VI SA/Wa 1986/06

VI SA/Wa 1986/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Maria Jagielska
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 93/08 - Wyrok NSA z 2008-05-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego S. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r., na drodze krajowej nr [...], około godz. 11:20, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], należącego do skarżącego S. K. i kierowanego przez niego osobiście. W toku kontroli stwierdzono, iż skontrolowanym pojazdem skarżący przewozi towar (profile aluminiowe i uszczelki gumowe). W treści protokołu inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż w trakcie kontroli kierowca, początkowo odmówił okazania zawartości pojazdu, by następnie oświadczyć, iż przewożone elementy stanowią jego prywatny towar. W toku kontroli skarżący oświadczył, iż jedzie do S. przez K. W wyniku przeprowadzonej kontroli inspektorzy stwierdzili następujące naruszenia:
- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu (stwierdzono, iż wewnątrz przyrządu kontrolnego, ani też wewnątrz kabiny nie było nalepki potwierdzającej wykonanie okresowych badań);
- wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (stwierdzono, iż okazana roczna karta opłaty nr [...] była wypisana z innym numerem rejestracyjnym, niż numer pojazdu kontrolowanego, tj. zamiast nr rej. [...] był wpisany nr rej. [...]);
- wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą;
- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (stwierdzono, iż kierowca nie okazał żadnego dokumentu na przewożony w chwili kontroli ładunek).
Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią, zgłaszając jedynie uwagę, iż kontrola trwała zbyt długo oraz oświadczając, iż pojazd jest na próbnych numerach oraz, że nie wykonywał usług transportowych i jest rolnikiem (vide: Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] oraz protokół przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2006 r. – w aktach administracyjnych sprawy; k. 56-57 i k. 67).
Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony, w tym prawie do składania wyjaśnień. Jednocześnie organ wezwał stronę do przesłania stosownych dokumentów na okoliczność wykonywanego przewozu drogowego.
W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skarżący ustosunkowując się do treści protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r. i stwierdzonych uchybień, wyjaśnił, iż w dniu kontroli nie wykonywał żadnego zlecenia transportowego, a jedynie przewóz drogowy na potrzeby własnego gospodarstwa rolnego, które prowadzi. Stwierdził, iż kontrolowany pojazd był niedawno zakupiony w Niemczech, posiadał próbne numery, które upoważniały do wykonywania niezbędnych czynności związanych z rejestracją pojazdu. Skarżący stwierdził, iż przewożony w dniu kontroli towar znajdował się w samochodzie, gdyż nie mógł być wyładowany z uwagi na awarię tylnej klapy wyładowczej, którą strona zamierzała naprawić u mechanika, z którym była umówiona w dniu kontroli. Skarżący stwierdził, iż w toku kontroli okazał dokumenty potwierdzające, że jest rolnikiem oraz fakt, że jedzie do mechanika. Stwierdził ponadto, iż zgodnie z dyrektywą Unii Europejskiej od właściciela pojazdu nie są wymagane żadne świadectwa. Skarżący nie zgodził się z zarzutem dotyczącym braku poddania tachografu okresowej kontroli, albowiem z uwagi na zakup pojazdu skarżący był umówiony na legalizację urządzenia kontrolnego, zaś kontrolujący z nieznanych mu przyczyn nie zauważyli ważnej nalepki niemieckiej. Ustosunkowując się do zarzutu braku uiszczenia opłaty skarżący stwierdził, iż okazał winietę, a jedynie z nieznanych mu przyczyn inspektor zapisał w protokole winietę z innego wozu. Ponadto skarżący stwierdził, iż jako rolnika nie obowiązują go winiety. Skarżący wskazał także, iż dokumentacja pracy kierowcy potrzebna jest tylko w sytuacji przewożenia przez przedsiębiorców ładunków, a nie dotyczy przewozu wykonywanego przez rolników prowadzących gospodarstwo rolne. Strona nie zgodziła się również z ostatnim z zarzutów, twierdząc, iż nie posiadał żadnego dokumentu na przewożony towar, gdyż nie przewoził żadnego ładunku, a jedynie jechał załatwić swoje sprawy związane z rejestracją pojazdu zakupionego na potrzeby gospodarstwa rolnego. W załączeniu skarżący przesłał m.in. oryginał dobowej winiety nr [...], wypis z ewidencji działalności gospodarczej, oraz fakturę Vat z dnia [...] kwietnia 2006 r. wystawioną przez F. w S. dotyczącą usługi legalizacji i obsługi tachografu.
W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdzając, iż wykonywany w dniu kontroli przewóz związany był wyłącznie z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym. Skarżący przesłał fakturę Vat potwierdzającą fakt nabycia towaru przewożonego w kontrolowanym pojeździe oraz certyfikat kompetencji zawodowych. Oświadczył ponadto, iż posiada dowody, że w dniu kontroli zmierzał do mechanika umówionego w Szczecinie celem dokonania niezbędnej naprawy pojazdu.
Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], na podstawie której – działając m.in. w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w zw. z Lp. 11.1 ust. 1 lit. d), Lp. 4.1., Lp. 1.8. ust. 4 oraz Lp. 1.7 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego S. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 5.000,- złotych, w tym karę:
- 1.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu;
- 3.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych;
- 500,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą;
- 500,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (z tytułu stwierdzenia braku dokumentu związanego z przewożonym w chwili kontroli ładunkiem).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, iż przyjął wyjaśnienia skarżącego, że w dniu kontroli wykonywany był przewóz drogowy przez podmiot niebędący przedsiębiorcą (rolnika), a więc – zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym - stosować należy wobec strony przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Organ stwierdził, iż kontrolowany pojazd w chwili kontroli wykonywał przewóz na potrzeby własne przedsiębiorstwa rolniczego w promieniu powyżej 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu (pojazd został zatrzymany do kontroli w promieniu około 170 km), co oznacza, że skarżący zobowiązany był do przestrzegania przepisów dotyczących urządzeń rejestrujących, w tym m.in. unormowań wspólnotowych zawartych w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dziennik Urzędowy WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.;
Dz. Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1) oraz rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.; Dz. Urz. UE – polskie wydanie specjalne 05/t. 1). Ustosunkowując się z kolei do zarzutu nieuiszczenia opłaty organ I instancji powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). Ponadto organ stwierdził, iż strona kontrolowana w chwili kontroli wykonywała przewóz na potrzeby własne prowadzonego gospodarstwa rolnego, a tym samym powinna wykonać wymagane badania lekarskie, psychologiczne oraz wystawić sobie wymagane oświadczenie zgodnie z przepisem art. 39f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Ustosunkowując się do ostatniego z zarzutów organ I instancji stwierdził, iż bezsporne jest, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie posiadał w chwili kontroli żadnego dokumentu związanego z przewożonym ładunkiem wbrew obowiązkom wynikającym z przepisu art. 87 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji skarżący zarzucił Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji nakładającej na skarżącego, jako rolnika – kary pieniężnej nie miało podstawy prawnej w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący wskazał w uzasadnieniu odwołania, iż zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem 30-dniowego terminu, a więc z powodu uchybienia tego terminu sprawa winna być umorzona z mocy przepisów prawa. Ponadto skarżący stwierdził, iż decyzja została wysłana pod niewłaściwy adres, a zatem nie mogła wywołać żadnych skutków prawnych. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko odnośnie zarzutu dotyczącego tachografu, wskazując, iż z uwagi na posiadanie dowodu tymczasowego dopuszczalne było poruszanie się pojazdem w celu dokonania naprawy i wszystkich innych spraw związanych z rejestracją pojazdu. Ustosunkowując się do zarzutu braku opłaty, strona stwierdziła, iż jest on niezasadny z uwagi na okazanie winiety zarówno rocznej jaki i dobowej. Ponadto skarżący podtrzymał pogląd, iż jako rolnik nie był w ogóle zobowiązany do posiadania winiety. Wskazał także, iż prowadzi gospodarstwo rolne jednoosobowo, a więc jest oczywiste, że dwoma pojazdami naraz nie mógł prowadzić. Odnosząc się z kolei do zarzutów związanych z brakami w dokumentacji skarżący podniósł, iż rolników nie dotyczą obowiązki w zakresie dokumentacji pracy kierowcy. Ponadto wskazał, iż znajdujący się w chwili kontroli w samochodzie towar był własnością prywatną na potrzeby gospodarstwa rolnego. Skarżący stwierdził także, iż w dniu kontroli jechał do mechanika, jednakże na tę okoliczność organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołał się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 39e ust. 1 pkt 6, art. 39f, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 11.1 ust. 1 lit. d), Lp. 4.1., Lp. 1.8. ust. 4 oraz Lp. 1.7 Załącznika do cyt. ustawy, a także na przepisy wspólnotowe zawarte w art. 3 ust. 1 i lit. a ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, a także na § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz.U. Nr 33, poz. 295), a także na § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Odnosząc się do wyników przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 r. kontroli pojazdu kierowanego przez skarżącego S. K. organ odwoławczy stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że w ramach wykonywanego przewozu drogowego strona dopuściła się naruszeń polegających na: - wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu; - wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych; - wykonywaniu przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą; a także - wykonywaniu przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (polegającego na braku dokumentu związanego z przewożonym w chwili kontroli ładunkiem). W konsekwencji – w ocenie organu - zasadnie ukarano skarżącego karą w łącznej wysokości 5.000,- zł. Organ II instancji szczegółowo odnosząc się do argumentów strony skarżącej zawartych w odwołaniu - uznał, że - wbrew twierdzeniom strony - nałożenie kary na rolnika znajduje podstawę prawną z uwagi na przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który nakazuje stosować wobec takiego podmiotu przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne).
W dniu [...] września 2006 r. skarżący S. K. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnym przyjęciu, iż wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji nakładającej na skarżącego, jako rolnika - kary pieniężnej miało podstawę prawną w obowiązujących przepisach ustawy o transporcie drogowym. Strona stwierdziła w uzasadnieniu, że rolnik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, a więc ta ustawa nie dotyczy skarżącego, jako rolnika indywidualnego. Ustosunkowując się do zarzutu braku okresowego kontrolnego sprawdzenia tachografu skarżący podniósł, iż świadkowie z firmy, która dokonywała pierwszej rejestracji tachografu mogą potwierdzić, że tabliczka pomiarowa była w pojeździe. Odnosząc się do zarzutu braku winiety skarżący stwierdził, że jest on niezasadny, gdyż okazał on roczną i dobową winietę. Ponadto skarżący podniósł, że brak jest zakazu zastosowania ważnej winiety rocznej do innego samochodu o tych samych parametrach. Zdaniem skarżącego z tytułu rzekomo nieopłaconej winiety państwo nie poniosło żadnego uszczerbku, gdyż logiczne jest, że dwoma pojazdami naraz skarżący nie mógł prowadzić. W jego ocenie obowiązek posiadania winiet nie dotyczy rolnika. Ustosunkowując się do zarzutu braku zaświadczenia skarżący podniósł, iż ten obowiązek nie dotyczy go, albowiem jest on właścicielem, zaś zaświadczenia dotyczą tylko osób zatrudnionych w charakterze kierowcy będącego w stosunku pracy. Odnosząc się do ostatniego zarzutu skarżący stwierdził, że właściciel będący rolnikiem nie musi posiadać żadnych dokumentów, gdyż taki obowiązek dotyczy wyłącznie przedsiębiorców produkujących i wytwarzających swoje produkty i rozwożących je do poszczególnych kontrahentów. Ponadto skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż brak jest proporcji nałożonej kary pieniężnej do zarzucanego przewinienia. Skarżący zakwestionował także swój podpis pod protokołem kontroli z uwagi na fakt, iż organ nie pouczył go o prawie odmowy podpisania protokołu, a także z powodu tego, iż podpis ten został wymuszony przez inspektorów pod groźbą nie oddania stronie dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2007 r. skarżący - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko – stwierdził dodatkowo, iż posiadał w chwili kontroli ważną winietę roczną, która wykupiona została na pojazd o takich samych gabarytach co samochód kontrolowany. Zdaniem skarżącego błędny jest także zarzut nieposiadania badania kontrolnego tachografu, gdyż zastępczy numer rejestracyjny i zastępczy dowód dawał uprawnienia do poruszania się po drogach w celu dokonania badania technicznego pojazdu lub naprawy. Strona stwierdziła także, iż jako rolnik nie musiała posiadać żadnego zaświadczenia, a także dokumentów na przewożony ładunek, gdyż towar znajdował się w pojeździe tylko z uwagi na awarię podestu, którą skarżący jechał usunąć u mechanika. Skarżący zarzucił inspektorom, iż nie dokonali jakichkolwiek ustaleń na tę okoliczność.
Dodatkowo w złożonym w dniu [...] marca 2007 r. piśmie procesowym skarżący zarzucił organom pobieżne przeprowadzenie postępowania dowodowego i dokonanie interpretacji faktów na niekorzyść strony. Powołując się na przepisy kodeksu karnego, skarżący stwierdził, iż nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej jego znamię oraz, gdy sprawca dopuszcza się występku w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę. Zdaniem skarżącego fakt posiadania przez niego ważnej winiety rocznej, a także fakt bycia rolnikiem, a także fakt, że samochód był zarejestrowany na czasowych numerach winno stanowić okoliczność usprawiedliwiającą jego zachowanie, jako nie przynoszące nikomu żadnego uszczerbku. Ponadto – w ocenie skarżącego – w niniejszej sprawie naruszono zasadę proporcjonalności.
Na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. skarżący popierając skargę - stwierdził, iż winietę, którą dosłał przy piśmie z dnia [...] maja 2006 r. zakupił po kontroli. Jednocześnie wyjaśnił, iż roczna karta opłaty, którą okazał w czasie kontroli, wystawiona była na inny pojazd, o innym numerze rejestracyjnym, niż pojazd kontrolowany, ale o takim samym tonażu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.
Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również unormowań tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.; Dz. Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1) oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.; Dz. Urz. UE – polskie wydanie specjalne 05/t. 1).
Ponadto – w ocenie Sądu – decyzje organów obu instancji nie uchybiają przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 5.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] kwietnia 2006 r. skontrolowanym pojazdem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...], skarżący S. K. dokonywał niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego.
Należy uznać, iż Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo przyjął, iż w przypadku skarżącego – będącego rolnikiem niewykonującym w dacie kontroli przewozu jako przedsiębiorca, należy zastosować przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.
Stosownie do przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.
Jeśli chodzi o zarzut wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu zauważyć należy na wstępie, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawo wspólnotowe nie różnicuje transportu drogowego od przewozów na potrzeby własne, stanowiąc, iż przewóz drogowy oznacza każdą podróż, odbywaną na drogach publicznych przez pojazd załadowany lub nie, służący do przewozu osób lub rzeczy (vide: definicja zawarta w art. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85).
Z przepisów ustępu 3 rozdziału VI Załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. wynika jednoznacznie, iż okresowe badania przyrządów zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: - sprawdzenie, czy przyrząd funkcjonuje prawidłowo, - sprawdzenie, czy przyrząd opatrzony jest znakiem homologacji typu, - sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, - sprawdzenie, czy plomby na przyrządzie i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Badanie mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III lit. f) pkt 3 dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzane co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi badaniami dla pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takim badaniu należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej.
Z kolei, jak stanowi § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.
Podczas kontroli stwierdzono jednoznacznie, iż wewnątrz przyrządu kontrolnego znajdującego się w kontrolowanym pojeździe, ani też wewnątrz kabiny samochodu nie było nalepki potwierdzającej wykonanie okresowych badań tachografu. Wynika to z treści protokołu, podpisanego przez skarżącego bez żadnych uwag w tym zakresie. Z akt sprawy wynika również, iż skarżący dokonał legalizacji tachografu dopiero po kontroli, w dniu [...] kwietnia 2006 r., czego dowodem jest załączona do akt faktura Vat wystawiona przez F. w S.
Zdaniem Sądu nie można uznać za zasadne stanowiska skarżącego, iż zastępczy numer rejestracyjny i zastępczy dowód dawał mu uprawnienia do poruszania się po drogach pojazdem wyposażonym w tachograf nieposiadający potwierdzenia wykonania badania kontrolnego, albowiem zarówno przepisy ustawy o transporcie drogowym jak i przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie zwalniają z obowiązku posiadania ważnej legalizacji urządzenia rejestrującego w przypadku pojazdów samochodowych wykonujących przewóz po drogach. Brak również jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, iż w kontrolowanym pojeździe znajdowała się nalepka potwierdzająca wykonanie okresowych badań.
W tej sytuacji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania ważnej legalizacji, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 11.1 ust.1 lit. d) Załącznika do tej ustawy, który karą 1.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.
Jeśli chodzi o zarzut dotyczący wykonywania transportu drogowego rzeczy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych należy – zdaniem Sądu – podnieść na wstępie, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.
Zdaniem Sądu z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r. – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego skarżący okazał roczną kartę opłaty nr [...], która była wypisana z innym numerem rejestracyjnym, niż numer rejestracyjny pojazdu kontrolowanego, tj. zamiast nr rej. [...] był wpisany nr rej. [...]. Bezsporne jest również to, iż winieta dobowa, którą strona dosłała w toku dalszego postępowania przy piśmie z dnia [...] maja 2006 r., zakupiona została już po kontroli.
W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący wykonywał przewóz rzeczy na potrzeby własne bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego należy podnieść, iż w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym rolnicy nie są zwolnieni z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W ocenie Sądu nie ma znaczenia, iż – jak twierdził skarżący, winieta okazana przy kontroli odpowiadała tonażowo pojazdowi kontrolowanemu, albowiem w świetle powołanych wyżej przepisów każda karta opłaty musi być wystawiona na konkretny pojazd, oznaczony konkretnym numerem rejestracyjnym, tak aby można było zidentyfikować daną opłatę i przypisać ją do konkretnego pojazdu kontrolowanego podczas przejazdu po drodze.
W tej sytuacji należy uznać, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Jeśli chodzi o naruszenie polegające na wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą podnieść należy, iż zgodnie z przepisem art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Według art. 39f pkt 2 cyt. ustawy wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39c-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne.
Zgodnie z przepisem art. 87 ust. 1a w/w ustawy, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6.
Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, iż z w/w przepisów ustawy jasno wynika obowiązek posiadania przez kierowcę w pojeździe w trakcie kontroli stosownego oświadczenia poświadczającego spełnianie wszystkich wymagań ustawowych. Nie ma przy tym znaczenia, iż skarżący osobiście przewoził rzeczy na potrzeby prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego, albowiem – w świetle przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 87 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym – również rolnik wykonujący przewóz rzeczy po drogach publicznych zobowiązany jest posiadać stosowne oświadczenie.
W konsekwencji uznać należy, że organy obu instancji przyjęły zasadnie, iż zachodzi podstawa do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500,- złotych, ustalonej w Lp. 1.8 pkt 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Jeśli chodzi o karę nałożoną z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, stwierdzić należy, iż stosownie do przepisu art. 87 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach przewozu na potrzeby własne kontrolowany kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dokumenty związane z przewożonym ładunkiem.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skontrolowanym w dniu [...] kwietnia 2006 r. pojazdem skarżący przewoził towar (profile aluminiowe, uszczelki gumowe i akcesoria), na który nie posiadał jakiegokolwiek dokumentu.
W konsekwencji Sąd uznał, iż organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.7 Załącznika do tej ustawy, który karą 500,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego stwierdzić należy, iż w świetle przepisów ustawy rolnicy, jako podmioty nie będące przedsiębiorcami, nie są zwolnieniu z obowiązku posiadania dokumentów związanych z przewożonym towarem.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać, iż argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii braku zawinienia po jej stronie nie ma w niniejszej sprawie jakiegokolwiek istotnego znaczenia, albowiem przepisy prawa wspólnotowego, a także unormowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, powołane w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji, nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązujących w transporcie drogowym regulacji od ustalenia winy przedsiębiorcy.
Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy inspekcji transportu drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa – mają obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których skarżący dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.
Zdaniem Sądu nie można przy badaniu okoliczności niniejszej sprawy odwoływać się do unormowań Kodeksu karnego, albowiem powołane przez skarżącego przepisy w/w ustawy karnej te nie mają zastosowania w postępowaniu przed organami administracji publicznej, w zakresie nakładania przez te organy kar pieniężnych o charakterze administracyjnym. Tym samym nie można – w ocenie Sądu - powoływać się w zakresie stwierdzonych uchybień zarówno na przesłankę braku zawinienia po stronie skarżącego rolnika, jak również na kwestię znikomej społecznej szkodliwości czynu.
Według Sądu okoliczności, na które powoływał się skarżący, nie mogły mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla organów inspekcji transportu drogowego dokonujących kontroli przestrzegania przepisów prawa, albowiem każdy podmiot, zajmujący się transportem (lub przewozem na potrzeby własne) po drogach publicznych, powinien z należytą starannością respektować wszelkie normy prawa drogowego, w tym zarówno postanowienia unormowań wspólnotowych, jak i przepisów krajowych, w tym przede wszystkim ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Jeśli chodzi o przebieg samego postępowania kontrolnego w dniu [...] kwietnia 2006 r., to – zdaniem Sądu – należy uznać, iż w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym wszelkie czynności kontrolne zostały prawidłowo przeprowadzone przez inspektorów inspekcji transportu drogowego.
Dowód przeprowadzenia tego postępowania i dowód dokonanych w nim ustaleń stanowi przede wszystkim protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż kierowca pojazdu (skarżący) podpisał protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nie wnosząc do niego żadnych istotnych uwag merytorycznych zarówno co do sposobu przeprowadzenia spornej kontroli, jak i jej wyników.
W tej sytuacji - zdaniem Sądu - należy uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.