VI SA/Wa 1581/06

VI SA/Wa 1581/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 47/08 - Wyrok NSA z 2008-04-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych oddala skargę
Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą stanowiący zespołu pojazdów, [...] Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 roku nałożył karę pieniężną o łącznej wysokości 8.000 zł na przedsiębiorstwo G. S.A. z siedzibą w W., dalej skarżąca, na którą złożyły się następujące kary jednostkowe:
- kara 3.000 zł za brak w kontrolowanym pojeździe przyrządu pomiarowo – kontrolnego (tachografu) - art. 92 ust.1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.11.7. ust.1 załącznika do powyższej ustawy;
- kara 2.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia – art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1.7 załącznika do ustawy;
- kara 3.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.4.1. załącznika do ustawy.
W uzasadnieniu organ podniósł, że kierowca L. B. wykonywał w imieniu przedsiębiorstwa G. S.A. krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne. W czasie kontroli ustalono, że kontrolowany zespół pojazdów przekraczał dopuszczalną masę całkowitą 3.5 tony, podlegając tym samym rygorom ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją powyższego było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 roku skarżąca złożyła odwołanie i na podstawie art. 156 par. 1 ust. 4 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ewentualnie na podstawie art. 127 k.p.a. o uchylenie decyzji organu I instancji o nałożeniu kary grzywny.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ za podstawę rozstrzygnięcia uznał okoliczność, iż przepisy ustawy mają zastosowanie w sytuacji użycia samochodu ciężarowego, którego DMC wynosi 3490 kg przez przedsiębiorcę nie będącego jego właścicielem.
W niniejszej sprawie dopuszczalna masa całkowita pojazdu będącego przedmiotem kontroli nie przekracza 3,5 tony, co wynika z treści protokołu kontroli i w związku z powyższym spółka nie była zobowiązana do uzyskania zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne, wnoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych jak i do instalowania przyrządu kontrolnego.
Ponadto, zdaniem skarżącej, podkreślenia wymaga, iż samochód wraz z przyczepą stanowiące przedmiot niniejszej sprawy nie były własnością spółki G. S.A. co zresztą błędnie wskazano w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2005 r. W związku z czym postępowanie niniejsze zostało wszczęte w stosunku do niewłaściwego podmiotu i podmiot ten nie jest stroną w niniejszej sprawie. Okoliczność ta daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z treścią art. 156 par. 1 pkt. 4 k.p.a..
Na podstawie 138 § 1 k.p.a. art.33 ust.1, art. 42 ust. 1, art.87 ust.1 i 2, art.92 ust.1ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.7, lp. 1.4.1, lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do w/w ustawy, § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), art. 4, art. 3, art. 13, art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P0008-0021), decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Organ podniósł, że zespół pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 5490 kg. prowadzony przez kierowcę L. B. wykonywał w imieniu przedsiębiorstwa G. S.A. krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne. W toku kontroli stwierdzono między innymi, iż w pojeździe nie został zainstalowany przyrząd pomiarowo – kontrolny.
W przedmiotowym stanie faktycznym miało miejsce naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie braku instalacji przyrządu pomiarowo-kontrolnego.
Ponadto w toku postępowania administracyjnego ustalono, że strona w dniu kontroli nie dysponowała zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne. Powyższe potwierdza pismo Starostwa Powiatowego w B. Wobec powyższego stwierdzono wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, co jest sprzeczne z art. 33 ust.1 cytowanej ustawy, który stanowi, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Skarżąca nie dysponowała również kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych co jest równoznacznie z nie uiszczeniem opłaty za przejazd po drogach krajowych, do czego była zobligowana.
Organ wskazał, że faktycznie skarżąca nie była właścicielem zespołu pojazdów, ale legitymowała się tytułem prawnym do korzystania z niego na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...] lipca 2005 roku z przedsiębiorstwem T. S.A. z siedzibą w W.
Pismem z dnia [...] lipca 2006 roku skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie zmniejszenie nałożonej kary grzywny.
Skarżąca ponownie podniosła, że samochód wraz z przyczepą stanowiące przedmiot niniejszej sprawy nie stanowią własności spółki G. S.A. co zresztą błędnie wskazano w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2005 r. W związku z czym postępowanie niniejsze zostało wszczęte w stosunku do niewłaściwego podmiotu i podmiot ten nie jest stroną w niniejszej sprawie. Okoliczność ta daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z treścią art. 156 par. 1 pkt. 4 k.p.a. Dlatego konsekwencje braku stosownych dokumentów i zaświadczeń powinien ponosić ewentualnie właściciel pojazdów. Skarżąca nie była zobowiązana do posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozu własnego oraz wnoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych jak i wymogu instalowania przyrządu kontrolnego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, określanej dalej skrótem p.p.s.a.)
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
W sprawie uznano, że transport wykonywany był zespołem pojazdów. Takie stanowisko organu jest zasadne.
Zgodnie z definicja zawartą w art.2 pkt 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) zespół pojazdów to pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość, nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania. Natomiast pkt. 50 omawianej ustawy stanowi, że przyczepa to pojazd bez silnika przystosowany do połączenia go z innym pojazdem.
W kontekście powyższych uregulowań ustawowych kontrolowany samochód marki M. wraz z przyczepą stanowił zespól pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 5490 kg.
Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt. 2 przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy.
W związku z powyższym, w sytuacji gdy dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3.5 tony to do przewozu wykonywanego na rzecz skarżącej miały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym.
Dyspozycja art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł.
W myśl art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
Brak urządzenia rejestrującego (tachografu) w pojeździe karane jest na podstawie lp. 1.11.7 ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną 3.000 zł i taka kara została nałożona na skarżącą, która nie kwestionowała braku tachografu w kontrolowanym pojeździe.
Skarżąca wykonywała przewóz na potrzeby własne nie dysponując wymaganym zaświadczeniem, czym naruszyła art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej oraz art. 87 ust.2 ustawy, który obliguje kontrolowanego wykonującego przewóz drogowy na potrzeby własne do posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) wypisu z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne.
Brak powyższego zaświadczenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł
Skarżąca również nie dokonała opłaty za przejazd po drogach krajowych nie wykupując stosownej karty.
Dyspozycja art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wprowadza obowiązek uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych dla przedsiębiorców wykonujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Natomiast tryb wnoszenia takich opłat określa wydane na podstawie art. 42 ust. 7 tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 2 ust.1 cyt. rozporządzenia ustala rodzaje opłat: dobowa, siedmiodniowa, miesięczna, półroczna i roczna, a w § 2 ust. 2 stawki tych opłat. Zgodnie § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia wniesienie opłaty dokonuje się poprzez nabycie karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu w myśl § 5 tego rozporządzenia. Karta opłaty, dla zachowania ważności tego dokumentu jako potwierdzającego wniesienie opłaty, powinna zostać wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Wypełnienia karty opłaty, stosownie do wymagań określonych w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, dokonuje jednostka upoważniona do jej sprzedaży za wyjątkiem kart opłat dobowych i siedmiodniowych, które w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, może wypełnić przedsiębiorca. Zgodnie z § 5 ust.3 rozporządzenia, kartę opłat wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, daty i godziny określających termin ważności kart, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego.
Konsekwencja tego rozwiązania jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 w oparciu o lp. 1.4.1. załącznika do ustawy.
Reasumując, należy uznać, że nałożone kary pieniężne są zgodne z poczynionymi ustaleniami faktycznymi i obowiązującym stanem prawnym.
Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżąca faktycznie nie była właścicielem kontrolowanego pojazdu niemniej jednak legitymowała się tytułem prawnym do korzystania z niego na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...] lipca 2005 roku z właścicielem pojazdu T. S.A. z siedziba w W. Tak więc zarówno decyzja I jak i II instancji została skierowana do właściwego podmiotu.
Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.