VI SA/Wa 1809/18

VI SA/Wa 1809/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /sprawozdawca/
Danuta Szydłowska
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1288/19 - Wyrok NSA z 2023-02-01
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art.18
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200, dalej "u.t.d."), a także lp. 1.1 oraz 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] nakładającą na Pana J. K. (dalej "skarżący", "strona") - karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] grudnia 2017 r. około godziny 19:30 w [...] na [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki Volkswagen o nr rej. [...] . Kontrolowanym pojazdem kierował Pan J. K. Kierujący wykonywał usługę transportową w [...] z ul. [...] na Al. [...] .
W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny wraz z ubezpieczeniem OC. Natomiast nie okazał licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób.
W trakcie kontroli wykonano dokumentację fotograficzna i kserograficzna okazanych dokumentów.
Na podstawie analizy dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu marki Volkswagen o nr rej. [...] kontrolujący stwierdzili. że w. pojazd jest przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób.
Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.
Ponadto, w dniu [...] grudnia 2017 r. została sporządzona przez kontrolującego funkcjonariusza Policji notatka urzędowa, z której wynika, że w trakcie kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów, którzy zamówili taksówkę ze strony internetowej [...] pod nr tel. [...] , a opłata za kurs została uiszczona w wysokości 12 zł. Kierujący nie wydał paragonu.
Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.
W dniu 1 marca 2018 r. organ, w obecności pełnomocnika skarżącego, przesłuchał świadka L. Z.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] nałożył na stronę postępowania kare pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:
- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,
- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w ar. 18 ust. 4b.
Strona wniosła od ww. decyzji odwołanie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób w krajowym bądź międzynarodowym transporcie drogowym osób, ani licencji na wykonywanie przewozów taksówką oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów. o których mowa w art. 18 ust. 4b.
Organ odwoławczy ustalił również, że kierowca po zapoznaniu się z protokołem kontroli odmówił jego podpisania ("Nie mam ochoty podpisywać"), co potwierdza adnotacja w protokole.
Organ odwoławczy wskazał, że fakt odmowy podpisania protokołu kontroli przez kierowcę nie powoduje, iż protokół nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają zaś ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią, dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Co więcej, zgodnie z art. 74 § 2 u.t.d. brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych.
Organ odwoławczy wskazał, że w związku z przeprowadzoną kontrolą w dniu 14 grudnia 2017 r. sporządzono również notatkę urzędową, z której wynika, że w trakcie kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów, tj. Pan P. M. oraz Pan L. Z.. Pasażerowie zamówili taksówkę telefonicznie pod nr tel. [...] . Telefon pochodził ze strony internetowej [...]. Z notatki wynika, że kurs został wykonany z ul. [...] w [...] na [...] , Al. [...] . Za wykonany kurs została uiszczona opłata w wysokości 12 zł, za co kierujący nie wydał paragonu.
Ponadto, na podstawie protokołu przesłuchania w charakterze świadka - pasażera Pana L. Z. z dnia 1 marca 2018 r. organ odwoławczy ustalił, że świadek zamówił przejazd dla siebie i kolegi, nie zawierał przed wykonaniem przewozu żadnej umowy z kierowcą, którego nie znał, widział go tylko raz podczas przewozu. Przewóz został wykonany szarym Volkswagenem Passat (wersja kombi BS). Ponadto, na pytanie, czy kierowca wskazał świadkowi cenę za kurs i czy świadek ją zaakceptował świadek zeznał:
"Na koniec kursu zapytałem kierowcę o cenę za usługę i wtedy kierowca poinformował mnie, że cena wyniosła 12 zł". Świadek za usługę transportową zapłacił gotówką. Organ podkreślił, że świadek złożył zeznania po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Organ odwoławczy stwierdził, że zeznania świadka potwierdziły odpłatny charakter usługi.
W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przewóz w przedmiotowej sprawie miał charakter zarobkowy.
Jednocześnie, na podstawie pisma z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] z dnia 6 lutego 2018 r. ustalono, że na dzień kontroli, tj. [...] grudnia 2017 r., Pan J. K. nie posiadał udzielonej przez Prezydenta [...] :
1) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób,
2) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie
przewozu osób samochodem osobowych,
3) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
4) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Ponadto, poinformowano, że J. K. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. udzieloną 8 stycznia 2009 r. przez Prezydenta [...] na pojazd marki Mercedes o nr rej. [...] . Z dniem 30 lipca 2012 r. przedsiębiorca J. K. został wykreślony z CEIDG. Pismem z dnia 29 maja 2013 r. organ licencyjny poinformował przedsiębiorcę o fakcie wygaśnięcia licencji oraz o obowiązku jej zwrotu. W dniu 11 czerwca 2013 r. J. K. dokonał zwrotu licencji do organu licencyjnego.
Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Organ odwoławczy ustalił, że kontrolowany pojazd, którym Pan J. K. wykonywał przewóz w dniu [...] grudnia 2017 r. jest przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej z dnia [...] grudnia 2017 r., dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu.
W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.
Strona (działając za pośrednictwem pełnomocnika) wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez brak zastosowania w sprawie.
Strona zarzuciła także naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę materiału dowodowego.
Zdaniem strony naruszono także art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowanie w protokole kontroli prawdziwych przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu. Zdaniem pełnomocnika strony z protokołu nie wynika kto i jakich czynności dokonał, kto był przy tym obecny, co w wyniku tych czynności ustalono oraz jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.
Pełnomocnik strony wskazał, iż protokół kontroli nie został podpisany przez skarżącego i nie wskazano w nim przyczyny braku takiego podpisu. Autor skargi wskazał także na pozyskanie danych świadka z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w sprawie nie przesłuchano drugiego domniemanego pasażera skarżącego.
Pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego od organu dla strony.
W ocenie organu zarzuty strony skarżącej nie znajdują uzasadnienia. Wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem ani zaskarżona ani poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa.
W niniejszej sprawie została na skarżącego nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu oraz bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Art. 18 ust. 4a u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) - co określa lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,.
Także wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) - zgodnie z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 i 2 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 zł za każde naruszenie, a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy zgodnie z ust. 6 ww. przepisu.
Z ustalonych w sprawie okoliczności wynika jednoznacznie, że przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem zarobkowym, okazjonalnym, do którego stosuje się przepisy u.t.d.
Z pisma z dnia 6 lutego 2018 r. Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Urzędzie [...] wynika, że skarżący został wykreślony z CEIDG z dniem 30 lipca 2012 r.
Nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. Podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej (tak: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, publ. Lex nr 478526, wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r., II GSK 166/09, publ. Lex nr 589006).
Skarżący, wykonując przewóz okazjonalny, nie musiał więc prowadzić działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Okoliczności wyskazane dowodem z zeznań świadka przesłuchanego w toku postępowania administracyjnego, treść protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2016 r., jak również treść notatki urzędowej spisanej nazajutrz po kontroli przez funkcjonariusza Policji świadczą o tym, że w dniu kontroli przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. O odpłatnym, a więc zarobkowym, charakterze spornego przejazdu przesądza fakt, że pasażer zapłacił za przewóz 12 zł. Z zeznań pasażera jednoznacznie wynika, że telefoniczne zamówił usługę transportową i za tę usługę dokonał zapłaty.
Skarżący podczas kontroli nie zaprzeczył powyższym okolicznościom, przyjętym następnie przez organy w ramach ustalenia stanu faktycznego. W postępowaniu nie przedstawił żadnych kontrargumentów, nie podpisał protokołu kontroli, nie zgłosił innych dowodów umożliwiających weryfikację stanowiska prezentowanego na etapie odwołania i skargi.
W ocenie Sądu, takie działanie strony nie mieści się w ramach wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. zasady jej koniecznego współdziałania z organem w wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy. Choć niewątpliwie to organ musi prowadzić postępowanie administracyjne i dociekać prawdy obiektywnej, to jednak strona, pozostając bierna musi liczyć się z konsekwencjami prawnymi. Brak współpracy z organem w ustalaniu stanu faktycznego uniemożliwia przyjęcia stanowiska strony, opartego jedynie na zaprzeczaniu przyjętym przez organ faktom.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., kierowca pojazdu samochodowego, wykonując transport drogowy, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji, której skarżący nie posiadał. Ponadto, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.).
Kontrolowany pojazd marki Volkswagen nr rejestracyjny [...] przeznaczony był konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co potwierdzają ustalenia organu poparte materiałem zdjęciowym z kontroli oraz dowodem rejestracyjnym pojazdu.
W okolicznościach sprawy niniejszej oznacza to, że pojazd skarżącego nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób.
W konsekwencji słusznie wywiodły organy, iż przewóz, jaki miał miejsce kontrolowanym pojazdem, był wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, nadto przewóz ten wykonywany był samochodem, niespełniającym kryterium konstrukcyjnego z art. 18 ust. 4a u.t.d.
W tej sytuacji faktycznej i prawnej organ I instancji prawidłowo wymierzył skarżącemu karę 10.000 zł za stwierdzone naruszenia, zaś organ odwoławczy zasadnie decyzję tę utrzymał w mocy, bez naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu, organy orzekające w okolicznościach faktycznych tej sprawy, po ustaleniu, że skarżący wykonywał okazjonalny, zarobkowy przewóz osób, nie miały podstaw do stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.t.d., z którego wynika, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób. Stąd niezasadny jest zarzut skargi niezastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi natury procesowej, należy zauważyć, że protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., II GSK 89/08, publ. Lex nr 1212517, wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., II GSK 997/15, publ. Lex nr 2206855). W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Protokół sporządzony z przeprowadzonej kontroli odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Powinien zostać podpisany przez kontrolującego inspektora i kontrolowanego. Na podstawie przepisu art. 74 ust. 2 u.t.d. kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Przepis art. 74 ust. 4 u.t.d. określa dodatkowe uprawnienie dla kontrolowanego w postaci wniesienia zastrzeżeń do protokołu kontroli, gdy nie zgadza się on z zawartą w protokole treścią.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołu, ale jednocześnie odmówił jego podpisania. We właściwej rubryce sporządzający protokół funkcjonariusza wskazał, że kontrolowany nie miał na to ochoty. Kontrolujący odnotował powyższe, co - w ocenie Sądu - nie świadczy o wadliwości protokołu. Jeśli kierowca odmówił podania przyczyn odmowy podpisania protokołu, to w jaki sposób kontrolujący miał w stosownej rubryce formularza protokołu kontroli omówić przyczyny, dla których odmówiono podpisania tegoż protokołu. Postawa kierowcy wynika z przyjętej przez niego strategii udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i wpisuje się we wskazany już wyżej brak współdziałania z organem w wyjaśnianiu istoty sprawy.
Z treści protokołu kontroli wynikają wszelkie dane osobowe kierowcy, parametry techniczne i identyfikacyjne pojazdu, opis stwierdzonych naruszeń, podpis osoby kontrolującej, przyczyny braku podpisu czy też wniesione przez kierowcę zastrzeżenia do kontroli.
Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut skargi, że protokół z kontroli drogowej z dnia [...] grudnia 2017 .r. nie zawiera opisu przebiegu kontroli, dlatego nie może być dowodem w sprawie. Wszystkie konieczne rubryki w protokole zostały wypełnione.
W załączniku do protokołu wskazano, jakie dokumenty kierowca okazał do kontroli i jakich dopuścił się naruszeń przepisów u.t.d. Sam brak podpisu skarżącego w protokole, ani brak podania przyczyny odmowy podpisu (co zostało odnotowane), nie dyskwalifikują tego protokołu jako pełnoprawnego dowodu w sprawie, stanowiącego dokument urzędowy. Opis przebiegu zdarzenia jednoznacznie wynika z notatki funkcjonariusza Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz z zeznań świadka L. Z. - pasażera kontrolowanego przejazdu, który to dowód ma walor dowodu bezpośredniego. W czynności przesłuchania świadka uczestniczył pełnomocnik skarżącego, który zadawał mu pytania, m.in. czy podczas zatrzymania pojazdu do kontroli świadek był w pojeździe. Świadek ten fakt potwierdził. Tak więc zastrzeżenia podnoszone w skardze są bezpodstawne. W związku z tym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organy art. 74 u.t.d. w związku z art. 68 k.p.a.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest rozbieżny i oceniony w sposób dowolny. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
W sprawie zbędne było prowadzenie dalszego postępowania dowodowego (np. poprzez przesłuchanie drugiego pasażera). Organ na podstawie posiadanych dowodów - oceniając je łącznie - ustalił, że w wypełnił się stan faktyczny podlegający subsumpcji pod właściwy w sprawie przepis prawa materialnego.
Jednocześnie skarżący był informowany przez organ I instancji o wszczęciu postępowania i jego prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący nie skorzystał z przysługujących mu praw w toku prowadzonego przez organy postępowania administracyjnego.
W kontekście powyższych rozważań, Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w wyroku.