Pełny tekst orzeczenia VI SA/Wa 1641/05

VI SA/Wa 1641/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Wdowiak
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. V. z siedzibą w M., Słowacja na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2005 r. Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. zatrzymali do kontroli pojazd będący w dyspozycji A. V. z siedzibą w M., Słowacja. Kontrola ujawniła wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia, pojazd został zatrzymany w miejscowości B. na trasie [...] o godz. 12.30. Na podstawie okazanych kontroli dokumentów CMR i pokwitowania odbioru ustalono, że pojazd przewoził płytki ceramiczne. Przywieziono je z firmy M. S.A. z B. (Włochy) dla firmy "H." B. M. w K., który odbiór tego towaru potwierdził. Następnie, według ustaleń organu administracji, płytki te zostały przekazane (sprzedane) przez B. M. firmie "L." w K. celem, jak to określił protokół kontroli, wykonania kalibracji i polerowania. Kierujący pojazdem podpisał protokół nie zgłaszając uwag do kontroli.
Oświadczeniem z dnia [...] lutego 2005 r. pracownik formy "L." stwierdził, iż płytki zostały przyjęte przez firmę celem wykonania usługi kalibracji i polerowania, pozostając przez cały czas własnością firmy "H.".
Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na A. V. karę pieniężną w kwocie 15 000 zł za wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia. Organ administracji stwierdził, iż kontrolowany dowiózł płytki ceramiczne do odbiorcy, czyli do firmy "H." B. M. w K.. Potwierdzają to, zdaniem organu, dokument CMR i pokwitowanie odbioru. Następnie płytki te zostały sprzedane firmie "L." w K. celem kalibrowania i polerowania. Zatem wykonywany przewóz płytek do K. odbywać się mógł jedynie na podstawie zezwolenia na przewóz kabotażowy, którego kontrolowany nie okazał.
W odwołaniu od tej decyzji A. V. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej. Skarżący podnosił, iż na wszystkie płytki zostało wystawione przez firmę "H." zlecenie przewozu z określeniem dwóch miejsc rozładunku – pierwsze w R. i drugie w K.. "H.", zdaniem skarżącego, nigdy nie stał się właścicielem płytek rozładowanych w K., bowiem nie wszedł w ich posiadanie. Magazyn firmy "H." wystawił jedynie dokument pomocniczy na płytki rozładowane w K., dokonując sprawdzenia ich ilości i jakości, celem ich zdania i potwierdzenia przez firmę "L.". Płytki te nie zostały sprzedane firmie "L.", a przewoźnik znajdował się cały czas w ich posiadaniu z obowiązkiem rozładowania w drugim miejscu wskazanym w CMR. Zatem, zdaniem skarżącego, nie doszło do przewozu kabotażowego.
Pismem dodatkowym, pełnomocnika skarżącego, z dnia [...] marca 2005 r. wnosił on także o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący postawił zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz sprzeczność ustaleń w sprawie z zebranym materiałem dowodowym. Skarżący dowodził, iż potwierdzenie odbioru na dokumencie CMR dotyczyło jedynie potwierdzenia odbioru dokumentu tranzytowego, natomiast nie doszło do przeniesienia własności przedmiotowych płytek.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art 29 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. O transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.3.1. załącznika do tej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Powołując się na definicję przewozu kabotażowego organ administracji stwierdził, iż kontrolowanym pojazdem przewożono 4 palety płytek ceramicznych pomiędzy dwoma miejscowościami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co jest w rozumieniu art. 4 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym przewozem kabotażowym. Wniosek ten organ wyprowadził z dokumentów CMR, potwierdzenia odbioru towaru, oświadczenia przedstawiciela firmy "L." oraz ze zlecenia firmy B. M. dla firmy "L." na polerowanie i kalibrowanie płytek. Odnosząc się do zarzutu, iż firma "H." nie była właścicielem przewożonych płytek, organ stwierdził, że towar ten stanowił już własność tej firmy, a nadto okoliczność ta jest obojętna dla klasyfikacji przewozu jako kabotażowego. Także, w ocenie organu, jest bez znaczenia okoliczność czy doszło do sprzedaży towaru firmie "L.", oraz to, że w CMR określono dwa miejsca jego rozładunku. Ewentualna sprzedaż towaru nie miała znaczenia dla określenia rodzaju przewozu. Z dokumentu CMR wynika, iż doszło do odbioru towaru natomiast wskazanie w CMR dwóch miejsc rozładunku towaru jest bez znaczenia, zdaniem organu, albowiem towar był przeznaczony dla jednej firmy "H.", która zleciła przewiezienie towaru z Włoch do K./R. a następnie z K./R. do K..
Na decyzję tę A. V. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ponowił zarzuty sprzeczności ustaleń z zebranym materiałem dowodowym oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych. Powołując się na okoliczności podnoszone w odwołaniu, dodatkowo dowodził, iż organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń, opierając swoje rozstrzygnięcie jedynie na spekulacjach. Dla skarżącego pierwszorzędne znaczenie ma okoliczność, iż towar rozładowany w K. nie stał się własnością skarżącego bowiem nie przejął on jego posiadania (towar nadal pozostał w dyspozycji przewoźnika). Natomiast fakt zlecenia rozładunku towaru w kilku miejscach w Polsce, w ocenie skarżącego nie może mieć wpływu na kwalifikację przewozu jako kabotażowego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, uznając rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji za aktualne, wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] nakładająca na przewoźnika A. V. karę pieniężną w kwocie 15 000 zł za wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia.
Organ administracji oparł swoje ustalenia na dokumencie CMR, pokwitowaniu odbioru, zleceniu kalibrowania i polerowania, a także uznał za dowód wykonania przewozu kabotażowego oświadczenie przedstawiciela firmy "L." z dnia [...] lutego 2005 r.
Skarżący uzasadniając, iż nie doszło do wykonania przewozu kabotażowego wskazywał na to, że cztery palety płytek przeznaczonych do polerowania i kalibracji nie przeszły w posiadanie firmy "H." B. M., a zatem nie stając się ich właścicielem nie mógł on wystawić polecenia transportu tego towaru z R. do K., co uzasadniałoby określenie przewozu jako kabotaż. Nadto skarżący wskazywał na zapisy w dokumencie "Zlecenie spedycji", z których wynika, iż cztery palety płytek przeznaczone były do rozładunku w K..
Z powyższego skarżący wywodził wniosek, iż nie doszło do takiej sytuacji, aby część płytek została ostatecznie rozładowana w R., a część (4 palety) została przyjęta przez firmę "H." w R. i następnie wyekspediowana do K.. Odnosząc się ubocznie do dokumentu "zlecenie spedycji" należy zauważyć, iż określona w nim ilość palet do dostarczenia nie odpowiada ilości palet do rozładunku, zatem wystąpił w nim dość istotny błąd co do ilości towaru lub zapisy tego zlecenia wskazują na dokonania dodatkowej usługi w Polsce.
Organ administracji nie przywiązywał do tej okoliczności istotnego znaczenia, albowiem oparł się na pozostałych dokumentach dokonując ustaleń faktycznych.
Jak wynika bowiem z tych ustaleń cały towar został przywieziony do magazynu firmy "H.". Okoliczność ta została potwierdzona przez firmę pieczątką jej magazynu podbitą na dokumencie CMR. Jednocześnie tego samego dnia ([...] lutego 2005 r.) firma "H." wystawiła dokument nazwany "Pokwitowaniem odbioru", w którym mianując siebie sprzedawcą, przekazała nabywcy - firmie "L." - płytki do kalibrowania i polerowania, aby z kolei wystawić na te płytki zleceni kalibrowania i polerowania. Doszło więc do takiej to sytuacji, że towar został dostarczony do magazynu skarżącej firmy "H.", a następnie firma ta poleciła dostarczenie do innej firmy ("L.") części przywiezionego towaru, celem wykonania usługi przez firmę "L.".
Zlecenie kalibrowania i polerowania płytek oraz pokwitowanie odbioru zostały wystawione już po przywiezieniu towaru do Polski. Fakt przyjęcia tej usługi do wykonania potwierdziła firma "L." w oświadczeniu z dnia [...] lutego 2005 r. Zatem organ administracji zasadnie przyjął w dokonanych ustaleniach i rozstrzygnięciu, iż cel, jakim był transport towaru z zagranicy do Polski, został osiągnięty z chwilą dostarczenia towaru do magazynu firmy "H." zgodnie z dokumentem CMR. Natomiast następną usługą transportową, już na terytorium Polski, był transport towaru od magazynu firmy "H." do firmy "L.".
W myśl art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. Z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) przewóz kabotażowy to przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Badając zaskarżoną decyzję pod kątem cytowanego wyżej przepisu należy stwierdzić, iż poza wątpliwością jest okoliczność zarejestrowania kontrolowanego pojazdu za granicą to jest w Słowacji, a także fakt przewożenia towaru w Polsce z jednego miejsca do innego przez przedsiębiorcę zagranicznego – A. V. posiadającego swoją siedzibę w M. na Słowacji.
Jak wynika z dokumentu CMR cały towar sprowadzony z Włoch został dowieziony do magazynu firmy "H.". Tam został sprawdzony pod względem jakości i ilości (okoliczność tę podnosił w odwołaniu skarżący). Zatem trudno uznać za przyjęte w warunkach obrotu gospodarczego by podmiot, który jak twierdzi, nie stał się właścicielem towaru z chwilą dostarczenia tego towaru do jego magazynu, jednocześnie zachowywał się jak jego właściciel, sprawdzając towar co do jakości i ilości. Nadto na ten towar został wystawiony przez firmę "H.", w dniu dostarczenia towaru do Polski ([...] lutego 2005 r.), dokument zwany pokwitowaniem, w którym właściciel firmy "H." określa siebie jako sprzedawcę towaru, a firmę "L." jako nabywcę. Na towar przewożony do K. firma "H." wystawiła także drugi dokument, również po dostarczeniu towaru do Polski (w dniu [...] lutego 2005 r.), zlecenie kalibrowania i polerowania. Niezrozumiałe jest zatem, twierdzenie skarżącego, w świetle obu dokumentów, iż firma "H." nie stała się właścicielem lub posiadaczem przywiezionego towaru, skoro towarem tym dysponowała, gdzie należy go dalej w Polsce przetransportować i jakiej obróbce poddać.
Skarżący w czasie kontroli był świadom zaistniałych okoliczności, albowiem dokument CMR i "Pokwitowanie odbioru" przedłożył do kontroli. Wiedział zatem, iż przewóz czterech palet płytek miał już inny charakter, niż ten jaki wykonał do R.. Był to bowiem przewóz, jak to określiło "Pokwitowanie odbioru" rzeczy sprzedanych, a więc był to przewóz stanowiący odrębną usługę transportową od tej, jaką wykonał do R.. Przewoźnik mając świadomość faktu, iż między firmami "H." i "L." dochodzi do jakiś porozumień co do przewożonych rzeczy, nie powinien kontynuować przewozu na podstawie nowych dokumentów wystawionych w Polsce po dowiezieniu towaru do pierwszego (jak podkreśla to skarżący) miejsca przeznaczenia, albowiem dla zachowania prawidłowości wykonywanej przez siebie usługi przewoźnik powinien dbać, by przez zmianę dokumentów dotyczących wykonywanego przewozu, nie doszło do zmiany jego charakteru.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji zasadnie ustalił, iż przewóz jaki wykonał skarżący z R. do K. miał charakter przewozu kabotażowego, na który zgodnie z art. 29 ust. 1 w/w ustawy o transporcie drogowym wymagane było zezwolenia, a w związku z brakiem tego zezwolenia, stosownie do powołanych przepisów w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej, nałożył karę pieniężną.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.