VI SA/WA 178/06

VI SA/Wa 178/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za to, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części nakładającej karę w wysokości 2 000 tysiące złotych za wykonywanie przejazdu z użyciem przyrządu kontrolnego nieodpowiadającego przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy; 2. stwierdza, że decyzja w uchylonym zakresie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. S.A. z siedzibą w P. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2005 roku na [...] – 632,5 km (C.) w kierunku granicy zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], będący w użytkowaniu firmy Z. S.A.
Pojazdem wykonywano międzynarodowy przewóz na potrzeby własne tj. przewożono do Czech wędliny, będące wyrobem Z. S.A.
Kierowca pojazdu okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne w ruchu krajowym.
Kierowca nie okazał i nie posiadał w pojeździe wymaganego w tym przypadku zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne w ruchu międzynarodowym.
W toku prowadzonego postępowania strona wyjaśniła, iż z reguły wykonuje przewozy na potrzeby własne w ruchu międzynarodowym pojazdami
o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony natomiast w przypadku przedmiotowej kontroli wykonywano przewóz pojazdem DDMC powyżej 3,5 tony z powodu większego zamówienia zagranicznego kontrahenta. Pojazdem tym również wykonywane są krajowe przewozy na potrzeby własne oraz transport drogowy
w ruchu krajowym.
Ponadto podczas kontroli kierowca pojazdu okazał wykresówkę z bieżącego dnia tj. [...] lipca 2005 roku. Nie posiadał natomiast w pojeździe wykresówki z dnia
[...] lipca 2005 roku oraz z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia w którym prowadził pojazd. Kierowca nie posiadał również żadnego dokumentu potwierdzającego, że nie prowadził pojazdu w tych dniach.
W toku postępowania strona wyjaśniła, że pracodawca wystawił kierowcy zaświadczenie o niewykonywaniu zleceń transportowych w tygodniu poprzedzającym dzień kontroli. Jednakże w związku z koniecznością zmiany pojazdu na większy kierowca w powstałym zamieszaniu przeoczył w/w dokument
i nie zabrał go ze sobą.
Trzecim naruszeniem, stwierdzonym podczas kontroli było to, że przyrząd kontrolny nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Otóż w samochodzie był zainstalowany tachograf marki [...] typ [...] o numerze seryjnym [...]. Tachograf ten był wyposażony w tabliczkę znamionową, na ramie drzwi pojazdu znajdowała się tabliczka pomiarowa nie zawierająca żadnych danych pomiarowych (tabliczka posiada czytelną pieczątkę punktu legalizacyjnego).
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona przedłożyła zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2005 roku z Obwodowego Urzędu Miar w [...] odnośnie przeprowadzonej legalizacji w/w tachografu w dniu [...] lutego
2005 r. Strona przedłożyła również kopię faktury potwierdzającej wniesienie opłaty za tę czynność, co nie zmieniło istniejącego stanu rzeczy, że tabliczka pomiarowa nie zawierała niezbędnych danych uzyskanych podczas dokonywania pomiaru
i legalizacji urządzenia.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...], wydaną
z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na Z. S.A. z siedzibą w P. nałożona została kara pieniężna w łącznej kwocie 4.400 złotych. Na powyższą karę składała się kwota 2.000 złotych wymierzona za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, wymierzona na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.1.7 załącznika do ustawy z dnia 6 września
2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku Nr 204,
poz. 2088). Organ uznał bowiem, że strona nie posiadając w/w zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne w ruchu międzynarodowym naruszyła ewidentnie przepisy art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 3a i 3b ustawy z dnia 6 września 2001 roku
o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2088, art. 13 ust. 3 Rozporządzenia Rady 684/92 – osoby).
Za następne naruszenie tj. nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej organ wymierzył karę po 200 złotych za brak każdej wykresówki, czyli za dwa dni – 400 złotych. Organ uznał bowiem, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WEL 370
z 31.12.1985 r.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879).
Podstawą wymiaru kary był art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 art. 92 ust. 4 ustawy
o transporcie drogowym, zaś wysokość kary określona została w załączniku do tej ustawy (lp. 1.11.11)
Jeżeli chodzi o trzecie naruszenie to organ uznał, iż przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy albowiem tabliczka pomiarowa nie zawierała żadnych danych pomiarowych przez co doszło do naruszenia rozdziału V pkt 3 załącznika I rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych
w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L370 z 31.12.1985 roku P 0008-0021 str. 8) Za powyższe naruszenie organ wymierzył karę w wysokości 2.000 złotych na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 6 art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2088).
Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...]Z. z siedzibą w P. złożyły odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym zakwestionowały prawidłowość nałożenia na przedsiębiorcę kary w wysokości 400 złotych za brak 2 wykresówek lub zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę oraz kwoty 2.000 złotych za to, że przyrząd kontrolny w samochodzie nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.
Odwołująca się spółka wyjaśniła, iż w toku postępowania podała, dlaczego kierowca nie był w posiadaniu zaświadczenia, które zostało wystawione przed rozpoczęciem przez niego przewozu. Dokument ów został po kontroli organowi I instancji. W tej sytuacji nieprawdziwym jest twierdzenie o niemożności ustalenia faktycznego czasu pracy kierowcy.
Co do pozostałego naruszenia Spółka wyjaśniła, że przedstawiła przedmiotowy tachograf do legalizacji w stosownym czasie w uprawnionym punkcie legalizacyjnym, na co zostały przedstawione odpowiednie dokumenty. Spółka oświadczyła ponadto, że przedmiotowa tabliczka pomiarowa po legalizacji zawierała czytelne dane pomiarowe, które na skutek działań atmosferycznych wypłowiały.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada
2005 roku nr [...] po rozpoznaniu złożonego przez spółkę odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanej wysokości 2.400 złotych w mocy, podtrzymując w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
Odnośnie pierwszego naruszenia organ II instancji wskazał, iż stosownie do art. 87 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku
o transporcie drogowym, kierowca podczas przejazdu po drogach krajowych, obowiązany jest mieć i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Jeżeli chodzi o przepisy wspólnotowe to odpowiednikiem art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym jest art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia
1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.
W przypadku braku możliwości okazania wykresówek pracodawca powinien
w odpowiednim zaświadczeniu, wręczonym kierowcy przed rozpoczęciem przejazdu podać przyczynę nieprowadzenia pojazdu, co ewidentnie wynika z art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92,
poz. 879).
Co do drugiego naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż odwołujący się nie może się skutecznie powoływać na siłę wyższą, jeżeli chodzi o zatarcie bądź spłowienie danych na tabliczce pomiarowej, albowiem stosownie do przepisów rozdziału VI załącznika nr 1 rozporządzenia Rady EWG
Nr 3821/85 urządzenia rejestrujące powinny być kontrolowane co dwa lata, z tym że każde Państwo członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi kontrolami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. W przypadku Polski kontrole urządzenia rejestrującego powinny odbywać się nie rzadziej niż raz na 24 miesiące, licząc od daty podanej na tabliczce pomiarowej, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie lub utrata cechy nałożonej w trakcie sprawdzenia lub tabliczki znamionowej (§ 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 lutego 2005 roku w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych).
Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...]Z. S.A. z siedzibą w P. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował prawidłowość nałożenia na niego kary w wysokości 2.000 złotych za to, że przyrząd kontrolny w pojeździe nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.
Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:
1) naruszenie przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym w związku
z punktem lp. 1.11.7 załącznika do tej ustawy poprzez ukaranie skarżącej za czyn nie obciążający skarżącej i nie stanowiący naruszenia
2) naruszenie przepisu art. 75, 76 i 77 kpa poprzez pominięcie dowodu w postaci dokumentu urzędowego Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku i niewyjaśnienie powodów odmowy mocy dowodowej temu dokumentowi
3) naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wskazanie podstawy prawnej decyzji
i wniosła:
1) o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2.000 złotych za posiadanie przyrządu kontrolnego rzekomo na odpowiadającego przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy
2) o przyznanie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie.
Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego skarżąca podniosła, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się niedopuszczalnej interpretacji pojęcia "przepisów w zakresie rejestracji okresów jazdy" uznając, że przepisy te obejmują również stan tabliczki znamionowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, z 2002 r. p. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona.
Na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku Nr 204 poz. 2088) kary pieniężne mogą być nakładane za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z tej ustawy lub z przepisów ustaw i umów międzynarodowych, wymienionych w art. 92 ust. 1
pkt 1-6. Należy uznać, ze rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85, które zostało włączone do polskiego porządku prawnego przez art. 2 Traktatu Akcesyjnego
(Dz. U. nr 90 z 2004 r. poz. 864) mieści się w kategorii objętej p. 6 tj. umów międzynarodowych bowiem właśnie umowa międzynarodowa – Traktat Akcesyjny stanowi podstawę stosowania rozporządzenia w Polsce.
Rozporządzenie nr 3821/85 w rozdziale III reguluje w sposób ogólny wymagania dotyczące instalacji i naprawy tachografów. Szczegółowe postanowienia dotyczące instalacji urządzenia rejestrującego znajduje się w załączniku I do Rozporządzenia w pkt V zaś w pkt VI szczegółowo uregulowane są kwestie dotyczące badań i kontroli urządzeń rejestrujących. Z powyższych uregulowań wynika, że po zainstalowaniu i sprawdzeniu urządzenie rejestrujące należy zamocować w pojeździe obok lub wewnątrz urządzenia, tabliczkę pomiarową w taki sposób, aby była łatwo widoczna. Tabliczka pomiarowa powinna zawierać co najmniej dane, o których mowa w pkt V 3 załącznika nr 1 do cyt. wyżej rozporządzenia. Urządzenie rejestrujące powinno być co dwa lata poddane kontroli. Jeżeli badanie kontrolne tachografu przez uprawnionego instalatora lub warsztat wykaże konieczność zmiany ustawień instalacyjnych urządzenia należy zamocować nową tabliczkę w miejsce starej.
W niniejszej sprawie tabliczka pomiarowa posiadała czytelną pieczątkę punktu legalizacyjnego, ale brak w niej było danych pomiarowych. Należy rozważyć, czy brak danych pomiarowych w sytuacji, gdy niewątpliwym jest, że tachograf posiadał aktualną legalizację podlegało karze na podstawie ustawy
o transporcie drogowym. Art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że wykaz naruszeń podlegających karze oraz wysokości kar na poszczególne naruszenia zawarte są w załączniku do ustawy. Punkt 1.11.7 wymieniał karalne naruszenia dotyczące przyrządu kontrolnego. Karze podlegały następujące naruszenia:
1) przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany
2) przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy
3) przyrząd kontrolny nie posiada tabliczki znamionowej.
Żadna ze wskazanych sytuacji nie zaistniała w sprawie niniejszej,
a w szczególności nie miała miejsca sytuacja opisana w powołanych przez organ
lp. 1.11.7 p.2.
Organ administracyjny nie poczynił żadnych ustaleń, z których wynikałoby, że zainstalowany w pojeździe przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom
w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Brak danych w tabliczce pomiarowej jest niespełnieniem wymogu formalnego i nie świadczy wcale, że urządzenie funkcjonuje nieprawidłowo lub, że nie funkcjonuje wcale, ani też nie świadczy o możliwościach technicznych urządzenia.
Tabliczka pomiarowa znajdująca się w kontrolowanym pojeździe nie posiadała wymaganych danych, aczkolwiek istniała na niej czytelna pieczątka punktu legalizacyjnego, ale to naruszenie w dacie kontroli nie podlegało karze na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Tym samym zasadny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 92 ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do tej ustawy.
Powyższe uchybienie skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w części nakładającej karę w wysokości 2.000 złotych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) p.p.s.a.
O wstrzymaniu wykonania decyzji w uchylonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.
Wobec stwierdzenia uchybienia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało uchyleniem decyzji w zaskarżonej części, rozważenie pozostałych zarzutów skargi stało się zbędne i niecelowe.