VI SA/Wa 2110/20

VI SA/Wa 2110/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca zdanie odrebne/
Tomasz Sałek
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1089/21 - Postanowienie NSA z 2024-10-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 4 pkt 11; art. 5 ust. 1; art. 18 ust. 4a, ust. 4b; art. 87 ust. 1 pkt 1; art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7;  zał. nr 3 lp. 1.12, lp. 2.11 i lp. 9.1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 110
art. 81 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Do orzeczenia zgłoszono zdanie odrębne
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z [...]lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22 lit. 1), art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: "u.t.d."), art. 81 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110) oraz lp. 1.12, lp. 2.11 i lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2020 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 500 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] grudnia 2019 r. w O. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...]przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował [...], wykonując przewóz okazjonalny osób. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...].
Pismem z 9 grudnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania Strona nie złożyła wyjaśnień w sprawie.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z [...] lutego 2020 r. nakładającej na Stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 10 500 złotych tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.12 – 500 złotych, lp. 2.11 – 8 000 złotych i lp. 9.1 – 1 000 złotych, załącznika nr 3 do u.t.d.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wskazał, że w trakcie kontroli kierowca okazał do kontroli kopię licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej Spółce.
Podczas kontroli przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że w chwili zatrzymania do kontroli przewoził pasażera z ulicy S.na ulicę W. w O.. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji [...]. Świadek zeznał, że wynagrodzenie za przewozy otrzymuje przelewem od pracodawcy, czyli Spółki, z którą ma podpisaną umowę zlecenia od 1 października 2019 r. Świadek oświadczył, że za kontrolowany przejazd otrzyma 11 grudnia 2019 r. kwotę 14,28 zł od Spółki (protokół z przesłuchania P. K.- w aktach sprawy).
GITD wskazał następnie, że kontrolujący przesłuchali także pasażera, M. W., w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że w dniu kontroli zamówił usługę przewozu osób przez aplikację [...]. W aplikacji pasażer zarejestrował numer karty płatniczej, numer telefonu i adres e-mail. Przewóz został zrealizowany z ulicy S.na ulicę W. w O.. Pasażer zeznał, że przed wykonaniem przewozu nie wnosił żadnej opłaty. Płatność za usługę miała zostać zrealizowana przez aplikację [...] w kwocie 14,28 zł (protokół z przesłuchania M. W. - w aktach sprawy).
Organ wyjaśnił następnie, ze kierowca okazał do kontroli umowę zlecenia, umowę najmu pojazdu i umowę serwisową zawarte ze Spółką. Bezspornym jest zatem, zdaniem organu, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli była Spółka, w imieniu której przewóz okazjonalny osób wykonywał kierowca, za co miał otrzymać od spółki wynagrodzenie. Organ zwrócił uwagę, że ustaleń w tym zakresie Strona nie kwestionowała w toku postępowania w I instancji.
GITD wyjaśnił, że w toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta [...] (pismo z 18 grudnia 2019 r.), że Strona posiadała uprawnienie w zakresie transportu drogowego osób wynikające z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.
GITD uznał zatem za zasadne nałożenie na Stronę kary za popełnienie naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD stwierdził, że bezspornym jest, że kierowca nie okazał kontrolującym wymaganego dokumentu w postaci wypisu z licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej Spółce. Organ wyjaśnił, że Strona winna była upewnić się przed rozpoczęciem zadania przewozowego przez kierowcę, że kierowca jest wyposażony we wszystkie wymagane w związku z wykonywanym przewozem dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Z akt sprawy nie wynika, że Strona dopełniła swoich obowiązków w tym zakresie, bowiem kierowca okazał do kontroli jedynie kopię licencji nr [...]. Bezspornie kopia nie zastępuje dokumentu, a zatem wykonawca przewozu nie dopełnił obowiązku wynikającego art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.
GITD stwierdził następnie, że bezspornym jest, że Strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Nie budzi też wątpliwości, zdaniem organu, że pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, stosownie do art. 18 ust. 4b u.t.d. W omawianym przypadku przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...], co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie.
Dlatego też GITD stwierdził, że nałożenie na Stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. było prawidłowe.
W dalszej kolejności organ wskazał, że według ustaleń wynikających z protokołu kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...]nie został poddany badaniu technicznemu w terminie. Organ ustalił, że żaden z przepisów art. 81 ust. 6-10 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie znalazł zastosowania w omawianym przypadku. Zgodnie z art. 81 ust 6 zd. pierwsze ustawy Prawo o ruchu drogowym okresowe badanie techniczne samochodu osobowego przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. A zatem data kolejnego badania technicznego określona na 27 listopada 2020 r. została do dowodu rejestracyjnego wpisana na podstawie powyższego przepisu. Jednakowoż, jak wskazał organ, należało wziąć pod uwagę również art. 81 ust. 6 zd. drugie ustawy Prawo o ruchu drogowym, w myśl którego "Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki "SAM.", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym." A zatem w przypadku nowozarejestrowanego samochodu osobowego przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9 istnieje obowiązek corocznego przeprowadzania okresowych badań technicznych. GITD stwierdził, że nie można przyjąć, że organ wpisujący datę kolejnego badania technicznego do dowodu rejestracyjnego popełnił błąd uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary za popełnienie naruszania z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem podmiot rejestrujący pojazd nie wskazał, że pojazd jest przeznaczony do zarobkowego transportu drogowego osób, na co wskazuje brak wpisu w dowodzie rejestracyjnym w punkcie "Przeznaczenie".
W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 10 500 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12, lp. 2.11 oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Na decyzję GITD z [...]lipca 2020 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...]lipca 2020 r., wnosząc o uchylenie jej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:
1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i ust. b w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez Skarżącą (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.,
2) art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...] B.V.,
3) art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą,
4) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy:
a) takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierowcę czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania przez organ, czy kierujący posiadała status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej,
b) takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z [...] grudnia 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu,
c) poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer,
5) art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika do ustawy - albowiem ewentualny błędny wpis w dowodzie rejestracyjnym określający w sposób nieprawidłowy datę przeglądu okresowego jest okolicznością, na której powstanie nie miał wpływu ani kierujący ani Skarżąca,
6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,
6) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...],
7) art. 8 K.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że zgromadzony w toku materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym a Skarżącą. Tym samym brak jest podstaw do uznaniu, że to Skarżąca podejmowała i wykonywała działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób [...] grudnia 2019 r. Skarżąca podniosła, że do konstytutywnych cech świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej świadczy jej zarobkowy charakter. Ponadto z przesłanek determinujących ocenę, czy dana działalność może być traktowana jako działalność gospodarcza, jest ocena ciągłości. Skarżąca stwierdziła, że nie tylko nie posiadał statutu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez nią czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła tymczasem, że nie otrzymała wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem Skarżącej możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera przez platformę internetową o nazwie [...]. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej [...] (nie zaś na rzecz kierowcy!) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową [...] - karta płatnicza pasażera jest automatycznie obciążana po zakończonym przejeździe. Ponadto, sam fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli, w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Zdaniem Skarżącej, nie sposób mówić o wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji, w której Skarżąca dokonała jednorazowego przewozu. Skarżąca dodała, że zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) Nr 561 2006 (Dz.U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., 300. 88), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Dlatego immanentną cechą tego rodzaju przewozu, jak wynika z definicji, jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuje z inicjatywy kierującego lub pasażera. W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, zdaniem Skarżącej, że to nie Skarżąca zainicjowała przejazd. Przewóz ten był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Zjawisko to jest zbliżone do tzw. carsharingu (carpoolingu), natomiast z pewnością nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lipca 2020 roku oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r., nie naruszają przepisów prawa. W ocenie Sądu, przy ich wydawaniu, organy nie naruszyły ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
W niniejszej sprawie została na Skarżącą nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu i bez spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. samochodem osobowym, który nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, a kierowca nie został wyposażony przez Skarżącą w wypis licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącą naruszenie polegające na dokonaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu i bez spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.
Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.
Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że przewóz był wykonywany w celach zarobkowych, na zamówienie klientów poprzez aplikację [...], samochodem osobowym, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. O odpłatnym, a więc zarobkowym charakterze przejazdu przesądza fakt, że od pasażera miała zostać pobrana płatność poprzez aplikację [...] w kwocie 14,28 zł. Z ustaleń utrwalonych w protokole kontroli wynika, że pasażer za pośrednictwem aplikacji [...] zamówił usługę transportową z ulicy S.na ulicę W. w O., za którą zobowiązany był do dokonania zapłaty. Zupełnie zatem niewiarygodnie brzmią wyjaśnienia Skarżącej, że zapłata została dokonana za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera, a nie za zamówiony przejazd. Trudno się zgodzić również ze Skarżącą, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym a Skarżącą. Po pierwsze, kierowca dysponował samochodem Skarżącej przekazanym na podstawie umowy najmu a po drugie, kierowcę oraz Skarżącą łączyła umowa zlecenia, na podstawie której Skarżąca zlecała, a kierowca zobowiązywał się do wykonywania czynności polegających na przewozie osób lub towarów, za co kierowcy przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 27,60 zł brutto za każdą godzinę realizacji zlecenia. Ponadto kierowca oświadczył, ze za skontrolowany w niniejszej sprawie przewóz otrzyma od Skarżącej kwotę 14,28 zł.
Istotną okolicznością w niniejszej sprawie, jest fakt, że do świadczenia spornej usługi przewozu miało dojść na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez Skarżącą z internetowej aplikacji [...], służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Pasażer w niniejszej sprawie złożył zamówienie poprzez powyższą aplikację, które miała zrealizować Skarżąca w ramach zawartej umowy zlecenia z kierowcą. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że całe przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację [...], ma charakter zorganizowany i ciągły i w ramach tego przedsięwzięcia Skarżąca miała świadczyć sporną usługę.
Można w tym miejscu wskazać również na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną UBER, analogiczną do aplikacji [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.
Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.
Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącą (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę [...] (platformę konkurencyjną do [...]/[...]), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce i wystawia paragon, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).
Okoliczności powyższe jednoznacznie przesądzają o tym, że działanie Skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy Skarżąca świadczyła w ten sposób usługi przewozu. Sąd zgadza się w tej kwestii ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym np. w wyroku z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W przeciwnym razie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji.
Z tych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że nie podejmowała i nie wykonywała działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i, że w żaden sposób nie można przypisać Skarżącej przymiotu przedsiębiorcy, przez co nie spełnia kryteriów podmiotowych pozwalających na zastosowanie na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.d.t., kar pieniężnych określonych w lp. 1.12, lp. 2.11 oraz lp. 9.1 z załącznika nr 3 do u.t.d.
Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jak wynika z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.
Zdaniem Sądu, nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne, wskazujące, że Skarżąca nie spełniła wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Samochód osobowy marki [...] nr rej. [...], którym dokonywany był przewóz pasażera, nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, lecz do przewozu maksymalnie 5 osób. Nie zostały również spełnione przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącą wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżąca bowiem nie zawarła z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie aby możliwe było zastosowanie uregulowanego tam wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny.
Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżąca popełniła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z tych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d., jak również art. 92a ust 1 i ust. 7 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d.
Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy, kwestionowane przez Skarżącą okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że działalność Skarżącej nosi cechy wykonywania działalności gospodarczej, a samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak również, że do skojarzenia kierującego z pasażerami doszło poprzez internetową platformę [...] z inicjatywy pasażera.
W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanego powyżej naruszenia prawa po stronie Skarżącej, za które została na Skarżącą nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 8.000 zł.
Wskazywane przez Skarżącą rzekome podobieństwo wykonywanej przez nią czynności do usługi tzw. "carsharingu" czy "carpoolingu" nie można uznać za trafne, bowiem usługi te nie przystają do ustalonych przez organy okoliczności faktycznych. Jak wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z 20 lutego 2020 r., II SA/Bk 858/19 "carsharing" to tzw. współdzielenie jednego pojazdu przez wielu użytkowników, system wspólnego używania tego samego samochodu przez kilka osób, model biznesowy wypożyczania samochodu na krótki czas. Z kolei "carpooling" polega na udostępnianiu miejsca w pojeździe osobom przez kierującego, który jadąc w określonym przez siebie kierunku przy okazji na tej samej trasie zabiera do pojazdu osoby, które chcą udać się w tym samym kierunku – na tej samej trasie, zwracając kierującemu część kosztów wspólnego przejazdu. Są to zatem sytuacje jakościowo odmienne od tej, z którą miały do czynienia organy oraz Skarżąca, zatrudniony przez nią na podstawie umowy zlecenia kierowca – [...] i pasażer.
Zdaniem Sądu, zaistniały w sprawie również przesłanki do wymierzenia Spółce kary za brak okazania wypisu z licencji, bowiem na taki obowiązek jednoznacznie wskazuje brzmienie art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z zacytowanym przepisem, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Skoro zatem ustawa o transporcie drogowym jednoznacznie wprowadziła wymóg posiadania w czasie wykonywania transportu drogowego wypisu z licencji, to z tak określonego obowiązku ustawowego nie zwalnia bynajmniej, dysponowanie przez zatrudnionego przez Skarżącą kierowcę kopią licencji, w miejsce wymaganego z niej wypisu. Co istotne, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 7 u.t.d., wniosek o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1, zawiera także liczbę wypisów z licencji a, w myśl art. 8 ust. 3 pkt 6) u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się także dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji. Tym samym, skoro kierowca, w trakcie kontroli drogowej nie posiadał wypisu z licencji, bowiem, jak zeznał, nie otrzymał jej od Skarżącej, uzasadniało to wymierzenie za to naruszenie Spółce kary pieniężnej w wysokości 500 zł (l.p 1.12 załącznika nr 3 do ww. ustawy.).
Zdaniem Sądu organy prawidłowo nałożyły również na Skarżącą, na mocy art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 9.1. karę w wysokości 2 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd. Nie budzi wątpliwości, że pojazd marki [...] wyprodukowany w 2017 roku, posiadał wpis w dowodzie rejestracyjnym o ważności badań technicznych od grudnia 2017 roku do listopada 2020 roku. Co prawda, zgodnie z art. 81 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 roku, poz. 110 ze zm.) okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Jednakże przedmiotowy pojazd, był wykorzystywany przez Skarżącą do świadczenia usług w zakresie przewozu osób. A wspomniany przepis art. 81 ust. 6 ustawy- Prawo o ruchu drogowym, zawiera w zdaniu drugim zastrzeżenie, że terminy ważności badania technicznego w postaci 3 lat od pierwszej rejestracji, nie dotyczą między innymi pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, który podlega corocznym badaniom technicznym. Zatem w sytuacji, w której Skarżąca, przedmiotowym pojazdem marki [...] nr rej. [...], wykonywała zarobkowy transport osób, winna kolejne badania techniczne przeprowadzić w terminie rocznym od grudnia 2017 roku, czego nie uczyniła. Organy prawidłowo więc uznały, że w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia opisanego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] WITD z dnia [...] lutego 2020 roku.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
Zdanie odrębne
Zdanie odrębne
Zgadzając się ze stanowiskiem organów Inspekcji Transportu Drogowego i ze stanowiskiem Sądu co do zasadności nałożenia w niniejszej sprawie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za naruszenie opisane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w związku z dokonanym przez Skarżącego przewozem okazjonalnym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów formalnych, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. uważam, że organy niezasadnie nałożyły na Skarżącego kolejną karę pieniężną w wysokości 500 zł, za naruszenie opisane w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Moim zdaniem organy obu instancji błędnie przyjęły, że w tych okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy Skarżąca popełniła również naruszenia, o których mowa w lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d, w tym przypadku w wypis licencji nr [...], które za każdy dokument jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 zł.
Obowiązek wyposażenia kierowcy w wypis z licencji wynika z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., z którego wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli dokumenty wymienione w tym przepisie, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.
Uważam, że skoro licencja nr [...] wydana Skarżącej przez Prezydenta W. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, nie uprawniała Skarżącej do dokonania stwierdzonego w niniejszej sprawie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów formalnych określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d., Skarżąca nie miała obowiązku wyposażenia kierowcy w wypis tej licencji. W okolicznościach faktycznych stwierdzonego w niniejszej sprawie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., i bez zawarcia umowy przez pasażera i Skarżącą w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a więc bez spełnienia łącznie wymogów, o których mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., żadna z licencji przewidzianych w art. 5b ust. 1 u.t.d., nie uprawniała Skarżącej do dokonania przedmiotowego przewozu okazjonalnego. Posiadania zatem przez Skarżącą licencja nr [...], nie była licencją, na podstawie której Skarżąca mogła dokonać spornego przewozu pasażerów, co oznacza, że bezpodstawne jest stwierdzenie organu o konieczności wyposażenia kierowcy w wypis tej licencji. Gdyby Skarżąca, dokonywała przewozu okazjonalnego w warunkach, o których mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdzie nie obowiązują wymogi konstrukcyjne z art. 18 ust. 4a u.t.d. i miałaby zastosowanie posiadana przez Skarżącą licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, zasadnym byłoby stwierdzenie przez organy, że Skarżąca popełniła naruszenia, polegające na niewyposażeniu kierowcy w wypis tej licencji.
W tym stanie rzeczy uważam, że organ I instancji bezpodstawnie nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł, za niewyposażenie kierowcy w wypis licencji [...], a organ II instancji bezpodstawnie to zaakceptował, poprzez co organy obu instancji naruszyły w tym zakresie art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na łączną wysokość nałożonej w niniejszej sprawie na Skarżącą kary pieniężnej.
W tym stanie rzeczy, moim zdaniem, Sąd powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2020 r. w zakresie jakim nakłada karę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., uchylić decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2020 r. w zakresie jakim nakłada karę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym i na podstawie art. 151 P.p.s.a., w pozostałej części oddalić skargę.