciu dopłaty i umożliwiające realizację tych obowiązków.
Tym samym, zdaniem Sądu, Organ zasadnie stwierdził, że nie można uznać, że w wyniku podziału przez wydzielenie, na podstawie art. 531 § 2 k.s.h., na spółkę przejmującą (E. sp. z o.o.) przeszedł obowiązek spółki dzielonej (V.) udziału w pokryciu dopłaty, w tym Dopłaty 2010. Zatem Obowiązek udziału w Dopłacie 2010 nadal spoczywa na V. S. A.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach administracyjnych Prezes UKE prawidłowo ustalił kwotę udziału Skarżącej w pokryciu Dopłaty 2010, mnożąc wysokość osiągniętego w 2010 r. przychodu Skarżącej z tytułu działalności telekomunikacyjnej (w tym także z tytułu następstwa prawnego wobec J. i M., obejmującego przychody tych podmiotów) przez jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, określony w decyzji z 29 czerwca 2017 r.
Reasumując, Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję, nie stwierdził w realiach niniejszej sprawy, uchybień w zakresie zastosowania przez Organ przepisów postępowania a także naruszenia przez Prezesa UKE przepisów prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.