VI SA/Wa 1928/05

VI SA/Wa 1928/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Sędziowie: Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2006r. sprawy ze skargi J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2005r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w zakresie oznaczenia przedsiębiorcy orzekając, że jest nim pan J. G. F., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o nałożeniu na J. G. kary pieniężnej w wysokości 3.500 zł.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz lp. 1.4.1., lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b, Ip. 1.11.9 ust. 3 lit. c załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 z późn.zm.), § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001r. Nr 150, poz. 1684 ze zmianami), art. 15 ust. 3, 4 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879).
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli pojazdu marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...], prowadzonego przez pana K. K. w dniu [...] lutego 2005r. na trasie z R. do Z. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...], gdzie stwierdzono:
- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bowiem kierowca okazał do kontroli siedmiodniową kartę opłaty drogowej, seria i nr [...], której ważność zakończyła się w dniu [...].01.2005r. o godzinie 19.00, kierowca nie okazał aktualnej karty opłaty na dzień kontroli,
- z nieprawidłowo działającym przyrządem kontrolnym - przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo - za każdą wykresówkę, przy czym nie było wątpliwości co do zapisów na wykresówce. Kierowca w dniach [...]/[...].01.2005r. odbierał odpoczynek dzienny, a podczas zapisywania wykresówki selektor tachografu pozostawił na pozycji "dyspozycyjność",
- nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni: [...].01.2005r. i [...].02.2005r., podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę.
W odwołaniu strona podnosiła, iż uiściła opłatę za przejazd po drogach krajowych poprzez zakup winiety ważnej od dnia [...].02.2005r. do dnia [...].02.2005r. Kierowca posiadał winietę w momencie kontroli przy sobie, jednakże nie mógł jej znaleźć w pojeździe. Dlatego okazał winietę, której termin ważności skończył się
dzień wcześniej. Strona podnosiła, iż zakupiła winietę w dniu [...] lutego 2005r. i wypełniła ją od dnia [...] lutego 2005r., po czym zostawiła ją kierowcy wraz z innymi dokumentami w samochodzie. Przekonywała organ odwoławczy, że podczas otwierania drzwi oraz przeciągów, kartę powiało pod siedzenia. W toku postępowania wyjaśniającego strona przedstawiła rachunek za zakupioną kartę opłaty drogowej, seria i nr [...], zakupioną w dniu [...] lutego 2005r. wyjaśniając, iż kierowca nie okazał karty aktualnej na dzień kontroli, ponieważ nie wiedział, że znajduje się ona w pojeździe. Po kontroli przeszukał samochód i znalazł winietę pod siedzeniem i dalszy przejazd odbywał się już w sposób prawidłowy. Strona przesłała potwierdzenie zakupu karty w urzędzie pocztowym, podpisane i potwierdzone pieczątką urzędnika pocztowego.
Odnosząc się do braku zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu strona powoływała się na przedłożenie wraz z odwołaniem zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w dniu [...].01.2005r. Nie złożyła żadnych wyjaśnień co do nieprawidłowego działania przyrządu kontrolnego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie zważył, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny i zastosował wskazane przepisy ustawy o transporcie drogowym. Złożona w toku postępowania karta nie ma - w jego ocenie - wpływu na rozstrzygnięcie wobec jej braku w pojeździe podczas kontroli drogowej. Jedynie przedłożenie karty opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli (prawidłowo wypełnionej i ważnej na dzień kontroli), mogłoby spowodować zmianę klasyfikacji naruszenia i tym samym obniżenie kary. Wskazywał, że uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest ściśle sformalizowane i nie polega tylko na wykupieniu odpowiedniej karty opłaty, ale i na jej wypełnieniu w sposób wskazany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Skutek prawny uiszczenia opłaty wywołuje tylko i wyłącznie posiadanie karty opłaty prawidłowej pod każdym względem, a więc odpowiedniej do wykonywanego przejazdu oraz wypełnionej w całości i bez poprawek. Tylko prawidłowo wypełniona, przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie świadczenia. Na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek weryfikacji prawidłowości wypełnienia karty.
Wskazał, że w trakcie kontroli w dniu [...].02.2005r. kierowca nie okazał wykresówek ani żadnego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni: [...].01.2005r. oraz [...].02.2005r. Zaświadczenie, o którym mowa powyżej, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Obowiązek okazania tego dokumentu wynika wprost z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiącym, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Norma ta koreluje z art. 15 ust. 7 rozporządzenia EWG nr 3821/85, bowiem na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem oraz art. 31 powołanej w decyzji ustawy o czasie pracy kierowców. Kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać dane kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia oraz podpis pracodawcy.
Organ wskazał, że przepisy z chwili popełnienia tego naruszenia, tj. obowiązujące na dzień [...] kwietnia 2004 r. przewidywały taki sam obowiązek. Zgodnie z art. 15 nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, miał obowiązek przedstawienia zapisów z przyrządu kontrolnego oraz karty drogowej za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, natomiast za dzień, w którym pojazdu nie prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.
Organ podkreślał, że brak w chwili kontroli dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400 złotych zgodnie z lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Wywodził ponadto, że pracodawca i kierowcy są także odpowiedzialni na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Zgodnie z art. 15 ust. 3 w/w rozporządzenia kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czasu prowadzenia pojazdu, innych okresów pracy, okresu dyspozycyjności: czasu oczekiwania, czasu spędzonego obok kierowcy, czasu spędzonego w kuszetce w trakcie ruchu pojazdu; a także przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku.
Skoro kierowca pan K. K. w dniach [...]/[...].01.2005r. odbierał odpoczynek dzienny, a podczas zapisywania wykresówki selektor tachografu pozostawił na pozycji "dyspozycyjność", to o konsekwencji stanowi treść lp. 1.11.9 ust. 3 lit. c załącznika do w/w ustawy, który karą od 100 zł do maks. 1000 zł sankcjonuje nieużywanie lub nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych - za każdą wykresówkę, jeżeli wskutek tego nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce. Nastąpiło bowiem naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie prawidłowego używania przyrządu pomiarowo-kontrolnego, poprzez nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych. Zgodnie z rozdziałem III - 4.1 załącznika Nr 1 do cytowanego rozporządzenia urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane, aby możliwa była, o ile jest to konieczne przy użyciu przełącznika, automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 niniejszego rozporządzenia.
W odwołaniu strona nie kwestionowała kary pieniężnej nałożonej za powyższe naruszenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pan J. G. F. z siedzibą w T. zarzucił decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procedury w tym rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § I, art. 107 § 3 kpa. Domagał się jej uchylenia w całości z uwagi na oparcie na błędnych ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że strona postępowania dokonywała przewozu towarów samochodem ciężarowym nie posiadając uiszczonej opłaty za przejazd na drogach krajowych. Wskazywał, że opłata została uiszczona poprzez zakup winiety ważnej od dnia [...].02.2005r. do dnia [...].02.2005r., a kierowca odbierając samochód i wyjeżdżając w trasę nie wziął jej ze sobą. Ponadto organ ustalił, że kierowca przedłożył rachunek dokumentujący zakup winiety. Zakup i wypełnienie winiety stanowi uiszczenie opłaty za przejazd, dlatego rażąco narusza przepisy Ustawy o transporcie drogowym: art. 87, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4, Załącznika Ip. 1.4.1 i lp. 1.4.2 Ustawy o transporcie drogowym przyjęcie, iż fizyczne nie posiadanie winiety przez kierowcę podczas jazdy skutkuje uznaniem, iż opłata nie została uiszczona. Zdaniem strony zapis art. 87 nakłada obowiązek posiadania przy sobie w trakcie przejazdu karty opłaty, ale żaden z przepisów nie wprowadza z tego tytułu sankcji w postaci kary pieniężnej.
Strona wskazywała nadto, że niezasadna jest kara za brak posiadania przez kierującego pojazdem wykresówki jak również dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu w okresie [...].01.2005r. - [...].02.2005r., ponieważ złożyła pisemne wyjaśnienia do protokołu kontroli, jak też przedłożyła dokument, z którego wynika, iż kierujący nie prowadził pojazdu w dniu [...].01.2005r. Stanowi to naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego. Ponadto nie odniósł się do innych przeprowadzonych przez stronę dowodów.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów wskazał, powołując się na normy cytowanego wyżej § 4 ust. 2 rozporządzenia, że wypełnienie karty opłaty drogowej, by stanowiła dowód na okoliczność uiszczenia tej opłaty, musi nastąpić przed rozpoczęciem przejazdu, a nie w każdym czasie. Obowiązek ten nakłada także art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie. Późniejsze złożenie karty opłaty siedmiodniowej podlega swobodnej ocenie dowodów i nie wyklucza, że po kontroli taka karta zostanie wypełniona dla potrzeb postępowania zagrożonego sankcją administracyjną. W ocenie organu takiej możliwości zapobiegają szczegółowe formalne uregulowania cytowanego rozporządzenia.
Przedstawienie po kontroli zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ sankcja przewidziana w lp. 11.11.11.ust.1 lit.b załącznika do ustawy jest nie tyle za nieprzestrzeganie norm czasu pracy, lecz za nieprzestrzeganie obowiązku dokumentowania przestrzegania tych norm podczas kontroli (za nieokazanie wykresówek), realizując cel przepisów o czasie pracy kierowców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, stąd skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja została wydana na podstawie bezspornego stanu faktycznego, a zatem organ zasadnie przypisał przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy odpowiedzialność administracyjną w oparciu o wskazane w decyzji przepisy: art. 42 ust. 1, art. 87 ust. I, art. 92 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001r. Nr 150, poz. 1684 ze zmianami), art. 15 ust. 3, 4 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879).
Podkreślić należy, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych zastrzeżeń w zakresie jej wyników. Natomiast odmiennej oceny prawnej tego stanu, dokonanej przez stronę, Sąd nie podziela.
Odnośnie pierwszego naruszenia zważyć należy, że kierowca w dniu [...] lutego 2005r. nie okazał aktualnej karty opłaty drogowej na dzień kontroli, bowiem okazał siedmiodniową kartę opłaty drogowej, której ważność zakończyła się w dniu [...].01.2005r. Twierdzenie zatem o uiszczeniu opłaty drogowej na podstawie pokwitowania nabycia w Urzędzie Pocztowym w T. karty drogowej siedmiodniowej w dniu [...] lutego 2005r. – uwzględnione być nie mogło, nawet gdyby kierowca okazał takie pokwitowanie kontrolującym.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty.
W ust. 7 tego przepisu upoważnił ministra właściwego do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłat za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty.
Uiszczenie opłaty następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. W części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez przedsiębiorcę, o czym stanowi ust. 2 § 5 cyt. wyżej rozporządzenia. Dopiero prawidłowo wypełniona, zgodnie z § 5 powoływanego rozporządzenia, przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Kartę wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego.
Art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
Ustawodawca wyraźnie w art. 87 ust. 3 ustawy na przedsiębiorcę nałożył obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane prawem dokumenty, w tym dowód potwierdzający wniesienie opłaty za przejazd tego pojazdu po drogach krajowych – kartę opłaty. Dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty jest przede wszystkim jej prawidłowe wypełnienie przed przejazdem drogą krajową, a nie dowód nabycia blankietu karty siedmiodniowej.
Z tego względu nie stanowi potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd okazanie pokwitowania za nabycie karty opłaty – nawet w dniu poprzedzającym kontrolę, bowiem nabyta na podstawie tego dowodu karta nie tylko, że mogła być zarówno wykorzystana do innego pojazdu, ale mogła być wypełniona po kontroli – na użytek zaprzeczenia jej wynikom. W praktyce wystarczyłby bowiem telefoniczne poinformowanie przedsiębiorcy przez kierowcę o wyniku kontroli, a przedsiębiorca mógłby wypełnić nabyty wcześniej blankiet karty i dowieźć kontrolującym nawet w dniu kontroli. Oczywiście, poprzez wypełnienie takiej karty po kontroli, nastąpiłoby jej skasowanie, ale de facto już po kontroli i nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty za ten konkretny kontrolowany przewóz. Wbrew twierdzeniom skarżącego dla oceny stanu faktycznego w przypadku kart, których wypełnienie ustawodawca powierzył przedsiębiorcy – siedmiodniowej i dobowej - tylko okazana w chwili kontroli i wypełniona karta stanowi dowód jej uiszczenia.
Z tego względu organ zasadnie zastosował art. 92 ust.1 cytowanej ustawy przyjmując wykonywanie transport drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy, co podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia – zgodnie z ust. 4 art.92 - określa załącznik do ustawy. Z tego względu organ prawidłowo zastosował stawkę 3000 zł kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty - określone w załączniku jako L.p. 1.4.1.
W zakresie zarzutu nieprawidłowo działającego przyrządu kontrolnego - przełącznika grup czasowych, który nie był używany lub był używany nieprawidłowo - za każdą wykresówkę (nie było wątpliwości co do zapisów na wykresówce) bezspornie ustalono, że kierowca w dniach [...]/[...].01.2005r. odbierał odpoczynek dzienny, a podczas zapisywania wykresówki selektor tachografu pozostawił na pozycji "dyspozycyjność". Okoliczność ta nie była kwestionowana ani w czasie kontroli, ani w odwołaniu. Podstawę odpowiedzialności stanowi art.15 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985) w związku z art.92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.11.9 ust. 3 lit. c załącznika.
Podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni: [...].01.2005r. i [...].02.2005r., - za każdą wykresówkę. Zgodnie z art. 31 ust 1 cytowanej wyżej ustawy o czasie pracy kierowców - kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy.
Ust. 2. tego przepisu jednoznacznie stanowi, że zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Sąd podzielił pogląd organu, iż późniejsze, niż w dniu kontroli przedstawienie zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu może być ocenione jako nie mające znaczenia w dla oceny rozstrzygnięcia. Przepis lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b, Ip (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 z późn.zm.) sankcjonuje bowiem nieprzestrzeganie obowiązku dokumentowania norm czasu pracy kierowcy, co realizuje cel przepisów ustawy o czasie pracy kierowców: zapewnienie bezpieczeństwa na drogach.
Wskazać należy, że ustawa o transporcie drogowym dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektyw Wspólnot Europejskich m.in. dyrektywy 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu m.in. rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 325 z 29.11.1988). Stało się tak wobec uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze, których katalog zawarty został w załączniku do ww. ustawy.
W przedmiotowym stanie faktycznym miało zatem miejsce naruszenie przepisów art. 15 ust. 3, 4 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879).
Ubocznie należy zauważyć, że kierowca nie dopełnił także obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 5a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w zakresie obowiązku naniesienia przez każdego członka załogi pojazdu na swoją wykresówkę nazwiska i imienia – umieszczając na nim nazwisko i pierwszą literę imienia, który to fakt umknął uwadze kontrolujących.
Obowiązek przestrzegania norm prawa europejskiego wynika z zasady określonej w art. 91 ust. 1 Konstytucji, bowiem ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz.U.03.66.613). W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003 r. przez Prezydenta R P i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864.
Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw.
Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim").
Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Od 1 maja 2004 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym organ mógł wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w z. z lp. 1.11.11 i lp . 1.11.9 ust. 3 lit. c załącznika.
W niniejszej sprawie wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o stan faktyczny obowiązujący w dacie naruszenia prawa i stan prawny obowiązujący w dacie ich wydania. Nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem wysokość kary za stwierdzone naruszenie, podstawa odpowiedzialności strony pozostały takie same.
Brak jest natomiast podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia zarzutu skargi, że organ II instancji naruszył art. 107 § 1 kpa, bowiem odniósł się w uzasadnieniu zarówno do złożonych dowodów jak i zarzutów.
W związku z powyższym zaskarżona decyzja organu II instancji nie narusza obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy - skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).