VI SA/Wa 184/04

VI SA/Wa 184/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 647/05 - Wyrok NSA z 2006-03-24
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt VI SA/Wa 184/04      W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędzia (spr.) WSA Protokolant Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka Jawna – G. P., J. K. w S. na Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oddala skargę
Uzasadnienie
W wyniku kontroli przeprowadzonej dnia [...] sierpnia 2003r. przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w G. stwierdzono, iż przewóz samochodem marki IVECO nr rej. [...], należącym do firmy "[...]" Spółka Jawna G. P. i J. K. wykonywany przez tę firmę, dokonuje się bez wymaganego zaświadczenia wykonywania przewozu na potrzeby własne.
Współwłaścicielka firmy G. P. dnia 8 sierpnia 2003r. nadesłała do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w G. pismo wraz z kserokopią zaświadczenia na krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne ważne od dnia 7 sierpnia 2003r. do 6 sierpnia 2008r. W piśmie wyjaśniła, że dotychczas nie starała się o zaświadczenie, którego brak zarzucono w trakcie przeprowadzonej kontroli, ponieważ była przekonana, że zaświadczenie takie jest wymagane tylko od firm transportowych wykonujących usługi.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art.92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 oraz Dz. U. z 2002r. Nr 25, poz. 253 i Nr 89, poz. 804 ) w związku z l.p. 1.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 115, poz. 999 i Nr 236, poz. 1985 ) nałożył na przedsiębiorstwo "[...]" Spółka Jawna G. P. i J. K., zwana dalej skarżącą, karę pieniężną w wysokości 2.000zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
W złożonym odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji. Decyzję uznała za wadliwą ponieważ narusza prawo materialne, a w szczególności art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca spółka zajmuje się handlem hurtowym i detalicznym artykułami ogrodniczo – rolnymi, a jak stanowi przywołany przepis podmiot, który zajmuje się handlem hurtowym i detalicznym artykułami ogrodniczo-rolnymi nie musi posiadać zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości zaskarżona decyzję i na podstawie art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i l.p. 1.1.7. załącznika do w/w ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.000zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a wynika to wprost z przepisów powołanych jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Skarżąca nie ma racji powołując się na art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który w jej mniemaniu, zwalnia ją jako prowadzącą handel hurtowy i detaliczny artykułami ogrodniczo -rolnymi z obowiązku posiadania zaświadczenia wykonywania przewozów na potrzeby własne. Skarżąca jest przedsiębiorcą, co wynika z materiału dowodowego w sprawie zebranego, a prowadzona przez nią działalność handel detaliczny i hurtowy artykułami rolniczo-ogrodniczymi nie może zostać zakwalifikowane jako działalność wytwórcza w rolnictwie. Skarżąca nie posiada również statusu rolnika w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Organ zaznaczył, że skarżąca przedstawiła po dacie kontroli stosowne zaświadczenie wydane jednak po dniu kontroli, dlatego słusznie na skarżącą została nałożona kara pieniężna.
W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, skarżąca domagała się uchylenia decyzji w całości jako niezgodnej z prawem. Podniosła, iż jest właścicielem gruntu rolnego o określonej powierzchni i jednocześnie podmiotem zajmującym się produkcją, handlem hurtowym i detalicznym artykułami rolno-ogrodniczymi. Skarżąca załączyła do skargi odpis z księgi wieczystej i akt notarialny umowy sprzedaży gruntu rolnego i powołała się na brzmienie art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w dacie wydania decyzji i instancji, z którego wynika iż podmiot, który zajmuje się handlem hurtowym i detalicznym artykułami ogrodniczo – rolnymi , a nadto bezpośrednią produkcja rolna nie musiał posiadać zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Ponadto, skarżący spełnia wszystkie warunki, aby można było określić go mianem rolnika, zaś prowadzona działalność jako rolniczą. Pismem z dnia 5 stycznia 2005r. skarżący nadesłał odpis z KRS dotyczący skarżącej Spółki i prowadzonego profilu działalności.
W odpowiedzi nas skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie budzi żadnych wątpliwości, a przedmiotem tej działalności jest, jak wskazano w wypisie z KRS m.in. "sprzedaż detaliczna kwiatów, roślin, nasion i nawozów" Przewóz wykonywany w dacie kontroli miał związek z prowadzona działalnością, gdyż przewożono kwiaty doniczkowe, rzeczy te należały do skarżącej, a nie do osób mających status rolnika i handlowe przeznaczenie przewożonych rzeczy było jasne. Prowadzona forma działalności skarżącej początkowo spółka cywilna, a następnie, po przekształceniu – jawna dowodzi gospodarczego, nie zaś rolniczego charakteru prowadzonego przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.p.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie bezsporne jest, iż skarżąca w dniu kontroli, przewożąc swój towar, nie posiadała zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywały przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 149, poz. 1452 ). Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami ) przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzonych przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania takiego zaświadczenia, stosownie do ust. 2 pkt 2 cyt. artykułu, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej m.in. upraw rolnych, ogrodownictwa i warzywnictwa obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników ( Dz. U. z 1998r. Nr 7, poz. 25 ze zmianami ). W stosunku do skarżącej, zastosowanie znajduje cytowany przepis art. 33 ust. 1 i 2 na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Organ prowadząc postępowanie ustalił ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży hurtowej wyspecjalizowanej i sprzedaży detalicznej kwiatów, roślin, nasion i nawozów. Stan taki wynikał z załączonych do odwołania od decyzji I instancji przez skarżącą zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i z późniejszego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Tak prowadzona działalność nie kwalifikowała się na uznanie, że skarżąca zwolniona jest z rygoru uzyskania zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o t.d. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że dyspozycja art. 33 ust. 2 ustawy o t.d. w jej brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 23 lipca 2003r., obejmowała działalność polegającą na handlu hurtowym i detalicznym artykułami ogrodniczo – rolnymi. Przepis obejmował bowiem wyłącznie działalność wytwórczą w rolnictwie dotyczącą upraw rolnych, ogrodownictwa i warzywnictwa, chowu i hodowli zwierząt, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a prowadzenia takiej działalności skarżąca nie udowodniła. Nie mogły zostać wzięte przez organ pod uwagę dokumenty przedstawione przez skarżącą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
W świetle obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji cytowanego wyżej art. 33 ust. 2 ustawy o t.d. należy uznać, że organ dokonał prawidłowej kwalifikacji charakteru prowadzonej przez skarżącą działalności, nie dozwalającej na zwolnienie spod obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy. Skarżąca jako przedsiębiorca, co wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, nie posiadający w dacie zdarzenia i wydania zaskarżonej decyzji statusu rolnika nie mogła korzystać z dobrodziejstwa zwolnienia, o którym wyżej wspomniano.
Należy również wskazać, że Sąd analizując zaskarżoną decyzję i kontrolując prawidłowość przeprowadzonej przez organ procedury administracyjnej, bierze pod uwagę całokształt sprawy jaki istniał do dnia wydania decyzji II instancji. Nie można czynić organowi zarzutu z tego, że nie uwzględnił okoliczności przedstawionych przez skarżącą po dacie wydania badanej decyzji. Sąd uznał, iż w sprawie brak jest istotnych wątpliwości dla jej rozstrzygnięcia i nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w związku z przedłożonymi przez skarżącą dokumentami mającymi świadczyć o prowadzonej przez nią działalności wytwórczej w rolnictwie. Skarżąca nie stawiła się na rozprawę i nie zgłosiła wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z nadesłanych dokumentów. Dodatkowo należy zauważyć, że dokonane w KRS zmiany, także w zakresie przedmiotu prowadzonej działalności, dokonały się dnia 8 września 2004r. a więc po dacie wydania decyzji zaskarżonej.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż organ administracji nie naruszył prawa materialnego ani procesowego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.