VI SA/Wa 1527/19

VI SA/Wa 1527/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-08-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Grzegorz Nowecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1744/21 - Postanowienie NSA z 2025-02-18
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2211
art. 7, art. 32
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (dalej "organ"), działając na podstawie art. 7 ust.2 w zw. z art.32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t. j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 ze zm.) dokonał zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu nr [...] na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego.
Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] września 2018 r. do organu wpłynął wniosek o zmianę podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego T., proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 10 mg, pozwolenie nr [...], z: F. S.A. na: T. sp. z o,o. Wniosek został złożony przez T. Sp. z o.o. Do wniosku dołączono: umowę o przejęciu praw i obowiązków zawartą w dniu [...] sierpnia 2018 r. pomiędzy dotychczasowym podmiotem odpowiedzialnym tj. G. S.A. i nowym podmiotem odpowiedzialnym tj. T. sp. z o.o., oświadczenie nowego podmiotu odpowiedzialnego, że nie uległy zmianie pozostałe elementy pozwolenia oraz dokumentacja będąca podstawą jego wydania, wypisy z rejestru przedsiębiorców, pełnomocnictwo, kopię pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
W dniu [...] sierpnia 2018 r. do organu wpłynęło pismo I. W. (dalej "Skarżąca"), w którym wskazała, że jest jedynym właścicielem praw do leku T. oraz całej dokumentacji związanej z wytwarzaniem tego leku. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że stała się właścicielem wszystkich praw do leku na podstawie umowy przewłaszczenia rzeczy ruchomych na zabezpieczenie pożyczek udzielonych F. S.A.
Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. T. sp. z o.o., w odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] listopada 2018 r. informujące o konieczności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyjaśniła, że zmianie uległa jedynie nazwa dotychczasowego podmiotu odpowiedzialnego, nie doszło do jakiegokolwiek przekształcenia podmiotowego w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, a od dnia [...] marca 2015 r. spółka występuje pod nazwą G. S.A. (wcześniejsza nazwa to F. S.A.).
W ww. piśmie przedstawione zostały wyjaśnienia dotyczące posiadania przez G. S.A. pełnych praw do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktem leczniczym T. Przedłożone zostały trzy umowy przelewu wierzytelności z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz akt notarialny i oświadczenie o objęciu nowych akcji w podwyższonym kapitale zakładowym spółki oraz umowne potrącenie wierzytelności z dnia [...] stycznia 2015 r. Rep. A nr [...], akt notarialny Protokół Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia z dnia [...] stycznia 2015 r. Rep. A nr [...]. Wskazano, że Sąd Rejonowy dla [...] IX Wydział Gospodarczy KRS dokonał w rejestrze przedsiębiorców wpisu w zakresie podwyższenia kapitału zakładowego spółki. Jednocześnie wyjaśniono, że z dokumentów jednoznacznie wynika, że wszelkie prawa do produktu leczniczego T. przysługują G. S.A.
Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie organ w dniu [...] lutego 2019r. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu nr [...].
W dniu [...] czerwca 2019 r. do organu wpłynęła skarga I. W. na ww. decyzję, w której zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, na których powinno zostać być oparte jej rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ew. oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż Skarżąca nie posiada w przedmiotowym postępowaniu interesu prawnego chronionego przez przepisy prawa materialnego, który jest związany z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Skarżąca może być zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale tego zainteresowania nie można poprzeć przepisami prawa, z czego wynika, że Skarżąca ma, ale jedynie interes faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie ma wpływu na sytuację prawną i nie tworzy legitymacji skargowej.
W świetle powyższego, zdaniem organu, Skarżąca nie jest uprawniona do złożenia skargi tj. nie posiada legitymacji czynnej i w konsekwencji do żądania przeprowadzenia kontroli przez Sąd zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, iż skarga jest bezzasadna. Argumentował, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem T. sp. z o.o., organ weryfikuje jedynie, czy zostały spełnione przesłanki z art. 32 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne tj. czy wnioskodawca dołączył umowę o przejęciu praw i obowiązków wraz z oświadczeniem, oraz że nie uległy zmianie pozostałe elementy pozwolenia i dokumentacja będąca podstawą jego wydania. Organ wskazał także, iż nie posiada uprawnień do podważania wiarygodności i skuteczności umowy o przejęciu praw i obowiązków, chyba że w toku rozpoznania tego wniosku powziął wątpliwość co do prawdziwości takiej umowy ze względów stricte formalnych.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie wnioskodawca przedłożył wszystkie wymagane przez przepisy prawa dokumenty. Przedłożona umowa nie wzbudziła wątpliwości organu pod względem formalnym, ponieważ została prawidłowo podpisana, a z jej treści wynikało, co jest jej przedmiotem. Organ podkreślił, że w tym postępowaniu nie ma uprawnień do kwestionowania zawarcia umowy o przejęciu praw i obowiązków. Do podjęcia takich działań pozostaje zatem droga cywilnoprawna albo karna.
W ocenie organu, z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów (pozwolenie, umowa) wynikało, że dotychczasowym podmiotem odpowiedzialnym była G. S.A. Spółka ta zawarła z T. sp. z o.o. umowę, na podstawie której na T. sp. z o.o. przeszły prawa i obowiązki związane z pozwoleniem, w związku z czym Skarżąca nie posiada już pozwolenia na podstawie umowy przewłaszczenia rzeczy ruchomej praw, ze względu na czynności prawne, które zostały udokumentowane przedłożonymi przez wnioskodawcę dokumentami, w formie aktów notarialnych i wpisem w rejestrze przedsiębiorców.
W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie organ uznał, że zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący tj. uwzględnił wszystkie dowody jak i okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z następujących dokumentów: wniosku Skarżącej z dnia 28 lipca 2020 r. o dokonanie przez organ zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu nr [...] na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, jak również złożonego do Prokuratury zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa w sprawie zmiany podmiotu odpowiedzialnego ww. pozwolenia.
Sąd postanowił oddalić ww. wniosek dowodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się on interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie.
Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo.
Zdaniem Sądu, interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba niewątpliwie odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.
Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, a więc interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (podobnie: m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura).
Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc - zdaniem Sądu - ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, w przypadku zmiany podmiotu odpowiedzialnego Prezes Urzędu wydaje nowe pozwolenie na podstawie wniosku osoby wstępującej w prawa i obowiązki dotychczasowego podmiotu odpowiedzialnego. Decyzja wydana na rzecz nowego podmiotu odpowiedzialnego wchodzi w życie nie później niż 6 miesięcy od dnia jej wydania.
Natomiast, w myśl art. 32 ust. 2 ww. ustawy, do wniosku, o którym mowa w ust. 1, nowy podmiot odpowiedzialny powinien dołączyć umowę o przejęciu praw i obowiązków oraz oświadczenie, że nie uległy zmianie pozostałe elementy pozwolenia oraz dokumentację będącą podstawą jego wydania.
Biorąc pod uwagę powyżej wskazane normy prawa materialnego, należy - w ocenie Sądu - uznać, iż stanowisko strony skarżącej odnośnie posiadania interesu prawnego zasługuje na uwzględnienie, albowiem Skarżąca wykazała związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a swoją sytuacją prawną, polegający na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna o zmianie podmiotu odpowiedzialnego) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes ten jest zarówno bezpośredni, konkretny, realny i - co ważne - znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.
Wynika to z faktu, że przedmiotem postępowania w sprawie zmiany podmiotu odpowiedzialnego są prawa i obowiązki zarówno dotychczasowego podmiotu, jak i nowego podmiotu odpowiedzialnego. Skarżąca wywodzi, iż wydanie przez organ decyzji z dnia [...] lutego 2019 r., zmieniającej podmiot odpowiedzialny - spowodowało, że straciła ona określone prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia.
W ocenie Sądu, zgodzić się wprawdzie należy ze stanowiskiem organu, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ ten nie może ex officio podważać wiarygodności i skuteczności umowy o przejęciu praw i obowiązków dotyczących danego produktu leczniczego, chyba, że w toku rozpoznania tego wniosku poweźmie jakieś uzasadnione wątpliwości, co do prawdziwości takiej umowy ze względów czysto formalnych. Niewątpliwie umowa o przejęciu praw i obowiązków jest, w ocenie Sądu, umową o charakterze cywilno-prawnym, w skutkach podobną do umowy o przeniesieniu wierzytelności, w rozumieniu art. 510 § 1 k.c., a więc - co do zasady - rolą nie organu, lecz ewentualnie sądu powszechnego (sądu cywilnego), jest badanie ważności takiej umowy. Nie oznacza to jednak, że podmiot dotychczas odpowiedzialny (a za taki uznaje się Skarżąca) nie ma interesu prawnego w postępowaniu o zmianę podmiotu odpowiedzialnego dla danego produktu leczniczego, skoro postępowanie to ewidentnie dotyczy jego praw i obowiązków, określonych przez ustawę Prawo farmaceutyczne.
Zdaniem Sądu, interes prawny strony skarżącej miał więc swoje źródło co najmniej w stosunkach obligacyjnych wynikających z umowy cywilnoprawnej (umowy o przekazaniu praw i obowiązków).
Należy ponadto zauważyć, iż przedmiotem wniosku Skarżącej było zarówno uchylenie przez Sąd skarżonej decyzji, jak i stwierdzenia jej nieważności.
W zawiązku z tym należy wskazać, że zarówno w literaturze, jak i judykaturze przyjmuje się, iż nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 k.p.a., które by można zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Nie zawsze bowiem osoba, która miała przymiot strony w postępowaniu zwykłym, musi mieć ten przymiot w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji i odwrotnie. W każdej sprawie te kwestie należy rozważyć indywidualnie, odpowiadając sobie na pytanie, jakiego interesu prawnego, czy faktycznego, mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, to powinni też wyjaśnić skarżący, jako wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji (tak m.in. M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX 2012, teza 9 komentarza do art. 157 k.p.a. i cyt. tam wyrok NSA z dnia 2 marca 2007 r., II OSK 347/06, LEX nr 340207).
Jeśli chodzi o kwestię legitymacji do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, należy zauważyć, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przesłanki dotyczące interesu prawnego strony w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji należy rozumieć szerzej, niż ma to miejsce w przypadku postępowania zwykłego. Dlatego też stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będą nie tylko strony, które uczestniczyły w wydaniu kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2164/92, LEX nr 10557; podobnie: wyrok NSA z dnia 15 września 2000 r., sygn. akt IV SA 2328/99, nie publik.). Jest to konsekwencja rozpoznawania przez organ nadzoru nowej sprawy w stosunku do załatwionej weryfikowaną decyzją.
Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt II SA 2160/03 (LEX nr 160419) - wskazał, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji. Sąd ten stwierdził też, że interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną. Nie można wobec tego wypowiadać się o jego istnieniu, bądź nieistnieniu w tej konkretnej sprawie bez wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji na sferę praw strony skarżącej.
Wobec powyższego należało stwierdzić, iż nawet przyjęcie, że w świetle ustawy - Prawo farmaceutyczne, Skarżąca nie miała statusu uczestnika postępowania w sprawie zmiany podmiotu odpowiedzialnego, jednocześnie w ogóle nie wyklucza istnienia jej interesu prawnego, jako "starego" podmiotu odpowiedzialnego, w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji zmieniającej z dnia [...] lutego 2019 r.
Przechodząc do meritum sprawy, w ocenie Sądu, Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych podejmując skarżone rozstrzygnięcie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego.
Wskazać należy, że podstawa prawna decyzji organu została oparta na obowiązujących w dniu wydania skarżonej decyzji przepisach ustawy Prawo farmaceutyczne, w związku z czym nie można stwierdzić że została naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można także organowi wydającemu ww. decyzję skutecznie zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, przy aktywnym udziale strony skarżącej w prowadzonym postępowaniu (art. 8, art. 10 § 1, art. 77, art. 75, art. 78 i art. 80 kpa), na wniosek której został dodatkowo zbadany stan faktyczny i uzupełniony materiał dowodowy sprawy, w związku z pismem Skarżącej z dnia [...] sierpnia 2018r.
W tym miejscu należy ponownie podkreślić, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem T. sp. z o.o. o zmianę podmiotu odpowiedzialnego w wydanym wcześniej pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, organ ma jedynie obowiązek zweryfikowania, czy zostały spełnione przesłanki z art. 32 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne tj. czy wnioskodawca dołączył umowę o przejęciu praw i obowiązków wraz z oświadczeniem oraz czy że nie uległy zmianie pozostałe elementy pozwolenia i dokumentacja będąca podstawą jego wydania. W tak określonych granicach postępowania organ nie posiada w szczególności uprawnień do podważania wiarygodności i skuteczności umowy o przejęciu praw i obowiązków, chyba że w toku rozpoznania wniosku powziął wątpliwość co do prawdziwości takiej umowy ze względów czysto formalnych.
Tymczasem Skarżąca zarzuciła m.in. poświadczenie nieprawdy we wniosku o zmianę podmiotu odpowiedzialnego, ze względu na brak zarządu od marca 2017 r. w G. S.A., w związku z czym prokurent tej spółki nie mógł przenieść prawa do produktu leczniczego T. a w tej sytuacji prawa właścicielskie do produktu leczniczego T. należą do Skarżącej.
Do zarzutów Skarżącej odniosła się T. sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. przedstawiając dodatkowe dowody, w tym w postaci umów przelewu wierzytelności oraz umowy potrącenia wierzytelności, z których to dokumentów wynika, że wszelkie prawa do produktu leczniczego T. przysługiwały G. S.A. Wskazała także na okoliczność badania kwestii reprezentacji tej spółki przez sąd rejestrowy, który dokonał w rejestrze przedsiębiorców wpisu w zakresie podwyższenia kapitału zakładowego ww. spółki.
Wobec powyższych wyjaśnień i dowodów oraz zakresu postępowania w sprawie zmiany podmiotu odpowiedzialnego w wydanym wcześniej pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, Sąd uznał za uprawioną ocenę organu, iż z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów wynikało, że dotychczasowym podmiotem odpowiedzialnym była G. S.A. Spółka ta zawarła z T. sp. z o.o. umowę, na podstawie której na T. sp. z o.o. przeszły prawa i obowiązki związane z pozwoleniem, w związku z czym Skarżąca nie posiadała już praw do produktu leczniczego T., na podstawie umowy przewłaszczenia rzeczy ruchomej, ze względu na czynności prawne, które zostały udokumentowane przedłożonymi przez wnioskodawcę dokumentami, w szczególności w formie aktów notarialnych i wpisem w rejestrze przedsiębiorców.
W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie należało także uznać, że organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący tj. uwzględnił wszystkie dowody jak i okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wnioskodawca przedłożył bowiem wszystkie wymagane przez przepisy obowiązującego prawa dokumenty w postępowaniu administracyjnym. W tym konkretnym postępowaniu organ nie ma uprawnień do kwestionowania (podważania) zawarcia umowy o przejęciu praw i obowiązków. Do takich działań służy droga cywilnoprawna albo karna, a nie administracyjna, chyba że to Skarżąca złoży do organu stosowny wniosek, jako podmiot odpowiedzialny dla produktu leczniczego T., co zresztą Skarżąca uczyniła, jak wskazano na rozprawie. Wniosek ten uruchamia odrębną sprawę administracyjną, z bezpośrednim udziałem Skarżącej, w której poruszone wyżej okoliczności będą przedmiotem rozpoznania, zaś jej zakończenie będzie podlegać ocenie Sądu, pod względem jej zgodności z prawem.
Z tych też powodów na obecnym etapie sprawy wnioski dowodowe Skarżącej nie mogły mieć znaczenia dla jej wyjaśnienia.
W tym stanie rzeczy, skarżoną decyzję należało uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione i mające charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.