VI SA/WA 204/05

VI SA/Wa 204/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Borowiecki
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Sygn. powiązane
II GSK 277/05 - Wyrok NSA z 2006-01-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką      oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit c) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.), cofnięto zainteresowanemu - p. J. S. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką – pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].
W uzasadnieniu decyzji przypomniano, że zainteresowany, prowadzący działalność taksówkową na podstawie udzielonego w dniu [...] kwietnia 1999 r. zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową na pojazd samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. ustawy o transporcie drogowym złożył w dniu [...] czerwca 2003 r. wniosek o udzielenie mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (zmianę posiadanych uprawnień). Ponieważ przedsiębiorca nie spełniał warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) powołanej wyżej ustawy, tj. w dniu składania wniosku nie mógł wylegitymować się posiadaniem pięcioletniej praktyki w wykonywaniu zawodu taksówkarza, licencja nr [...] została mu udzielona warunkowo, po złożeniu przez niego pisemnego oświadczenia z dnia [...] czerwca 2003 r., w którym:
- zobowiązał się do dostarczenia do dnia [...] grudnia 2003 r. zaświadczenia stwierdzającego ukończenie przez niego szkolenia i zdanie egzaminu z zakresu transportu drogowego taksówką,
- oświadczył, że został powiadomiony, iż niedostarczenie powyższego zaświadczenia w ustalonym terminie spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie udzielonej mu warunkowo licencji.
Zgodnie z przepisami obowiązującej od dnia 1 stycznia 2002 r. ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania przez przedsiębiorcę – taksówkarza licencji. Licencja jest udzielana na wniosek przedsiębiorcy, po spełnieniu przez niego wymogów określonych w art. 6 ust. 1 ustawy. Wymieniona ustawa w art. 103 przewidziała dla przedsiębiorców prowadzących do dnia jej wejścia w życie działalność przewozową na podstawie zezwoleń dwuletni okres przejściowy na dostosowanie się do nowych przepisów, w którym – pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień – musieli oni uzyskać licencję. Zgodnie z powyższym taksówkarze wykonujący już transport drogowy taksówką i chcący go kontynuować po roku 2003 musieli w tym okresie wystąpić z wnioskiem o udzielenie licencji. Przedsiębiorcom, którzy po dniu 1 stycznia 2002 r. złożyli wnioski o wymianę uprawnień, a nie spełnili wymogów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy o transporcie drogowym, tj.:
- nie wykazali się zaświadczeniem potwierdzającym posiadanie przez nich liczonej na dzień złożenia wniosku pięcioletniej praktyki w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, przy czym przerwa w wykonywaniu tego transportu z przyczyn zależnych od nich nie mogła być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy, lub
- nie posiadali zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem,
licencja była wydawana warunkowo.
Warunkiem odebrania licencji przez przedsiębiorcę, który nie posiadał w dniu składania wniosku pięcioletniej praktyki w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, było złożenie pisemnego oświadczenia, w którym zobowiązywał się do dostarczenia organowi wydającemu licencję w terminie do [...] grudnia 2003 r. zaświadczenia stwierdzającego ukończenie szkolenia oraz zdanie egzaminu z zakresu omawianego transportu, a także oświadczenia, że został powiadomiony, iż niedostarczenie tego zaświadczenia spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie udzielonej mu warunkowo licencji w trybie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym.
W związku z nie wywiązywaniem się przedsiębiorcy z przyjętego zobowiązania, w dniu [...] października 2003 r. zostało skierowane do niego przypomnienie-ostrzeżenie, w którym ponownie został powiadomiony, że w przypadku nie dostarczenia w terminie do dnia [...] grudnia 2003 r. wymaganego zaświadczenia – zostanie mu cofnięta licencja nr [...]. Pomimo przyjętego zobowiązania i przesłania przypomnienia zainteresowany do dnia [...] grudnia 2003 r. nie zgłosił się do Urzędu m. [...] i nie udowodnił spełnienia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy o transporcie drogowym.
Naruszenie przez przedsiębiorcę warunków wykonywania działalności określonych w przepisach powołanej ustawy stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania o cofnięcie udzielonej mu warunkowo licencji [...] na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką – pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].
W dniu [...] stycznia 2004 r. zostało wysłane do kierowcy (za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) pismo wzywające go do złożenia w terminie 7 dni od daty jego otrzymania wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla prowadzonego postępowania. Po odebraniu korespondencji zainteresowany zgłosił się do Urzędu m. [...] i złożył wyjaśnienia, prosząc jednocześnie o uznanie pięcioletniego stażu w zawodzie taksówkarza. Na dowód swoich wyjaśnień załączył: - kartę informacyjną leczenia szpitalnego za okres od [...] września do [...] września 1998 r.; - zaświadczenie z korporacji ([...] i [...]); - zaświadczenie wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o częściowej niezdolności do pracy począwszy od [...] października 1999 r. do chwili obecnej oraz o pobieraniu zasiłku chorobowego w okresie od [...] września do [...] czerwca 1999 r.; - zaświadczenie wydane przez Urząd Skarbowy [...], z którego wynika, ze figuruje w ewidencji podatników od 1994 r. do chwili obecnej, natomiast miał przerwę w prowadzeniu działalności gospodarczej nieprzerwanie od [...] września 1998 r. do [...] grudnia 2001 r. Złożone przez przedsiębiorcę zaświadczenia potwierdzają, że stan jego zdrowia uniemożliwiał prowadzenie działalności jedynie w okresie od [...] września 1998 r. do [...] czerwca 1999 r.(zasiłek chorobowy). Zatem nieudokumentowany pozostaje okres od [...] czerwca 1999 r. do [...] grudnia 2001 r.(ponad dwa lata). Pobieranie renty inwalidzkiej z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza możliwości wykonywania zawodu, zatem staż pracy kierowcy nie mógł zostać uznany. Uznano w związku z tym, że w rozpatrywanym przypadku kierowca, któremu licencja na wykonywanie transportu drogowego została udzielona warunkowo, nie wywiązując się z przyjętego zobowiązania i nie dostarczając do Urzędu m. [...] wymaganych dokumentów, w sposób oczywisty i świadomy narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym co uzasadnia cofnięcie mu licencji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany wnosząc o jej uchylenie w całości z powodu wydania z naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.). W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ administracji – niezgodnie z dostarczonymi dokumentami – błędnie przyjął, że zainteresowany nie wykazał się zaświadczeniem potwierdzającym posiadanie przez niego pięcioletniej praktyki w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką. Z przedstawionych przez odwołującego się zaświadczeń wydanych przez [...] Sp. z o.o. oraz Korporację "[...]" wynika, że od dnia [...] kwietnia 1994 r. zainteresowany prowadził działalność gospodarczą pn. " [...]" Z powodu złego stanu zdrowia, wymagającego długiego okresu rehabilitacji, odwołujący się nie był w stanie prowadzić działalności w zakresie transportu drogowego. Niezrozumiałe jest zatem stwierdzenie organu administracji, że pobieranie renty inwalidzkiej z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza możliwości wykonywania zawodu. Zważyć bowiem należy, że wykonywanie zawodu taksówkarza wymaga pełnej sprawności i dobrego stanu zdrowia. W rezultacie w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono faktu, iż przerwa w wykonywaniu przez odwołującego się transportu drogowego taksówką była w pełni usprawiedliwiona. Zainteresowany wykonuje zawód taksówkarza 10 lat i w związku z tym podnosi, że decyzja o cofnięciu licencji jest błędna i nie znajduje poparcia w aktach sprawy.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...], uchylono na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, ze przywołany przez organ I instancji jako podstawa prawna decyzji art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) stanowi, iż cofa się licencję , jeżeli jej posiadacz:
- nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,
- rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją, określone przepisami prawa.
Z uzasadnienia decyzji wynika natomiast, że faktycznym powodem cofnięcia licencji była przerwa w wykonywaniu zawodu taksówkarza w okresie od [...] czerwca 1999 r. do [...] grudnia 2001 r.(ponad dwa lata), którą potwierdził Urząd Skarbowy [...]; według Urzędu przerwa w działalności gospodarczej trwała od [...] września 1998 r. do [...] grudnia 2001 r. Organ nie uznał wyjaśnień zainteresowanego, iż przerwa nie była spowodowana z jego winy, bowiem w tym okresie przechodził rekonwalescencję po przebytej chorobie. Jednakże od przeszło 2 lat czuje się dobrze i nie zamierza występować o przedłużenie renty inwalidzkiej, czego dowodem jest to, że od [...] stycznia 2003 r. nie choruje i nie zamierza przerwać działalności gospodarczej. W aktach sprawy znajdują się zaświadczenia ZUS o pobieraniu zasiłku chorobowego w okresie od [...] września 1998 r. do dnia [...] czerwca 1999 r. oraz o przyznaniu renty inwalidzkiej od dnia [...] października 1999 r. z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
Organ I instancji wprawdzie obszernie opisał w uzasadnieniu decyzji przebieg postępowania, jednakże nie wyjaśnił najistotniejszej kwestii, tj. dlaczego uznał, iż pobieranie przez zainteresowanego renty inwalidzkiej z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie usprawiedliwia przerwy w wykonywaniu zawodu taksówkarza, a nawet wypełnia dyspozycję art.15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy ( nie spełnienie wymagań do otrzymania licencji lub rażące naruszenie warunków licencji). Jednozdaniowe stwierdzenie, iż "pobieranie renty inwalidzkiej z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza możliwości wykonywania zawodu, zatem staż pracy kierowcy nie może zostać uznany" nie wyjaśnia zasadności przesłanek, jakimi się kierował. Z akt sprawy nie wynika, czy wydając taki osąd organ oparł się o opinię lekarza – rzeczoznawcy w tym zakresie, czy też innego uprawnionego organu. Nie ma też śladu potwierdzającego, że organ próbował wyjaśnić, na czym polega częściowa niezdolność do pracy zainteresowanego, i czy w istocie to orzeczenie uniemożliwiało mu czynne wykonywanie zawodu taksówkarza. Takie stanowisko i postępowanie organu I instancji jest tym bardziej niezrozumiałe, że art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym przesądza, iż licencja może być przyznana osobie, która m.in. spełnia wymagania określone w art. 39a ust. 1 ustawy, tj. nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Jeżeli natomiast istnieją jakiekolwiek przesłanki do uznania, że osoba może nie spełniać tego kryterium, to przede wszystkim organ ma obowiązek podejmować czynności sprawdzające w tej mierze.
Niezrozumiałe jest także stwierdzenie organu, iż zainteresowany nie wywiązuje się z przyjętego zobowiązania i nie dostarcza do Urzędu wymaganych dokumentów, czym narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że zainteresowany jako przyczynę (usprawiedliwionej według niego) przerwy w wykonywaniu zawodu podał przebytą chorobę, na co przedstawił stosowna dokumentację. Trudno sobie wyobrazić, jakie jeszcze dokumenty mogą być w takim przypadku wymagane.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ wskazał wprawdzie, iż wymaga od zainteresowanego wykazania się zaświadczeniem stwierdzającym ukończone szkolenie i zdanym egzaminem z zakresu transportu drogowego taksówką, jednakże zainteresowany w piśmie z dnia [...] lutego 2004 r. wskazuje, że spełnia drugi z wymaganych warunków do prowadzenia działalności w tym zakresie, ponieważ przerwa w wykonywaniu zawodu nie była przez niego zawiniona. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ dokonał dokładnej analizy tych faktów i w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy wydaniu rozstrzygnięcia. Obszerny opis stanu faktycznego i przepisów ustawy o transporcie drogowym nie zastąpi uzasadnienia decyzji, o jakim mowa w art. 107 § 3 K.p.a.
Decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit c) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.), cofnięto p. J. S. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką – pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].
W uzasadnieniu, po szczegółowym przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że po decyzji SKO w [...] organ I instancji kontynuował postępowanie wyjaśniające, w następstwie czego poczynił ustalenia dotyczące stwierdzeń dokonanych przez zainteresowanego oraz tez zawartych w uzasadnieniu orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Dotyczyły one: - zdrowotnych możliwości pracy zainteresowanego w okresie pobierania renty (mógł pracować); - faktycznie wykonywanej przez zainteresowanego pracy w czasie pobierania renty inwalidzkiej (pracował nie informując o tym Urzędu Skarbowego); - niemożności uznania ponad 3-letniej przerwy za niezależnej od zainteresowanego, skoro przedsiębiorca w czasie zawieszenia działalności świadczył usługi taksówkowe – nie regulując zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa; - nie wypełnienia zobowiązań związanych z warunkowym uzyskaniem licencji, czy w ogóle z jej uzyskaniem, gdyż zainteresowany złożył podanie o uznanie praktyki w zawodzie taksówkarza dnia [...] lutego 2004 r., czyli blisko 2 miesiące po upływie ustawowo określonego terminu na dostarczenie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdania egzaminu, gdy toczyło się już postępowanie o cofnięcie warunkowo udzielonej licencji.
W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że w rozpatrywanym przypadku kierowca, któremu licencja na wykonywanie transportu drogowego została udzielona warunkowo, nie wywiązując się z przyjętego zobowiązania i nie dostarczając do Urzędu m. [...] wymaganych dokumentów, w sposób oczywisty i świadomy narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia cofnięcie mu licencji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany wnosząc o jej uchylenie z powodu wydania z naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.). W uzasadnieniu zainteresowany po części użył argumentów podniesionych w poprzednim odwołaniu, po części zaś odwołał się wprost do argumentacji i sformułowań zawartych w orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Odnosząc się do zarzutu nieinformowania Urzędu Skarbowego o przerwach w wykonywaniu działalności gospodarczej stwierdził, że zgłaszał przerwy w wykonywanej działalności, i że pokrywały się one z okresem choroby i rehabilitacji. W konkluzji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono ponownie faktu, iż przerwa w wykonywaniu przez niego transportu drogowego taksówką była w pełni usprawiedliwiona stanem zdrowia.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...], utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy i uwarunkowań prawnych wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) przypomniano, że z akt sprawy, w szczególności z zaświadczenia wydanego w dniu [...] lutego 2004 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wynika, iż zainteresowany zgłaszał przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej za okres od [...] września 1998 r. do [...] grudnia 2001 r. Z oświadczenia ZUS [...] Oddział w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. wynika, że zainteresowany pobierał zasiłek chorobowy w okresie od [...] września 1998 r. do [...] czerwca 1999 r., zaś z treści zaświadczenia z dnia [...] lutego 2004 r. wynika, że pobiera on rentę inwalidzką od [...] października 1999 r. z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Z wypisów z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wynika, że zainteresowany od dnia [...] sierpnia 1999 r. został uznany za niezdolnego do pracy okresowo do sierpnia 2002 r.
Jak wynika z zaświadczenia z dnia [...] lutego 2004 r., zainteresowany był członkiem [...] w okresie od [...] kwietnia 1994 r. do [...] marca 1999 r. Następnie, co potwierdza zaświadczenie wystawione w dniu [...] lutego 2004 r. przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zainteresowany prowadzi od [...] kwietnia 1999 r. działalność polegającą na przewozie pasażerów taksówka osobową [...]. Z zaświadczenia z dnia [...] lipca 2004 r. wynika, że zainteresowany współpracuje z w/w [...] na podstawie umowy o współpracę, ponadto nie zgłaszał w okresie od [...] kwietnia 1999 r. do [...] grudnia 2001 r. przerw w prowadzonej działalności. Informacje zawarte w tym zaświadczeniu pozwalają domniemywać, że zainteresowany nie poinformował [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zgłoszonej w Urzędzie Skarbowym przerwie w prowadzonej działalności gospodarczej.
Skarżący sam w treści podania złożonego do organu I instancji w dniu [...] lutego 2004 r. wskazuje, iż choroba oraz długotrwałe leczenie skutkowały koniecznością przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej.
Posiadanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem lub wykazanie się co najmniej 5-cioletnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu stanowią przesłanki konieczne – w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy o transporcie drogowym – do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówka osobową. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał się posiadaniem zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem. Ponadto nie wykazuje się on co najmniej 5-cioletnią praktyka w zakresie wykonywania tego transportu, bowiem wykazał się on zgłoszoną w Urzędzie Skarbowym przerwą w wykonywaniu transportu drogowego dłuższą niż kolejne 6 miesięcy.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o jej uchylenie z powodu jej wydania z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, 8 oraz 77 K.p.a. W uzasadnieniu stwierdzono, że organy administracji – obu instancji – nie uwzględniły faktu, iż przerwa w wykonywaniu transportu drogowego, przekraczająca 6 miesięcy, była niezależna od skarżącego i usprawiedliwiona stanem jego zdrowia, a ponadto pokrywała się ze zgłoszonym w Urzędzie Skarbowym okresem przerwy w wykonywaniu zawodu. Najistotniejsze w rozpatrywanej sprawie było rozważenie przyczyn przerwy oraz oceny ich jako niezależnych albo zależnych od skarżącego. Istotne zatem było to, jakie były powody nie wykonywania przez skarżącego zawodu. Przez pojęcie przyczyn niezależnych od skarżącego należy rozumieć takie okoliczności, które uniemożliwiły mu świadczenie pracy, a przyczyny takiego stanu nie leżały. po stronie wolitywnej skarżącego, jak również nie były przez niego zawinione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w zasadzie jedynie przytoczenie treści przepisów oraz stanu faktycznego, brak jest szczegółowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności tego dlaczego organ administracji uznał, że pobieranie zasiłku chorobowego, a następnie renty inwalidzkiej, nie usprawiedliwia przerwy w wykonywaniu zawodu taksówkarza, a tym samym nie stanowi przyczyn niezależnych od skarżącego. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżący wykazał, że nie świadczył usług z przyczyn od niego niezależnych, a mianowicie z powodu złego stanu zdrowia, co potwierdzone zostało zaświadczeniem lekarza orzecznika ZUS. Przerwa była zatem usprawiedliwiona i niezależna, gdyż zawału serca, jak i związanej z nim rehabilitacji, nie można uznać za "zależne" od woli skarżącego. Zaznaczyć również trzeba, że skoro zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym dopuszczalna była 6-miesięczna przerwa z przyczyn zależnych od skarżącego, to tym bardziej dopuszczalna była przerwa z przyczyn niezależnych od niego, i to niezależnie od czasu jej trwania. Odnosząc się natomiast do twierdzeń, że skarżący nie poinformował korporacji o przerwie w wykonywaniu zawodu należy podkreślić, że skarżący w okresie przerwy podtrzymywał jedynie stanowisko pracy w Korporacji [...] Sp. z o.o. i fakt ten nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Istotniejszy bowiem był fakt zgłoszenia przerwy w Urzędzie Skarbowym
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło o jej oddalenie podnosząc, że Kolegium po dokonaniu analizy rozpatrywanej sprawy ustaliło, że skarżący przedsiębiorca nie spełnia przesłanek określonych w dyspozycji art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.), warunkujących udzielenie mu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, w szczególności nie posiada on zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, ani też nie wykazuje się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu. Dokonane ustalenia potwierdza zebrany w aktach materiał dowodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2004 r., utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., którą cofnięto skarżącemu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
W podstawie prawnej decyzji organu I instancji powołano m.in. art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit c) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Pierwszy z przywołanych przepisów ma charakter kompetencyjny; wynika zeń, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej, której wydanie w rozpatrywanym przypadku należy do właściwości Prezydenta m. [...]. Natomiast drugi z powołanych wyżej przepisów stwierdza, że licencję cofa się, tzn. właściwy organ ma obowiązek ją cofnąć, jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, oraz b) rażąco naruszył warunki określone w licencji oraz inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy, przy określeniu wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego organy orzekające odniosły się do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy. W myśl tego przepisu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli m.in. posiada zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzone zdanym egzaminem, lub wykaże się co najmniej 5-letnia praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu tego transportu nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy. Natomiast zarzut rażącego naruszenia warunków określonych w licencji oraz innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa organy administracji łączyły z warunkowym charakterem licencji oraz związanymi z tym zobowiązaniami (do dostarczenia do dnia [...] grudnia 2003 r. zaświadczenia stwierdzającego ukończenie przez niego szkolenia i zdanie egzaminu z zakresu transportu drogowego taksówką, oraz oświadczenia, iż niedostarczenie powyższego zaświadczenia w ustalonym terminie spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie udzielonej mu warunkowo licencji).
Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W uzasadnieniu podniósł, że organy administracji – obu instancji – nie uwzględniły faktu, iż przerwa w wykonywaniu transportu drogowego, przekraczająca 6 miesięcy, była niezależna od skarżącego i usprawiedliwiona stanem jego zdrowia, a ponadto pokrywała się ze zgłoszonym w Urzędzie Skarbowym okresem przerwy w wykonywaniu zawodu. Najistotniejsze w rozpatrywanej sprawie jest – zdaniem skarżącego - rozważenie przyczyn przerwy oraz oceny ich jako niezależnych albo zależnych od skarżącego.
Sąd nie podziela tego stanowiska. W rozpatrywanej sprawie udowodniono w sposób niewątpliwy, że przerwa w wykonywaniu transportu drogowego była dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy, i że jej przyczyną była choroba skarżącego. Należy przy tym zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie zaświadczenia urzędów skarbowych mają znaczenie tylko dla potwierdzenia długości przerwy w wykonywaniu transportu drogowego.
Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy o transporcie drogowym ma charakter alternatywy. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy (przedsiębiorcy – kierowcy), który obok spełnienia innych warunków określonych w ustawie: posiada zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzone zdanym egzaminem, lub wykaże się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu tego transportu nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy. W rozpatrywanym przypadku kierowca nie mógł wylegitymować się posiadaniem zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem. W tej sytuacji postanowił wykazać się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu. Jednakże przerwa w wykonywaniu tego transportu była z powodu choroby dłuższa niż kolejne 6 miesięcy i w związku z tym nie została uznana przez organy orzekające za spełnienie warunku określonego w ustawie. Podejmując dyskusję z tym stanowiskiem skarżący przedstawił pogląd, że jeżeli przepis mówi o przerwie w wykonywaniu transportu taksówką z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy, to tym samym można mówić o przerwie z przyczyn od przedsiębiorcy niezależnych, do których można zaliczyć m.in. chorobę, i okres przerwy w wykonywaniu tego transportu z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy powinien być dłuższy od dopuszczalnego 6-ciomesięcznego okresu przerwy z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy.
Sąd nie podziela przedstawionego wyżej poglądu skarżącego. Należy bowiem zauważyć, że celem powołanego wyżej przepisu art. 6 ustawy o transporcie drogowym jest określenie warunków, którym musi odpowiadać kierowca ubiegający się o uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Warunki te określone są precyzyjnie i ostro – tak, aby umożliwić udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką tylko osobom posiadającym odpowiednie kwalifikacje moralne i zawodowe. Przepisy te powinny być interpretowane i wykonywane ściśle. Wymóg 5-cioletniej praktyki wykonywania transportu taksówką został złagodzony dopuszczeniem możliwości przerwy, która nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy. Sam fakt dopuszczenia przerwy, mający łagodzić różnego rodzaju sytuacje życiowe, zależne od przedsiębiorcy, nie oznacza, że okres przerwy może być odliczany od wymaganego okresu 5-cioletniej praktyki, bądź też może być wydłużany z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy. Taka wykładnia, zaprezentowana przez pełnomocnika skarżącego w odpowiedzi na skargę, jest sprzeczna z brzmieniem ( treścią) i celami wspomnianego przepisu.
Sąd nie dopatrzył się również w rozpatrywanej sprawie naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 8 oraz 77 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik tego postępowania. Przeciwnie, należy podkreślić, że postępowanie dowodowe i wyjaśniające zostało w końcu przeprowadzone z wystarczającą starannością, a w odniesieniu do niektórych aspektów sprawy nawet w sposób zbyt drobiazgowy, naruszający zasady ekonomii procesowej.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie ar. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.