VI SA/WA 1526/05

VI SA/Wa 1526/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Wieczorek Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005r. sprawy skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: w dniu [...] stycznia 2005r.
w Warszawie na drodze krajowej nr [...] o godzinie [...], zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...] wykonujący transport drogowy i stanowiący własność L. spółki z o. o. z siedzibą w O. Pojazd kierowany był przez kierowcę W. J. wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono na okazanej wykresówce z dnia [...] stycznia 2005r. skrócenie dziennego okresu odpoczynku o czas 2 godziny 40 minut. Najdłuższy wymagany odpoczynek na tej wykresówce zawiera się pomiędzy godziną 2:45 a godziną 9:05 i wynosi 6 godzin i 20 minut. Ponieważ do zakończenia 24-godzinnego okresu pracy kierowcy pozostało 5 godzin 20 minut kierowca nie mógł odebrać w tej dobie wymaganego odpoczynku.
Na podstawie poczynionych w trakcie kontroli ustaleń, a także zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088) oraz lp.1.11.1 lit.a i lit.b załącznika do wskazanej ustawy nałożył na L. spółkę z o. o. z siedzibą w O. karę pieniężną w łącznej wysokości 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów o czasie pracy kierowców.
Pismem z dnia [...] lutego 2005r. spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania z uwagi na skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania i wskazując, iż kara pieniężna powinna być nałożona na wykonującego transport drogowy kierowcę, który został gruntownie przeszkolony w zakresie praw i obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym.
Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 Nr 98 poz. 1071 z późn. zm. ), art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz lp.1.11.1 lit. a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, art. 8 ust 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielił stanowisko organu I instancji co do oceny stanu faktycznego i prawnego. Poza obszernym opisaniem stanu prawnego, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż podniesione przez stronę argumenty odnośnie obciążenia odpowiedzialnością wykonującego transport drogowy kierowcę nie zasługują na uwzględnienie. Wynika to bezpośrednio z treści art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym tylko podmioty wykonujące usługi w sposób ciągły i zorganizowany w zakresie prowadzonej działalności odpowiadają za naruszenie ustaw określonych w art. 92 ust. 1 wskazanej ustawy. Za działania lub zaniechania kierowcy odpowiedzialność administracyjno - prawną ponosi więc przedsiębiorca.
W skierowanej w dniu [...] czerwca 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze – L. spółka z o. o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji W uzasadnieniu skarżąca spółka nie kwestionując samego faktu naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, jeszcze raz podkreśliła, iż w jej ocenie nałożenie na spółkę kary pieniężnej jest nieuzasadnione. Kierowca został gruntownie przeszkolony w zakresie znajomości praw i obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym i tym samym był świadom stwierdzonych naruszeń. Spółka nie miała żadnego wpływu na podejmowane przez zatrudnionego kierowcę działania i w związku z tym to on powinien ponieść odpowiedzialność administracyjną.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł
o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga
w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270
z późn. zm.).
Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie w postaci skrócenia dziennego odpoczynku na wykresówkach z dnia [...]. Sam fakt naruszeń nie jest sporny, natomiast zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do odmiennej oceny odpowiedzialności administracyjnej strony. W ocenie Sądu podniesione przez stronę w skierowanej do sądu skardze są bezzasadne i nie znajdują oparcia w obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy administracji stanie prawnym.
Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1 - 3 i 4 ustawy. Stroną umowy przewozu, zawsze jest przedsiębiorca, będący jednocześnie przewoźnikiem, w rozumieniu prawa cywilnego. Jednocześnie podkreślić należy, iż wykonującym transport drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1 - 3 ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od tego czy jest do tego uprawniony na podstawie licencji, czy też nie. Natomiast przewoźnikiem w rozumieniu ustawy jest tylko ta osoba, która wykonuje transport drogowy na podstawie stosownego administracyjnego uprawnienia. Z tego powodu w art. 92 posłużono się szerokim terminem "wykonujący transport drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te które tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozów na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Prawidłowość takiego rozumowania, potwierdza treść art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy, który mówi, że karę m.in. za nieprzestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowców, nakłada się na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a nie na kierowcę, który w ramach tego transportu lub przewozu "tylko" kieruje pojazdem. W istocie kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej. Natomiast sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Tym samym stwierdzić należy, iż za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Konsekwencją tych wymogów są także inne przepisy ustawy o transporcie drogowym, np. art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. e, w którym przewidziano obligatoryjne cofnięcie licencji w razie rażącego naruszenia przepisów dotyczące czasu pracy kierowców. Tym samym zaskarżona decyzja skierowana została do właściwego adresata jakim jest skarżąca spółka z o. o. L..
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak na wstępie.