VI SA/Wa 1966/06

VI SA/Wa 1966/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska...
Ewa Marcinkowska
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 113/08 - Wyrok NSA z 2008-05-15
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T.D. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.200 złotych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.2., lp. 4.3., lp. 11.2. ust. 2 załącznika do tej ustawy, § 4 ust. 1, § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985, P. 0008-0021).
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego poprzez fakt zbyt długiego zapisywania wykresówki oraz wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.. Powyższe fakty stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 r. na parkingu drogi krajowej nr [...]. Do kontroli zatrzymany został samochód ciężarowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o nr rejestracyjnym [...] prowadzony przez D.M. Pojazdem przewożone były profile plastikowe, rolety i inne elementy okienne. Podczas kontroli przedstawiono wypis z licencji nr [...]. Na żądanie inspektora kierowca okazał siedmiodniową kartę opłaty drogowej seria i nr [...], zakupioną w dnia 28 marca 2006 r. w miejscowości S. Winieta wypełniona została we wszystkich polach poprawnie, zarówno w rubryce wskazującej numer rejestracyjny jak i "ważna od" i "ważna do". Wątpliwość kontrolującego wzbudził jednak fakt terminu wypisania takiego dokumentu, który dla tego konkretnego przypadku wynosi 14 dni od daty zakupu. Data, która została wpisana na przedmiotowej winiecie jako początek jej ważności to 17 kwiecień 2006 r. Do kontroli okazano również dwie inne winiety, które były niewypełnione, i które zostały dołączone do protokołu kontroli. Kierowca oświadczył, że nie miał pojęcia o terminach wypełniania kart opłat drogowych. Stwierdzono zatem wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną karta opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Podczas tej samej kontroli kierowca okazał wykresówkę z dni 14 – 17 kwietnia 2006r., której analiza potwierdziła zbyt długi zapis wskazań urządzenia kontrolno-pomiarowego, a zatem stwierdzono nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego poprzez fakt zbyt długiego zapisywania wykresówki.
Kierowca okazał także wypis z licencji nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wystawiony na T.D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. adres [...], a dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu w rubryce właściciel wypełniony był na nazwisko K.R., [...]. Kierowca oświadczył, że kontrolowanym pojazdem jeździ już w firmie pana D.T. co najmniej od dnia 18 marca 2006 r. W trakcie kontroli nie okazano żadnych dokumentów potwierdzających, że środek transportowy jest w prawnym posiadaniu kontrolowanego podmiotu. Stwierdzono wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego kierowcę z bez zastrzeżeń z potwierdzeniem, iż fakty wskazane w protokole są zgodne z prawdą.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Natomiast pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w W. z prośbą o potwierdzenie, czy pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...] został zgłoszony do licencji skarżącego.
W odpowiedzi na wezwanie organu Starostwo Powiatowe w W. poinformowało pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. że firma [...], nie posiada wypisu z licencji na pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...].
Natomiast w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego T.D., ustosunkowując się do naruszeń wskazanych w protokole kontroli, wyjaśnił, że zakup karty opłaty drogowej w jego firmie zawsze następuje z wyprzedzeniem, ponieważ czynności te są dla strony uciążliwe ze względu na fakt, iż w urzędach pocztowych w miejscu zamieszkania skarżącego często występują braki tych kart.
Ponadto skarżący, odnosząc się do zarzutu naruszenia zbyt długiego zapisywania wykresówki z dni 14-17 kwietnia 2006 r. wskazał, iż powyższy okres był czasem świątecznym, dlatego kierowca nie kierował samochodem, na co okazał stosowny dokument, a wymieniona wykresówka nie powinna podlegać kontroli.
Skarżący oświadczył także, że kontrolowany pojazd był w jego posiadaniu na zasadzie umowy użyczenia od dnia 28 marca 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. (załączono kopie umowy). Obie firmy, tj. kontrolowany podmiot jak i przedsiębiorstwo R.K., posiadają licencję na wykonywanie transportu drogowego (złączono kopie licencji obydwu przedsiębiorców). Umowa użyczenia była okresem poprzedzającym kupno omawianego pojazdu w celu sprawdzenia jego stanu technicznego, albowiem sytuacja finansowa firmy skarżącego nie pozwalała na zakup ww. pojazdu bez wcześniejszego sprawdzenia i dlatego użyczenie miało ułatwić podjęcie takiej decyzji.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 9.200 złotych, na którą składały się kary:
- 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych,
- 200 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – wykresówka była zapisywana za długo,
- 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skarżący odwołał się od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Odwołujący się nie zgodził się z karą dotyczącą wykonywania przewozu z nieprawidłowo wypełniona kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych, podnosząc, iż zgodnie z literalnym brzmieniem art. 42 ust. 3b ustawy o transporcie drogowym, podstawą oceny stanu faktycznego powinien być termin wypełnienia karty opłaty, a nie okres jej wykorzystania. Po sprawdzeniu w siedzibie przedsiębiorcy okazało się, że karta została wypełniona w dniu 10 kwietnia 2006 r. Osoba wypisująca kartę postąpiła w pełni świadomie, ponieważ karcie kończył się termin do jej wypełnienia, a wszystkie pojazdy w przedsiębiorstwie na dzień wypisania miały aktualne winiety, zatem ta została wypełniona na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] z kilkudniowym wyprzedzeniem. W związku z powyższym zdaniem skarżącego nie mogło być mowy o jakichkolwiek nieprawidłowościach w wypełnieniu karty opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Skarżący kwestionował także nałożenie kary za nieprawidłowo działające urządzenie rejestrujące: wykresówka zapisywana zbyt długo. Jego zdaniem okazana wykresówka miała charakter czysto techniczny, była umieszczona w tachografie tylko ze względu na dbałość o stan techniczny urządzenia. Ponadto nakładanie kary za zbyt długi zapis w tym przypadku jest nadużyciem, albowiem aby wymieniać wykresówkę weekendową co 24 godziny, należałoby zobowiązać kierowcę do codziennego przychodzenia do pracy, tyko w celu zmiany wykresówki.
Ponadto skarżący, przytaczając przepis art. 92 a ustawy transporcie drogowym, wskazał, iż kontrolujący inspektor mimo wyraźnego obowiązku nie ukarał kierowcy za naruszenia, za które to kierowca powinien odpowiadać w pierwszej kolejności, zaś mimo to wszczęto postępowanie wobec przedsiębiorcy. Z przepisów wynika, że inspektor nie ma obowiązku prowadzenia postępowania wobec przedsiębiorcy, zaś dyspozycja zawarta w art. 92a ust. 3 daje jedynie możliwość wszczęcia takiego postępowania. Pojęcie "możliwość" oznacza, że postępowanie powinno wynikać z całokształtu okoliczności sprawy i powinno być przynajmniej w minimalnym stopniu uzasadnione. Przepis ten nie pozwała na wszczęcie postępowania w każdym przypadku, daje on swobodę oceny inspektorowi, niemniej jednak nie zwalnia go z obowiązku uzasadnienia każdego takiego przypadku. W kwestionowanej decyzji zdaniem skarżącego uzasadnienia podjęcia takiego postępowania brakuje.
Odnosząc się do nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, skarżący podnosił, iż przepis lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym narusza art. 32 Konstytucji. Zdaniem T.D. poddawanie przedsiębiorcy działającego legalnie, który dopuścił się jedynie drobnego uchybienia formalnego, takiej samej karze jak osoby nieuczciwie wykonującej działalność gospodarczą bez licencji, stanowi dyskryminację legalnie działającej firmy. Co więcej, stanowi to wręcz zachętę do nieuczciwego prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto przepis ten narusza prawo własności, albowiem przedsiębiorca posiadający licencję nie może swobodnie dysponować swoim taborem, używając zamiennie pojazdów np. podczas awarii.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., wskazaną na wstępie, Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących nałożenia kary za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych organ, przytaczając treść art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, wskazał, iż na podstawie obowiązującej wykładni przepisów prawa należy stwierdzić, że o dacie wypełnienia winiety świadczy data wpisu w rubryce "ważna od". Przedmiotowa winieta została zakupiona w dniu 28 marca 2006 r. a data wpisana w rubryce "ważna od" to 17 kwietnia 2006 r. Na tej podstawie bezspornym jest fakt, że karta została wypełniona po terminie określonym w § 5 rozporządzenia, czyli po okresie czternastodniowym przewidzianym na wypełnienie winiety. W odwołaniu wskazano, że karta została w siedzibie firmy wypełniona zgodnie z terminem przeznaczonym do jej wypełnienia, co odbyło się w dniu 10 kwietnia 2006 r. Jednak fakt ten, nie może być argumentem mogącym mieć wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji. Określenie okresu wypełnienia karty opłaty drogowej zostało ustalone jednoznacznie i jest bezwzględnie obowiązujące. Tak więc należy wskazać, że dla siedmiodniowej winiety okres ten obejmuje 14 dni, a wyżej wymieniona winieta została wypełniona 20-tego dnia od dnia zakupu.
Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących nałożenie kary za nieprawidłowo działające urządzenie rejestrujące: wykresówka zapisywana zbyt długo, organ, przytaczając treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wskazał, iż na podstawie wykresówki zapisywanej w dniach 14-17 kwietnia 2006 r. wynika., ze została ona wypisana na Pana D.M., nie można zatem powiedzieć, że omawiana wykresówka była jedynie wykresówką techniczną. Kierowca był zobowiązany do kontrolowania długości zapisów dokonywanych na wykresówce. Jednocześnie w chwili kiedy kierowca zakończył okres prowadzenia pojazdu mógł wyjąć wypisaną na niego wykresówkę, co wynika z art. 15 ust. 2 ww. Rozporządzenie Rady (EWG). Należy bowiem uznać, że odstawienie pojazdu na okres w którym nie będzie kierowca prowadził pojazdu jest okolicznością, która może zostać zaliczona do "innych powodów" wskazanych w ww. przepisie, które dopuszczają wcześniejsze wyjęcie wykresówki. Ponadto organ wskazał, iż za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi, tj. przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.
Natomiast wypowiadając się w kwestii nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, organ, przytaczając treść art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 8, art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wskazał, iż z całości zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skontrolowany w dniu [...] kwietnia 2006 r. krajowy transport drogowy rzeczy wykonywany był pojazdem niezgłoszonym do licencji, której wypis został okazany do kontroli. Naruszenie to zostało stwierdzone w postępowaniu wyjaśniającym na podstawie pisma z dnia [...] kwietnia 2006 r. przesłanego przez Starostwo Powiatowe w W. Starostwo poinformowało, że firma skarżącego nie posiada wypisu z licencji na pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Organ odwoławczy wskazywał, że na stronę jest nałożony bezwzględny obowiązek wynikający z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zgłoszenia wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ww. ustawy. Odnosząc się do nadesłanej przez skarżącego umowy użyczenia omawianego pojazdu i stwierdzenia, iż pojazd był używany w celu sprawdzenia jego stanu technicznego przed pojęciem decyzji o ewentualnym kupnie pojazdu, organ wskazał, że strona mogła stan techniczny pojazdu sprawdzić w inny sposób i nie musiała w tym celu wykonywać nim transportu drogowego rzeczy. Kierowca podczas kontroli drogowej okazał m.in. wykresówkę z dni 7-9 kwietnia, należy zatem stwierdzić, że przynajmniej od dnia 7 kwietnia 2006 r. kontrolowanym pojazdem wykonywany był transport drogowy. Starostwo Powiatowe w W. pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. potwierdziło brak wypisu z licencji na omawiany pojazd, co oznacza, należy stwierdzić, iż od okres od 7 kwietnia 2006 r. do 24 kwietnia 2006 r. obejmuje 21 dni, , iż przewoźnik drogowy nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który polegał na pisemnym zgłoszeniu organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 omawianej ustawy, nie później niż w 14 dni od ich powstania.
Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepis ustawy o transporcie drogowym nakładając na skarżącego karę pieniężną za ww. naruszenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego T.D. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących nałożenia kary pieniężnej za nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych wskazać należy, iż zaskarżona decyzja oparta została w tej części w podstawie prawnej na przepisach prawa materialnego – art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz na § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.).
W myśl tych przepisów przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie (art. 42 ust. 1 w/w ustawy o transporcie drogowym). Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi kartę opłaty drogowej (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Zasady uiszczania opłaty określone zostały ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych i zgodnie z § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustalone zostały rodzaje opłat: dobowa, siedmiodniowa, miesięczna, półroczna i roczna, a w § 2 ust. 2 stawki tych opłat. Zgodnie § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia wniesienie opłaty dokonuje się poprzez nabycie karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust. 2 w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta może być wypełniona przez przedsiębiorcę w terminie: 7 dni – od daty wydania karty opłaty dobowej, 14 dni – od daty wydania karty opłaty siedmiodniowej.
W przedmiotowej sprawie bezsporny jest fakt, iż kierowca kontrolowanego pojazdu okazał siedmiodniową kartę opłaty drogowej zakupioną w dniu 28 marca 2006 r.. Winieta wypełniona została we wszystkich polach poprawnie, zarówno w rubryce wskazującej numer rejestracyjny jak i "ważna od" i "ważna do", jednakże w rubryce "ważna od" wpisano datę 17 kwietnia 2006 r., co wskazuje, iż karta została wypełniona po terminie przewidzianym w § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia. W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia argumenty skarżącego, iż karta została wypełniona w siedzibie firmy zgodnie z terminem przeznaczonym do jej wypełnienia, tj. w dniu10 kwietnia 2006 r. Organ prawidłowo dokonał językowej wykładni § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, iż za datę wypełnienia karty należy uznać datę wpisaną w rubrykę "ważna od’.
Sąd nie podzielił także zarzutów skarżącego odnoszących się do nałożenia kary pieniężnej za nieprawidłowo działające urządzenie rejestrujące: wykresówka zapisywana za długo. Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985, P. 0008-0021) kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu. w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W przedmiotowej sprawie wykresówka została wypisana na kontrolowanego kierowcę, dlatego, wbrew twierdzeniom strony, nie można stwierdzić iż była to wykresówka techniczna. W ocenie sądu należy podzielić także pogląd organu, iż kierowca powinien wymienić tarczę przed rozpoczęciem odpoczynku, co byłoby zrealizowaniem normy art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85. Należy bowiem uznać, że odstawienie pojazdu na okres w którym nie będzie kierowca prowadził pojazdu jest okolicznością, która może zostać zaliczona do "innych powodów" wskazanych w ww. przepisie, które dopuszczają wcześniejsze wyjęcie wykresówki.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż organ zgodnie z art. 92 a ustawy o transporcie drogowym nie ukarał kierowcy za naruszenia, za które to kierowca powinien odpowiadać w pierwszej kolejności, zaś mimo to wszczęto postępowanie wobec przedsiębiorcy, wskazać należy, iż art. 92 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym statuuje zasadę odpowiedzialności kierowcy za naruszenie przepisów ww. rozporządzenia, wskazując w ust. 2, iż orzekanie w takich sprawach następuje w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Z kolei art. 92 ust. 1 powołanej ustawy wyraźnie wskazuje, iż podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1 - 8 podlegają karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy transportowej dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednakże kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt. 6 a ustawy. Zgodnie z tą definicją wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Tak więc na gruncie art. 92 ust. 1 ustawy za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w powołanym powyżej art. 4 ustawy, tj. przedsiębiorca. Innymi słowy za działalność przedsiębiorstwa wykonującego przewozy drogowe z podmiotowego punktu widzenia obciążony jest przedsiębiorca i jego organy.
Przyjęcie poglądu odmiennego prowadziłoby do trudnych do zaakceptowania skutków tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego pracowników. Odpowiedzialność bowiem kierowców uregulowana w art. 92 a ustawy ograniczona jest jedynie do enumeratywnie wyliczonych przypadków naruszeń określonych tym przepisem, po których stwierdzeniu kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. Jednakże postępowanie względem takiego pracownika prowadzone jest w całkowicie odrębnym trybie określonym w przepisach kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a więc postępowaniu całkowicie odmiennym od postępowania administracyjnego w jakim jest karany przedsiębiorca za naruszenia określone art. 92 ust. 1 ustawy transportowej. Wszczęcie jednakże postępowania wobec kierowcy, który dopuścił się naruszeń i jego prowadzenie, ewentualnie umorzenie, na zasadach przewidzianych powyżej przywołanymi przepisami nie wyklucza w żaden sposób wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy. Ukaranie pracownika dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 92 a ust. 1, bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której przedsiębiorca zostaje zwolniony z odpowiedzialności za jego działanie. Ustęp 3 powołanego artykułu wskazuje, iż organ w żaden sposób nie jest ograniczony w takim przypadku, w możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, na rzecz którego działał kierowca, jeżeli stwierdzono jednocześnie naruszenie przepisów opisanych w art. 92 ust. 1 ustawy.
W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż karanie kierowców za naruszenia określone w przepisach art. 92 a i w trybie określonym w tym przepisie, ma charakter niejako postępowania dyscyplinującego realizującego cele prewencji ogólnej w stosunku do kierowców, pozwalającego określić zakres ich odpowiedzialności odnośnie popełnionych naruszeń. Wskazać jednakże należy, iż ich przebieg nie ma wpływu na ewentualne wszczęcie i przebieg postępowania administracyjnego względem przedsiębiorcy na rzecz którego wykonywali oni przewóz drogowy.
Należy dodatkowo tylko podnieść, iż przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków i aczkolwiek ponosi on na płaszczyźnie prawa administracyjnego wyłączną odpowiedzialność za zaniedbania pracownika to w świetle obowiązującego prawa istnieje możliwość wystąpienia z roszczeniem regresowym przeciwko pracownikowi o naprawienie wyrządzonej szkody.
Kary pieniężne nałożone na przedsiębiorcę w postępowaniu administracyjnym, na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają nałożenia kary od stwierdzenia po jego stronie winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków oraz ustalenie podmiotu odpowiedzialnego, w tym przypadku przedsiębiorcę prowadzącego przewóz drogowy.
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ trafnie przyjął, iż w związku z treścią art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiotem wykonującym przewóz drogowy w sprawie niniejszej był przedsiębiorca T.D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] i nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 200 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i innych przepisów w zakresie nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego.
Sąd stwierdził także, iż nie zasługuje na uwzględnienie skarga w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Stosownie do art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o wydanie licencji, a do wniosku należy dołączyć m. in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, natomiast w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.
Zgodnie z kolei z art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.
Z treści powołanych wyżej przepisów wynika więc wyraźnie, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji.
Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący T.D. nie dopełnił tego obowiązku. Skontrolowany w dniu [...] kwietnia 2006 r. transport drogowy rzeczy był wykonywany pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...], który nie został zgłoszony przez niego do posiadanej licencji nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, co pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. potwierdził organ licencyjny. Skarżący dysponował niniejszym pojazdem na podstawie umowy użyczenia z R.K., właścicielem pojazdu.
W tym stanie faktycznym organ zasadnie nałożył więc na skarżącego karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Skarżący w skardze podnosił, iż ww. przepis lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym narusza przepisy konstytucyjne. Jedynym organem uprawnionym do oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją jest Trybunał Konstytucyjny.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.