VI SA/Wa 1683/07

VI SA/Wa 1683/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GZ 76/08 - Postanowienie NSA z 2008-04-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2008 r. sprawy ze skargi P.sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez P. sp. z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja administracyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]), na mocy której cofnięto stronie licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Podstawą materialnoprawną wymienionej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. B ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.), zaś faktyczną – ustalenie, iż w trakcie swojej działalności przedsiębiorca wielokrotnie naruszał przepisy prawa, co wynikało z szeregu przeprowadzonych kontroli drogowych pojazdów przedsiębiorcy przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji.
Mianowicie w dniu 11 czerwca 2005 r. funkcjonariusze WRD KSP przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Jak stwierdzono kierowca nie posiadał wypisu z licencji. Kontrolowany pojazd nie był również zgłoszony przez przedsiębiorcę do udzielonej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób nr [...] (t.2, k. 5 – 6).
W dniu 11 i 17 czerwca 2005 r. funkcjonariusze WRD KSP przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez P. L. Stwierdzono brak wypisu z licencji oraz brak kasy rejestrującej (t.2, k. 8 – 12). W związku z powyższymi uchybieniami, zakwalifikowanymi przez organ I instancji jako przypadki rażącego naruszenia art. 14 ust. 1 i 87 ust. ustawy z dnia 6 września 2001 r. – o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. Zm.) w dniu 23 czerwca 2005 r. wystosowano wezwanie do M. P. – Prezesa Zarządu P. Sp. z o.o., do złożenia wyjaśnień. Przedsiębiorca – pomimo odebrania wezwania (t. 2, k. 46 – 47) nie stawił się w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. w wyznaczonym w wezwaniu terminie 7 dni od daty jego otrzymania. Jednocześnie 12 lipca 2005 r., zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., poz. 2088 z późn. zm.) organ I instancji udzielił przedsiębiorcy P. Sp. z o.o. ostrzeżenia mającego na celu dostosowanie działalności przedsiębiorstwa do warunków ww. ustawy.
W dniu 18 lipca 2005 r. do organu I instancji wpłynęły wyjaśnienia przedsiębiorcy, który stwierdził, iż P. P. nie współpracuje z P. Sp. z o.o., aczkolwiek w przeszłości czynił takie starania, zaś P. L. i współpracuje z P. Sp. z o.o. od dnia 5 lipca 2005 r. W chwili kontroli samochód P. L. był wykorzystywany do celów reklamowych – nie przewoził klientów, jak również nie otrzymywał zleceń z centrali, a reklama na samochodzie P. L. była bezpłatna (na poczet przyszłej współpracy) (t. 2, k. 58).
Odmienne zeznania w tej sprawie złożył podczas kontroli kierowca P. P., który zeznał, iż "od 15 grudnia współpracuję z firmą [...] i rozmawiałem z Panem L. P., który powiedział, że na razie mam jeździć bez wypisu z licencji" (t. 2, k. 7). Z kolei kierowca P. L. w trakcie kontroli zeznał: "zlecenie dostałem od firmy [...] drogą radiową, od 4 dni jeżdżę w firmie [...] , wypis miałem dostać lada dzień w zeszłym tygodniu" (t. 2, k. 11). Obaj kierowcy zeznali również, iż posiadają podpisane umowy o współpracy z przedsiębiorcą P. Sp. z o.o., otrzymują zlecenia przez terminal oraz wnoszą co miesięczną opłatę tzw. "bazę" w wysokości 500 zł. P. P. potwierdził swe zeznania w dniu 25 lipca 2005 r., przy okazji kolejnej kontroli (jak stwierdzono nie posiadał wypisu z licencji w związku z czym na kontrolowanego nałożono grzywnę w wysokości 500 zł., (t. 2, k. 61). Zeznał wówczas, iż "jeździ od ok. miesiąca a właściciel firmy nie wydał mu wypisu", na dowód tego okazał umowę nr 008/2004 z dnia 15 grudnia 2004 r. zawartą pomiędzy nim a P. Sp. z o.o., reprezentowaną przez p. L. P. (t. 2, k. 60). W tej sytuacji organ I instancji uznał wyjaśnienia przedsiębiorcy za niewiarygodne, zaś fakt rażącego naruszenia ustawy o transporcie drogowym za udowodniony.
W związku z potwierdzającymi się informacjami o naruszaniu przepisów prawa przez przedsiębiorcę w dnia 2 – 9 sierpnia 2005 r. przeprowadzono u przedsiębiorcy P. Sp. z o.o. kontrolę w zakresie zgodności wykonywania transportu drogowego z przepisami ustawy o transporcie drogowym i warunkami udzielonej licencji.
W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono liczne nieprawidłowości, w tym m.in. ustalono, że kierowcą jednego ze zgłoszonych przez przedsiębiorcę pojazdów (a jednocześnie jego właścicielem) jest P. B. -skazany w dniu 24 września 1998 r. przez Sąd Okręgowy [...] z art. 279 § 1 k.k., czyli za przestępstwo przeciwko mieniu, na karę 1 roku 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 stawek po 15, 00 zł. grzywny. Wyrok uprawomocnił się w dniu 19 kwietnia 2002 r. Wykonywanie kary zawieszono na 4 lata (t. 2, k. 95 – 96).
Współpracując z Panem P. B. ww. przedsiębiorca P. Sp. z o.o. w sposób rażący naruszył art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis nakłada na przedsiębiorcę i zatrudnianych oraz współpracujących z nim kierowców wymóg niekaralności za przestępstwa umyślne m.in. przeciwko mieniu, cyt.: "[...] przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku [...]".
Ponadto dodać należy, iż w dniu 26 kwietnia 2005 r. przedsiębiorca M. P. dołączył do wniosku o udzielenie licencji oświadczenie mówiące o tym, że zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz spełniają i spełniać będą w przyszłości warunki określone w art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. 1, k. 34). P. B. w oczywisty sposób tych warunków nie spełniał.
W związku z powyższym w dniu 12 sierpnia 2005 r. wezwano przedsiębiorcę do złożenia wyjaśnień odnośnie zatrudnienia Pana P. B., jednak M. P. po raz kolejny nie stawił się na wezwanie Urzędu w wyznaczonym terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Stosowne wyjaśnienie odnośnie zatrudnienia p. B. wpłynęło do organu I instancji dopiero 23 sierpnia 2005 r. Przedsiębiorca stwierdził, że "Pan P. B. został zakwalifikowany do grona osób, z którymi firma P. Sp. z o.o. zamierzała rozpocząć współpracę lecz ze względu na fakt, że nie dostarczył on niezbędnych dokumentów, współpraca nie została rozpoczęta" (t. 2, k. 127).
Należy jednak zauważyć, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach 2-9 sierpnia 2005 r. urzędnikom przedstawiono dokumenty wszystkich kierowców współpracujących z P. Sp. z o.o. (t. 2, k. 74, k. 76 - 80). Również do wniosku o udzielenie licencji na przewóz osób firmie P. Sp. z o.o. złożonym w tutejszym Urzędzie w dniu 26 kwietnia 2005 r. dołączona została lista pojazdów, na której znajduje się numer rejestracyjny pojazdu Pana P. B. (t. 1, k. 33, k.32). Do wniosku dołączono także kserokopię dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu (t. 1, k. 19). Pojazd ten wycofany został przez przedsiębiorcę z listy pojazdów dopiero 16 września 2005 r., a więc 3 tygodnie po wpłynięciu do organu I instancji wyjaśnień przedsiębiorcy z 23 sierpnia 2005 r. (t. 1, k. 233). W świetle powyższych faktów organ I instancji uznał wyjaśnienia przedsiębiorcy za nieodpowiadające prawdzie.
W dniu 22 sierpnia 2005 r. na podstawie art. 90 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) polecono przedsiębiorcy P. Sp. z o.o. niezwłocznie usunąć naruszenia przepisów prawa stwierdzone w wyniku przeprowadzonej w dniu 2 sierpnia 2005 r. kontroli. Jednocześnie w związku z brakiem w siedzibie przedsiębiorcy dokumentów współpracujących kierowców świadczących o spełnieniu wymagań, o których mówi art. 5 ust. 3 pkt. 4 oraz 39c i art. 39d ww. ustawy, 22 sierpnia 2005 r. Prezydent W. udzielił kolejnego ostrzeżenia mającego na celu dostosowanie działalności przedsiębiorstwa do warunków ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. 2, k. 108). Jednak przedsiębiorca nie zastosował się do ostrzeżenia, bowiem kolejna kontrola przeprowadzona 5 września 2005 r. w firmie P. Sp. z o.o., mająca na celu sprawdzenie wykonania zaleceń z 22 sierpnia 2005 r., ujawniła braki w dokumentacji oraz niewłaściwy sposób jej prowadzenia (t. 2, k. 141 - 185).
Jednocześnie Przedsiębiorca nie zgodził się na sprawdzenie obecności w pojazdach taksometrów oraz kas rejestrujących. Obowiązek posiadania kas rejestrujących w pojazdach świadczących usługi zarobkowego transportu osób nakłada na przedsiębiorcę Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie, kas rejestrujących (Dz. U. z 2004 r. Nr 273 poz. 2706). Brak ww. urządzeń może – zdaniem organu – wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej bez ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego. Dyrektor techniczny – Pan L. P. oświadczył pisemnie, iż "nie zgodziłem się na kontrolę urządzeń rejestrujących zamontowanych w naszych samochodach, uważam, że Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń nie ma prawa na kontrolę ww ".
Organ uznał powyższe stanowisko za sprzeczne z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który mówi, iż "osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę".
Pomimo udzielonych ostrzeżeń ww. Przedsiębiorcy, do BDGiZ nadal napływały informacje o prowadzeniu działalności w zakresie przewozu osób niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W dniu 26 września 2005 r., do organu I instancji wpłynęły protokoły kontroli przeprowadzonej 8 i 20 września przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji Portu Lotniczego [...]. Przeprowadzono wówczas kontrolę pojazdów:
- marki [...], nr rej. [...], kierowca – R. Z. Stwierdzono brak wypisu z licencji oraz wykonywanie zarobkowego przewozu osób pojazdem niezgłoszonym do licencji (t. 2, k. 207 - 208),
- marki [...]i, nr rej. [...], kierowca – S. K. Stwierdzono brak świadectwa legalizacji ponownej taksometru, brak cennika umieszczonego w widocznym dla pasażera miejscu oraz wykonywanie zarobkowego przewozu osób pojazdem niezgłoszonym do licencji (t. 2, k. 211 - 212).
W sprawie braku zgłoszenia do licencji pojazdu marki [...], nr rej. [...], 14 października 2005 r. przedsiębiorca wyjaśnił, iż nie zgłosił go do licencji, gdyż po wstępnych ustaleniach i czynnościach, kierowca R. Z. (jednocześnie właściciel) zrezygnował ze współpracy (t. 2, k. 237 - 238). Jednak, jak wynika z ww. protokołu kontroli, wspomniany pojazd oznakowany był logo przedsiębiorcy [...], którym posługuje się P. Sp. z o.o.
W tej sytuacji organ I instancji uznał powyższe wyjaśnienie za niewiarygodne.
Odnośnie kontroli pojazdu marki [...], nr rej. [...] przedsiębiorca stwierdził, że pojazd ten miał zmienić samochód marki [...], nr rej. [...] i był do tego przygotowywany, jednak nie wykonywano nim zarobkowego przewozu osób - obydwa samochody są związane z jednym kierowcą (t. 2, k. 236, k. 238). Przeczy temu twierdzeniu fakt, iż kontrole pojazdu przeprowadzono na terenie portu lotniczego [...], gdzie kierowca S. K. wykonywał usługi zarobkowego przewozu osób, w związku z czym organ I instancji uznał wyjaśnienia przedsiębiorcy za niewiarygodne.
W związku ze stwierdzonymi kolejnymi przypadkami naruszenia przez przedsiębiorcę ustawy o transporcie drogowym Prezydent W. po raz kolejny udzielił 3 października 2005 r. ostrzeżenia mającego na celu dostosowanie działalności przedsiębiorstwa do warunków ww, ustawy. Jednocześnie, w związku z brakiem reakcji przedsiębiorcy na udzielane mu ostrzeżenia, uniemożliwieniem pełnej kontroli pojazdów oraz uzyskaniem w trakcie kontroli dowodów świadczących o możliwości odstąpienia licencji przez przedsiębiorcę (umowa, oświadczenia kierowców t. 2 k. 146 - 179, k. 181, k. 190, k..), co zgodnie z art. 15 ust 1 pkt 2 lit. b stanowi podstawę obligatoryjnego cofnięcia licencji bez ostrzeżenia, 28 września 2005 r. na mocy art. 61 §1 i 4 k.p.a. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej ww. przedsiębiorcy w dniu [...] maja 2005 r. przez Prezydenta. W. Przedsiębiorcę wezwano również do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału oraz do złożenia na piśmie dodatkowych szczegółowych wyjaśnień (t. 2, k. 205).
Kolejne kontrole drogowe miały miejsce w dniach: 22 września 2005 r. kierowca Pan T. C. - ustalono, iż pojazd marki [...] nr rej. [...] wykonywał usługi zarobkowego przewozu osób pojazdem niezgłoszonym do licencji (t. 2, k. 215 – 216), 14 września 2005 r. kierowca R. M. – ustalono, iż pojazd marki [...] nr rej. [...] wykonywał usługi zarobkowego przewozu osób bez wymaganego wypisu z licencji.
W związku ze stwierdzeniem naruszenia art. 14 ustawy o transporcie drogowym Prezydent W. udzielił przedsiębiorcy kolejnego ostrzeżenia. Przedsiębiorca złożył pisemne wyjaśnienie, w którym stwierdził, że samochód marki [...], nr rej. [...], został zgłoszony do licencji. W tym miejscu należy jednak wyjaśnić, że ww. pojazd został zgłoszony do licencji 26 września 2005 r., a więc 4 dni po przeprowadzeniu jego kontroli. Organ na tej podstawie uznał, że ww. wyjaśnienia przedsiębiorcy nie są zgodne z prawdą.
Odnośnie nieokazania w trakcie kontroli wypisu z licencji przez kierowcę R. M. (pojazd marki [...], nr rej. [...]) przedsiębiorca stwierdził, że w rzeczywistości kierowca posiadał w pojeździe wypis z licencji, ale "zdenerwowany przez kontrolującego nie mógł go znaleźć w teczce" (t. 2, k. 234). Biorąc pod uwagę wcześniejsze wyjaśnienia przedsiębiorcy składane na piśmie, którym odmówiono wiarygodności, organ I instancji uznał również powyższe twierdzenia za niewiarygodne, tym bardziej, że w samochodzie nie ma wielu schowków, w których można byłoby trzymać wypis z licencji i zapomnieć o tym. Z codziennej praktyki wiadomo, że dokument taki może znajdować się w dwóch – trzech miejscach, gdyż musi być łatwo dostępny w czasie kontroli.
Zdaniem organu I instancji, wspomniane częste naruszenia Ustawy o transporcie drogowym wynikają głownie – z niewłaściwej struktury organizacyjnej przyjętej w P. Sp. z o.o., gdyż przedsiębiorca korzysta wyłącznie z pojazdów użyczonych mu przez kierowców, właścicieli tychże pojazdów. W rezultacie przedsiębiorca nie panuje nad taborem samochodowym i jego stanem technicznym, gdyż kierowcy (właściciele pojazdów) nie są zatrudnieni w P. Sp. z o.o., lecz są jedynie współpracownikami.
Prezydent W. w oparciu o zgromadzone w toku postępowania administracyjnego dokumenty oraz po ich analizie, stwierdził wielokrotne naruszenie przez ww. przedsiębiorcę obowiązujących przepisów prawa, a to: art. 5 ust. 3 pkt 4, art. 14 ust. 1, art. 39d, art. 39e ust. 1 pkt 6 oraz art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z póżn. zm.), jak również wielokrotne naruszenie przepisów innych ustaw, tj.:
a) art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm),
b) art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2001 r. Nr 63, poz. 636),
c) art. 11 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm),
d) art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050)
e) oraz Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie kas rejestrujących (dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2706).
Organ zatem uznał dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym za wyczerpaną.
W dniu 5.06.2006 r. P. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego J. C. wniosła odwołanie od decyzji nr [...]. W odwołaniu przedsiębiorca wniósł o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w powyższej sprawie na podstawie art. 138 § 1 kpa. Nie zgadzając się z decyzją P. Sp. z o.o reprezentowana przez radcę prawnego J. C. zarzuciła organowi błędne ustalenia faktyczne w sprawie, naruszenia przepisów k.p.a. oraz niewłaściwą interpretację przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. Nr 204 z 2004r. poz. 2088 z późn. zm.). W szczególności w odwołaniu strona skarżąca zarzuciła, iż kontroli przeprowadzonej w dniach 11 czerwca oraz 7 lipca 2005 roku podlegały podmioty inne niż licencjobiorca oraz to, że o wszczęciu postępowaniu powinien być zawiadomiony P. Sp. z o.o., a nie jak to zostało dokonane pan M. P. Zdaniem strony skarżącej organ zdaje się nie mieć świadomości kto jest stroną postępowania. Jeżeli pan P. był wzywany do złożenia wyjaśnień to postępowanie toczone jest w jego sprawie i bezzasadnym jest przytaczanie tych okoliczności jako uzasadnienia do innego podmiotu tj. [...] W związku z naruszeniem art. 10 k.p.a. decyzja nr [...] obarczona jest istotną wadą prawną, z zakresu naruszenia przepisów k.p.a. W sprawie nie miało też miejsca naruszenie art. 5 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ponieważ P. Sp. z o.o. nie jest zobowiązane do przestrzegania art. 5 ust. 3 pkt. 4 ustawy wobec kierowców współpracujących ponieważ artykuł ten dotyczy innych podmiotów, zaś P. Sp. z o.o. w tej materii zobowiązana jest do przestrzegania art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzenia organu dokonane wobec pana P. B. nie prowadzą do stwierdzenia, że P. Sp. z o.o. naruszyła art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy ponieważ pan P. B. nie jest zatrudniony przez P. Sp. z o.o., zatem nie jest to bezsporne i organ tym samym naruszył art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. Organ bezpodstawnie zarzuca naruszenie art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z usprawiedliwioną próbą powstrzymania pracowników Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń przed podjęciem przez nich bezprawnych działań. Pracownicy tej jednostki nie mają kompetencji do uzyskania dostępu do kas rejestrujących w samochodach, co w efekcie narusza art. 6, 7 k.p.a. Organ uchybił również prawu do zapoznania się z całością materiału dowodowego bowiem po piśmie zawiadamiającym o wszczęciu postępowania i po wezwaniu w tym samym dniu do zapoznania się z dowodami organ prowadził dalsze postępowanie. Organ nie wykazał na czym miało polegać udostępnienie licencji osobom trzecim a P. Sp. z o.o. zaprzecza takim insynuacjom nie popartym szczegółowo wskazanymi ustaleniami stanu faktycznego. Naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zostało oparte na ustaleniach kontroli funkcjonariuszy WRD KSP co nie mogło mieć miejsca gdyż kontroli podlegały inne podmioty gospodarcze niż licencjobiorca. Ponadto P. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego J. C. podniosła, iż zakazy wprowadzone przepisami art. 18 ust. 5 o transporcie drogowym nie dotyczą przewoźników - przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym profesjonalnie, jako działalność podstawową, zgodnie z uzyskaną licencją nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków przewozów okazjonalnych licencjonowanych przewoźników. Szersze aniżeli powyżej podane adresowanie zakazów z art. 18 ust. 5 nie byłoby uzasadnione nie tylko z punktu widzenia ogólnych zasad wykonywania transportu drogowego ale również podstawowych zasad prowadzenia działalności gospodarczej jako takiej. Zakazanie przedsiębiorcy posiadającemu licencję (lub zezwolenie) na wykonywanie transportu drogowego i umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (art. 18 ust. 5 lit. b) stanowiłoby bowiem naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności i swobody jej prowadzenia oraz równości konkurencji, na tą okoliczność strona wskazała odpowiednie zapisy instytucji oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej strony interpretacja zakazów z art. 18 ust. 5 nie może także zmierzać do wyeliminowania z rynku, z pogwałceniem zasad wolności i konkurencji, określonej grupy przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne. Jako istotny zapis do ustalenia kręgu podmiotów objętych zakazem jest wskazanie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 601 § 3 kodeksu wykroczeń. Omawiany zakaz z art. 18 ust. 5 nie może zatem dotyczyć przedsiębiorcy wykonującego działalność profesjonalną w krajowym przewozie osób na podstawie licencji jako działalność podstawową albowiem naraziłoby go to na odpowiedzialność karno - wykroczeniową. Przepis art. 18 ust. 5 lit. a-c nasuwa również wątpliwości natury konstytucyjnej w zakresie art. 22 Konstytucji jak też w zakresie równości wobec prawa tych samych podmiotów. Nadto ustawa z dnia 29.07.2005r. nowelizująca ustawę o transporcie drogowym nie miała przepisów przejściowych, co powodowało naruszenie tak zwanego interesu w toku, podlegającego ochronie w ramach art. 2 Konstytucji czyli zasad demokratycznego państwa prawnego. Ponadto P. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego J. C. wskazała, iż zgodnie z art. 4 pkt. 17 i 18 ustawy licencja i zezwolenie to decyzja administracyjna wydana przez stosowny organ. W tym sensie i znaczeniu do licencji i zezwoleń stosować należy wszystkie zasady i przepisy regulujące kwestie wydawania zmiany i uchylania decyzji administracyjnych. Następnie ważną sprawą jest także zasada lex retro non agit, mianowicie zmiany w prawie nie mogą kształtować uprawnień już uprzednio określonych i ukształtowanych w wydanych licencjach. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał dokonać zamiany w już wydanych licencjach i zezwoleniach, powinien to uczynić wyraźnym przepisem nakazującym uprawnionym organom dokonanie stosownych zmian, oczywiście w trybach przewidzianych w przepisach postępowania administracyjnego z uwzględnieniem gwarancji procesowych uczestnictwa strony w postępowaniu oraz z uwzględnieniem tzw. interesu w toku, co potwierdza wyrokiem NSA z 20.07.1993 r. SA/Wr 301/93.
P. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego J. C. ponownie wskazała na nieprawidłowości konstytucyjne w tym na zasady techniki legislacyjnej. Zakazy z art. 18 ust. 5 ustawy budzą także zastrzeżenia co do zgodności z prawem europejskim, w szczególności z zakazem ograniczania podaży usług transportowych oraz narzucania nierównych warunków świadczenia równoważnych usług transportowych. Zatem wszystkie te wątpliwości, zdaniem skarżącej strony, uzasadniają odwołanie.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006 r. Jak wynika z konkluzji uzasadnienia, organ II instancji podzielając stanowisko oraz poglądy prawne zawarte w decyzji Prezydenta W. stwierdził, iż przedsiębiorca wielokrotnie naruszył warunki zarówno określone w licencji, jak i inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone ww. przepisami prawa. Skala tych naruszeń, ich bezsporny charakter, okoliczność, że naruszenia tego samego rodzaju powtarzały się wielokrotnie, oraz fakt, że mimo ostrzeżeń i wezwań do usunięcia sprzeczności nie zostawały usunięte, przesądzają o rażącym charakterze tych naruszeń.
Jak wynika z powyższego – decyzja orzekająca o cofnięciu P. Sp. z o.o. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej w dniu [...] maja 2005 r. przez Prezydenta W. – jest zasadna, skoro zatem ponowna analiza sprawy w zakresie zarówno formalnym i materialnym nie spowodowała zlokalizowania uchybień organu, należało przedmiotową decyzję utrzymać w mocy jako zgodną z przepisami obowiązującego prawa.
Pełnomocnik skarżącego - P. Sp. z o.o. w skardze z dnia 21 marca 2007 r. zarzuca:
• naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym,
• rażące naruszenie zasad Rozporządzenia Rady Europy Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej,
• naruszenie zasad postępowania, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji – art. 7, 77 i 80 kpa,
• rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zarzut podniesiony "z ostrożności procesowej").
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji.
Organ II instancji SKO w W., w odpowiedzi na skargę – wnosząc o jej oddalenie – podkreślił, iż w ocenie składu orzekającego przedsiębiorca wielokrotnie naruszył warunki zarówno określone w licencji jak i inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, co świadczy o spełnieniu przesłanki ustawowej cofnięcia przedmiotowej licencji na mocy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – wobec rażącego charakteru naruszeń prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a).
Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 lit b. ustawy o transporcie drogowym -cofnięcie licencji następuje w przypadku, gdy jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, przy czym z mocy ust. 2 ww. przepisu cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust.1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Cofnięcie licencji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o transporcie drogowym ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w razie stwierdzenia zaistnienia przesłanki ustawowej organ obowiązany jest podjąć decyzję określonej treści (decyzja związana).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy wielość i różnoraki charakter naruszeń prawa uzasadnia przekonanie organów I i II instancji, że uchybienia są rażące, co - jak wyżej wskazano - skutkuje cofnięciem licencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5.05.2005 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1647/04 (Lex nr 166096). Interpretacja pojęcia niedookreślonego "rażących" naruszeń prawa leży w gestii organów rozpoznających sprawę. Na podstawie materiałów przeprowadzonego postępowania administracyjnego - w szczególności na podstawie protokołów przeprowadzonych kontroli oraz przesłuchań świadków, jak również pism strony, a także analizy zgromadzonego materiału dowodowego odzwierciedlonej w uzasadnieniach decyzji obydwu instancji - należy stwierdzić, iż organy administracyjne nie przekroczyły swoim działaniem zasady swobodnej oceny dowodów. W tym zakresie zatem zarzut skargi kwestionujący "rażący charakter" naruszeń prawa - należy uznać za chybiony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym - Sąd stwierdził, iż skoro przepis ten nie był powoływany w zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji I instancji jako podstawa rozstrzygnięcia, a złamanie zakazów zawartych w tym przepisie nie było brane pod uwagę jako wchodzące w zakres zarzucanego przedsiębiorcy "rażącego naruszenia prawa", nie może być mowy o naruszeniu prawa materialnego przez organy administracyjne w powyższym zakresie.
Sąd nie podzielił również zarzutu rażącego naruszenia zasad Rozporządzenia Rady Europy Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej, Jak wynika z treści skargi, zarzut ten sprowadza się do ograniczenia zasad wolnej konkurencji poprzez normy zawarte w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym - co - jak wynika z wcześniejszych wywodów - pozostaje poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie.
Reasumując - postępowanie sądowoadministracyjne nie doprowadziło do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, która została podjęta po wyczerpującym zgromadzeniu i przeanalizowaniu materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.