VI SA/Wa 1540/09

VI SA/Wa 1540/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-09-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 568/10 - Wyrok NSA z 2011-05-31
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 4 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 4, art. 18 ust. 5 lit. c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), dalej: "u.t.d.", przepisów l.p. 1.1 i 2.9 pkt 3 załącznika do tej ustawy oraz z powołaniem się m.in. na art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. c) powołanej ustawy, nałożono na przedsiębiorcę R. K. karę pieniężną w kwocie 13.000 zł. Przesłanką tego rozstrzygnięcia był stwierdzony podczas kontroli fakt wykonywania przez skarżącego przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł) oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (kara 8.000 zł).
Jak wynika z poczynionych w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej ustaleń, wzmiankowana kontrola miała miejsce w dniu [...] lipca 2008 r. o godz. 7.15 w W. przy ul. J. Skontrolowano wówczas samochód m-ki [...] o nr rej. [...] należący i kierowany przez skarżącego. Pojazd wyposażony był w podświetloną listwę zainstalowaną na dachu, z numerem telefonu i napisem [...]. Kierujący przedstawił m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydanej na firmę M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., ważnej do dnia [...] czerwca 2057 r. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oznakowań pojazdu oraz kserokopie okazanych przez kierowcę dokumentów. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu z kontroli Nr [...].
W oparciu o powyższe ustalenia uzupełnione o wyjaśnienia skarżącego oraz o dokumenty związane z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą, które skarżący złożył w toku postępowania na wezwanie organu, Komendant Rejonowy Policji [...] uznał w decyzji po stronie skarżącego naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 u.t.d. Stosownie do art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Przepis art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowi natomiast, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Na tle tego przepisu organ stwierdził, że przeprowadzona kontrola wykazała, że prawo to (licencję) posiada przedsiębiorstwo, którym w niniejszym postępowaniu jest firma M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast skarżący prowadzi indywidualną działalność gospodarczą. Okoliczność ta wskazuje na wydanie przez posiadacza licencji wypisu z niej osobie nie spełniającej wymogów określonych w art. 5 ust. 3 pkt 4 u.t.d. Przepis ten umożliwia udzielenie wypisu z licencji przedsiębiorcy dla innych osób, nawet nie zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewozy na jego rzecz.
Zatem R. K. wykonywał transport drogowy, z wyłączeniem taksówki, bez wymaganej licencji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: "k.p.a."
Uzasadniając naruszenie przepisu art. 7, 77 i 80 k.p.a. skarżący wskazał, iż organ nie zebrał i należycie nie rozpatrzył materiału dowodowego. Z przedstawionych dokumentów nie wynikało, aby przewóz był dokonywany w celu zarobkowym, gdyż w trakcie kontroli odwołujący nie przewoził żadnych osób ani nie zabezpieczono rachunków za wykonywanie usługi. Sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego nie jest wystarczający do ustalenia powyższej okoliczności. Ponadto nie ustalono, że umieszczone na dachu elementy są lampą lub urządzeniem technicznym, objętym dyspozycją art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.
W świetle zebranego materiału dowodowego powstała wątpliwość czy stroną postępowania powinien być odwołujący, a nie - firma M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na którą była wystawiona licencja okazana podczas kontroli.
Komendant Policji, po rozpatrzeniu w/w odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.1 i 2.9 pkt 3 załącznika do powołanej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Uznał, że ponowne doręczenie decyzji R. K. było zasadne, z uwagi na wadliwe pierwotne doręczenie. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania biegł od daty drugiego doręczenia i został przez odwołującego dochowany.
Według tego organu w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające, kto winien być stroną niniejszego postępowania. Bez znaczenia jest fakt, iż w chwili kontroli kierowca (skarżący) okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, należący do przedsiębiorcy M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Skarżący wykonywał transport drogowy osób "będąc samoistnym przedsiębiorcą", związanym tylko umową o współpracy, ze spółką M. W sytuacji, gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać okazjonalny transport osób musi posiadać licencję przewozową. Skarżący był przewoźnikiem, który wykonywał przewóz osób i ewidencjonował przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe. Z zebranego materiału wynikało więc, że licencja została wydana skarżącemu bez podstawy prawnej, co stanowiło naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 u.t.d. Nie mógł zatem odwołujący posługiwać się licencją wystawioną na przedsiębiorcę M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że na dachu pojazdu zostały umieszczone lampy, co pozostaje w sprzeczności z art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Według zeznań skarżącego lampa została założona na skutek obowiązku wynikającego ze wzmiankowanej wyżej umowy o współpracy.
Komendant Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania, gdyż nie wystąpiła okoliczność wskazująca, że postępowanie jest bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.).
W konkluzji organ II instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż skarżący wykonywał krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Konsekwencją powyższych naruszeń tych przepisów jest kara pieniężna w wysokości 13.000 zł (zgodnie z lp. 1.1 i 2.9 pkt 3 załącznika do u.t.d.).
R. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:
- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d., art. 5 ust. 1 i 3 pkt 4 u.t.d. oraz art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d.;
- przepisów postępowania, tj. art. 7, 28, 77, 86 i 138 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w zakresie oznaczenia strony postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przesłuchania w charakterze strony skarżącego, podczas gdy nie zabezpieczono w trakcie kontroli dowodu w postaci paragonu fiskalnego bądź raportu dobowego, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy została wydana z mającym wpływ na wynik postępowania naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz naruszeniem prawa materialnego.
R. K. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Rejonowego Policji z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 61 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu I instancji utrzymanej decyzją organu, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania.
W obszernym uzasadnieniu skargi R. K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego. Dodał, że protokół przesłuchania skarżącego w charakterze strony nie potwierdził, aby ten wykonywał transport okazjonalny albo krajowy transport drogowy. Zdaniem skarżącego zakazy z art. 18 ust. 5 u.t.d. mogą dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swojej podstawowej działalności. Uzasadniając naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. skarżący stwierdził m.in. iż organy Policji nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa, tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, oparł się wyłącznie na protokole kontroli, a całkowicie pominął wyjaśnienia złożone przez skarżącego w toku postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia [...] października 2009 r., przedłożonym Sądowi przed terminem rozprawy, skarżący dodatkowo podniósł, że wobec podmiotu wykonującego usługi przewozowe, nie posiadającego licencji na wykonywanie transportu drogowego wyłączone jest stosowanie przepisów dotyczących przewozu okazjonalnego, w tym art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Powołany przepis ma zastosowanie tylko do podmiotów dysponujących licencją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.
Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana przez Sąd w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o jego prawną ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Na zmianę stanowiska nie wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...] października 2009 r., zawierające dalsze argumenty.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...].
W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy nie budzi wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, jest przedsiębiorca (skarżący) - adresat zaskarżonej decyzji. Umowa o współpracy, na którą powołuje się skarżący, z firmą M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., nie przekreśla faktu, iż prowadzi on działalność gospodarczą samodzielnie. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez skarżącego (protokół przesłuchania skarżącego w charakterze świadka, a nie strony – k.-16 akt administracyjnych), jak również wynika z treści zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w którym skarżący wymieniony jest jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m. in. działalność taksówek osobowych (k.-11 akt administracyjnych) oraz z książki rejestrującej (k.-13 akt administracyjnych) i wydruku z kasy fiskalnej (k.-14 akt administracyjnych), wystawionych na nazwisko skarżącego.
Organ orzekający w sprawie, którego decyzję zaskarżono, prawidłowo uznał zatem, że w dniu [...] lipca 2008 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. w zw. z lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ustawy, jak również wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, co skutkowało naruszeniem art. 5 ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika do ustawy.
W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, stosownie do art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 ut.d. wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta, stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. udzielana jest na określony pojazd i obszar.
Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu firma M Sp. z o.o. z siedzibą w W. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ważną do dnia [...] czerwca 2057 r., której wypisem nr [...] legitymował się podczas kontroli skarżący (k.-6 akt administracyjnych).
Licencja ta niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie została bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzuje, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta, jako nieodpowiadająca warunkom licencji "taksówkowej", uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych, w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.
Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie do cytowanej ustawy o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:
a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,
b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także
c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Wydaje się, że w ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 utd, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.
Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczanie i używanie w pojeździe taksometru oraz sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) u.t.d., to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką. Do kategorii podmiotów, które nie mogą oznakowywać pojazdu w sposób wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) u.t.d. należy zaliczyć zarówno przedsiębiorców wykonujących transport drogowy osób jako działalność pomocniczą w stosunku do ich podstawowej działalności, jak i przedsiębiorców, dla których przewozy okazjonalne stanowią przedmiot działalności podstawowej (wyrok NSA z 21 października 2009 r., sygn. II GSK 125/09).
Brak jest również, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, podstaw do kwestionowania stanowiska klasyfikującego urządzenia zamontowanego na dachu kontrolowanego samochodu jako urządzenia objętego dyspozycją art. 18 ust. 5 lit c) u.t.d. Sam skarżący w przesłuchaniu przyznał, że takowe urządzenia ma zamontowane i że jest to wymóg M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (k.-16 akt administracyjnych). Ponadto wynikało to z protokołu kontroli pojazdu z dnia [...] lipca 2008 r. (k.-2-3 akt administracyjnych), protokołu oględzin pojazdu (k.-4-5 akt administracyjnych), dokumentacji fotograficznej (k.-17 akt administracyjnych). W świetle art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy przy tym zauważyć, że R. K. odmawiał podpisania protokołów wszystkich czynności, dokonanych z jego udziałem, tj. protokołu kontroli pojazdu (k.-2- 3 akt administracyjnych), protokołu oględzin pojazdu (k.-4-5 tamże) oraz protokołu przesłuchania go jako świadka, choć jednocześnie zapoznał się z tym protokołem (k.-16 tamże). Sama odmowa złożenia podpisu, nie może oznaczać, iż czynności zostały przeprowadzone wadliwie, skoro skarżący nie podniósł konkretnych zarzutów w tym zakresie, a równocześnie powoływał się na powyższe dokumenty, w celu potwierdzenia zgłaszanych argumentów.
Nie można, w świetle zebranego materiału dowodowego przyjąć, że firma M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., działając w oparciu o art. 5 ust. 3 pkt. 4 u.t.d. posiadając licencję na krajowy przewóz osób, powierzyła skarżącemu wykonywanie przewozu we własnym imieniu, ale na swoją, jako posiadacza licencji, rzecz. Z akt sprawy wynika bowiem, iż spółka ta zawarła stosowną umowę cywilnoprawną o współpracy ze skarżącym, będącym kierowcą, jak i odrębnym przedsiębiorcą, na mocy której wykonywał on przewozy na rzecz własną i we własnym imieniu. Skarżący potwierdził też, że drogomierz zamontowany w kontrolowanym samochodzie zarejestrowany jest na jego firmę (zeznania skarżącego, k.-16 akt administracyjnych, świadectwo sprawdzenia drogomierza i świadectwo jego wzorcowania, k.- 9, 10 akt administracyjnych). Ponadto organ kontrolujący stwierdził, że zainstalowana w pojeździe kasa fiskalna jest na nazwisko skarżącego, a zabezpieczony z niej wydruk także opiewa na nazwisko skarżącego (k.-13, 14 akt administracyjnych). W pojeździe znajdowały się osoby – pasażerowie, co wynikało z notatki urzędowej, sporządzonej przez funkcjonariusza, sporządzającego także protokół kontroli (k.-1 akt administracyjnych). Skarżący nie posiada natomiast własnej licencji na przewóz osób, korzysta z wypisu z licencji spółki M. (protokół przesłuchania skarżącego, k.-16 akt administracyjnych).
Powyższe ustalenia świadczą ewidentnie o tym, iż to skarżący (przedsiębiorca), a nie spółka dająca mu zlecenie na przewóz, wykonywał sporny przewóz okazjonalny bez licencji (naruszenie art. 5 ust. 1 u.t.d.), dopuszczając się również naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., za które to naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. przewiduje kary pieniężne w wysokości wynikającej - według poszczególnych naruszeń - z załącznika do tej ustawy.
Należy zauważyć, że cytowana ustawa wobec kar sztywno określonych w powoływanym załączniku nie przewiduje możliwości ich miarkowania.
W ocenie Sądu organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji wymieniono dowody na podstawie, których został ustalony stan faktyczny w sprawie, zatem bezpodstawny jest zarzut wydania decyzji wyłącznie w oparciu o ww. protokół kontroli.
Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, organy Policji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Z powyższych względów omawiane decyzje pozostają w zgodzie z mającymi w tej sprawie zastosowanie ww. przepisami prawa materialnego, jak również zostały wydane z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, wynikających w szczególności z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.