VI SA/WA 1513/18

VI SA/Wa 1513/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1371/19 - Wyrok NSA z 2023-02-15
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 92a ust. 2; art. 16 ust. 2 pkt 4; art. 6 ust. 1; art. 4 pkt 11; art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2; art. 12 ust. 2; art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5; art. 92c; art. 93 ust. 1; art. 92b ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2018 poz 646
art. 4; art. 17 ust. 1;
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD"), którą nałożono na A. M. (dalej "Skarżący") karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych.
Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.), dalej "u.t.d.", a także lp. 1.1, lp. 2.9 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (dalej "załącznik u.t.d.").
Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło:
• wykonywanie przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.,
• wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.;
• wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
Dnia [...] grudnia 2017 r., w W., Policja skontrolowała pojazd o nr rej. [...] (dalej "skontrolowany pojazd"), którym kierował Skarżący. Z kontroli sporządzono protokół, podpisany przez Skarżącego bez uwag oraz notatkę urzędową, popisaną przez kontrolującego. Z zapisów protokołu i notatki wynika, że kontrola miała miejsce w W. przy ulicy [...], zaś z "Opisu stwierdzonych naruszeń", że na ul. [...]. Z protokołu i z notatki wynika także, że Skarżący nie okazał do kontroli ani licencji, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jak również identyfikatora kierowcy taksówki, przy czym skontrolowany pojazd był oznakowany jak taksówka warszawska – posiadał oznaczenia zgodne uchwałą Rady W. nr [...] w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, tj. na jego dachu znajdowała się lampa z napisem "TAXI"; na przednich jego drzwiach umieszczony był żółto-czerwony pas z bocznym numerem [...] (przy czym w notatce wskazano nr boczny [...]) i z herbem W. ([...]) oraz numer telefonu [...]. Na szybie czołowej skontrolowanego pojazdu znajdowała się, wydawana wraz z licencją, naklejka z hologramem. W pojeździe tym zainstalowany był taksometr, przy czym Skarżący nie okazał dokumentu świadczącego o jego legalizacji.
W "Opisie stwierdzonych naruszeń" zapisano, że w toku kontroli ustalono, że licencja Skarżącego nr [...] wygasła [...] stycznia 2017 r. z uwagi na wykreślenie jego działalności z CEIDG.
W czasie kontroli sporządzono także dokumentację fotograficzną, zarówno okazanych przez Skarżącego dokumentów, tj. m.in. jego dowodu osobistego i dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu, jak i samego pojazdu, na których widnieje nr rej. [...] oraz nr boczny [...].
W tym stanie rzeczy WITD, po przekazaniu mu ww. dokumentacji, z urzędu wszczął wobec Skarżącego postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym go zawiadomił i pouczył o przysługujących mu prawach oraz ciążących na nim obowiązkach, w tym o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów i dowodów oraz zgłaszania żądań, a także o treści art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 i art. 93 ust. 1 u.t.d.
WITD zwrócił się także do Urzędu W. o podanie, czy Skarżący na dzień kontroli – [...] grudnia 2017 r., posiadał którąś z licencji na wykonywanie krajowego transportu osób, a jeśli tak, to czy do licencji był zgłoszony skontrolowany pojazd.
Skarżący w odpowiedzi na zawiadomienie podniósł, że kontrola miała miejsce na ul. [...] v/v dworca PKP [...], a nie jak zapisano w protokole przy ul. [...]. Wyjaśnił, że wszystkie dokumenty, tj. licencję TAXI, identyfikator kierowcy, legalizację taksometru, badania lekarskie, w czasie kontroli były aktualne, jednakże nie posiadał ich przy sobie, bowiem nie wykonywał i nie miał zamiaru wykonywać transportu drogowego z uwagi na zawieszenie działalności oraz awarię skontrolowanego pojazdu.
Nadto oświadczył, że dopiero w trakcie kontroli, od Kontrolującego, dowiedział się, że jego licencja nr [...] wygasła dnia [...] stycznia 2017 r. Stąd też 6 grudnia 2017 r. wystąpił o wydanie nowej licencji, którą uzyskał [...] grudnia 2017 r. o nr [...].
Wyjaśnił, że w chwili kontroli nie przewoził pasażera, ale swoją żonę. Poza tym w skontrolowanym pojeździe nie miał kasy fiskalnej, zatem bez niej taksometr by nie działał.
W załączeniu Skarżący nadesłał do akt swój identyfikator kierowcy TAXI nr boczny taksówki [...] wydany 1 września 2017 r. i ważny do [...] października 2019 r.; orzeczenia i zaświadczenia lekarskie; pismo z 6 grudnia 2017 r., przy którym zwrócił do organu licencyjnego licencję nr [...]; nową, uzyskaną [...] grudnia 2017 r., licencję nr [...], wystawioną na skontrolowany pojazd; decyzję z października 2017 r. o uznaniu go za osobę bezrobotną oraz informację z CEIDG o rozpoczęciu działalności gospodarczej z dniem 1 września 2017 r. i zawieszeniu jej od 4 września 2017 r. w zakresie "Działalność taksówek osobowych", a także świadectwo legalizacji ponownej, znajdującego się w skontrolowanym pojeździe taksometru, wystawione 2 października 2017 r.
Urząd W. podał, że na dzień kontroli Skarżący nie posiadał żadnej z licencji na wykonywanie krajowego transportu osób. Nadto wskazano, że pismem z 31 października 2017 r. Skarżący został poinformowany, że jego licencja nr [...], wygasła z dniem [...] stycznia 2017 r. i ma obowiązek ją zwrócić. Jak wynika ze sprawy pismo to Skarżący załączył do swoich wyjaśnień (zał. nr 4).
W oparciu o powyższe materiały dowodowe WITD uznał, że Skarżący w dniu kontroli dopuścił się naruszeń wskazanych w załączniku u.t.d., tj. lp. 1.1. - wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; lp. 2.9. - wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 oraz lp. 2.10 - wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 art. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Wobec tego, na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., uznawszy, że w rozpoznawanym przypadku nie zachodzi żadna okoliczność z art. 92c u.t.d., nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 24.000 złotych, tj. po 8.000 złotych za każde naruszenie, ograniczoną ostatecznie do 10.000 złotych.
Skarżący z zachowaniem trybu i terminu odwołał się od decyzji WITD i wniósł o jej uchylenie. Stwierdził, że jedynym naruszeniem, jakie można mu przypisać, to naruszenie wskazane w Ip. 1.1 załącznika u.t.d., pozostałe dwa zaś nie odnoszą się do taksówek i dlatego nie powinny być zastosowane w sprawie. W uzasadnieniu odwołania wskazał/zarzucił, że:
• w decyzji znalazł się błąd dotyczący miejsca kontroli;
• w zawiadomieniu o wszczęciu tego postępowania nie poinformowano go o możliwości składania wniosków;
• pismo o wygaśnięciu licencji taksówkowej otrzymał już po kontroli;
• kontrolujący nie poinformowali go o prawie odmowy podpisania protokołu i możliwości złożenia do niego zastrzeżeń;
• podany mu do podpisu protokół był nieczytelny;
• protokół zawiera błędy i dlatego powinien zostać odrzucony;
• w chwili kontroli skontrolowany pojazd się nie poruszał, ponieważ był uszkodzony, i nie były w nim przewożone żadne osoby;
• taksometru nie można używać bez kasy fiskalnej, która nie znajdowała się w pojeździe, a poza tym nie mógł samodzielnie wymontować taksometru, jako że urządzenie to jest zabezpieczone plombami;
• mimo wygaśnięcia licencji otrzymał identyfikator kierowcy TAXI, co spowodowało, że był przekonany o jej ważności;
• usunięcie oznaczeń TAXI wiązałoby się z kosztami, których nie był w stanie ponieść z uwagi na brak dochodów.
Skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków A. M. i A. K. oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalisty z dziedziny urządzeń pomiarowych lub zwrócenie się do Głównego Urzędu Miar celem ustalenia, że taksometru bez kasy fiskalnej nie da się uruchomić.
Podnosząc, że jest osobą bezrobotną, a prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest zawieszona, wniósł o odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 92b u.t.d.
GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji na wstępie przywołał przepisy prawa mające w niej zastosowanie, tj.: art. 4 pkt 11; art. 5 ust. 1; art. 5b ust. 1; art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5; art. 87 ust. 1; art. 4 pkt 22 oraz art. 92a ust. 1 u.t.d., a także Ip. 1.1, lp. 2.9 i lp. 2.10 załącznika u.t.d.
Następnie wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że skontrolowany pojazd był oznakowany jak taksówka oraz że na dzień kontroli, tj. [...] grudnia 2017 r., Skarżący nie posiadał licencji na transport drogowy taksówką, zatem wykonywany przez niego tego dnia przewóz był przewozem okazjonalnym, przez co Skarżący dopuścił się stwierdzonych przez WITD naruszeń. Organ wyjaśnił, że skoro Skarżący nie dysponował żadnym uprawnieniem licencyjnym, umożliwiającym mu legalne wykonywanie zarobkowych przewozów osób, co wynika z informacji udzielonej przez Urząd W., tj. ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, to właściwie nałożono na niego karę, zgodną z lp. 1.1. załącznika u.t.d.
Zdaniem GITD o charakterze przewozu z dnia kontroli, jako przewozu zarobkowego, świadczy podpisany przez Skarżącego, bez zastrzeżeń, protokół kontroli. Organ wskazał, że Skarżący podpisując go przyznał, że stan faktyczny sprawy w nim zapisany został ustalony prawidłowo. Nie dał przy tym wiary wyjaśnieniom zawartym w odwołaniu, że skontrolowany pojazd uległ awarii i nie można było nim wykonywać przewozu, gdyż argument ten nie został podniesiony w czasie kontroli i okoliczność ta nie została przez Skarżącego udowodniona w dalszym postępowaniu. Nadto - odnośnie zarzutu, że przedłożony do podpisu Skarżącemu protokół był nieczytelnego, organ wyjaśnił, że konsekwencje niezapoznania się z jego treścią i podpisania go bez zastrzeżeń ponosi Skarżący.
Co do charakteru skontrolowanego przewozu GITD podniósł, że z zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika, że pojazdem oznakowanym i wyposażonym jak licencjonowana taksówka, wykonywane są przewozy zarobkowe osób, które to osoby pozostają częstokroć w błędnym przekonaniu, że uiszczają opłatę za usługę przewozu osób taksówką, ze względu na charakterystyczne dla taksówek oznaczenia na pojeździe, podczas gdy w rzeczywistości jest to usługa przewozu osób wykonywana bez wymaganej licencji. Specjalne oznaczenie i wyposażenie pojazdu stanowi przywilej podmiotu, który uzyskał licencję taksówkową. Oznakowanie i wyposażenie pojazdu, jako taksówki, jest skorelowane z uprawnieniem do wykonywania transportu drogowego taksówką. Jeżeli podmiot wykonujący przewóz nie ma licencji taksówkowej, to bez względu na to, jak bardzo upodobni swój pojazd do taksówki, nie będzie on taksówką, a przewóz nią nie będzie transportem drogowym taksówką. Będzie to zawsze przewóz okazjonalny wykonywany pojazdem upodobnionym do taksówki.
W konsekwencji powyższego, tj. ustalenia, że skontrolowany przewóz był przewozem okazjonalnym, GITD stwierdził, że Skarżący w dniu kontroli naruszył art. 18 ust. 5 u.t.d., którego celem jest, aby pojazdy do przewozu okazjonalnego nie wyróżniały się względem pozostałych, aby sposób ich oznakowania nie wpływał na możliwość ich zatrzymania, celem zawarcie umowy przewozu. Regulacja ta ma ochronić bowiem przewoźników taksówkowych oraz pasażerów korzystających z ich usług. Rozwiązanie to nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne wprowadzać w błąd potencjalnych klientów co do rodzaju przewozu. GITD stwierdził, że bezspornie, że w odbiorze potencjalnego pasażera, Skarżący, poruszając się skontrolowanym pojazdem, oznaczonym jak TAXI, sprawiał wrażenie oferowania usługi przewozu taksówką - że jest to licencjonowana taksówka. Podniósł jednocześnie, że nie ma przy tym żadnego znaczenia, że w skontrolowanym pojeździe, w chwili zatrzymania do kontroli, nie znajdował się żaden pasażer. Na potwierdzenie przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 947/09.
W ocenie GITD zasadnym było także stwierdzenie przez WITD, że Skarżący montując w skontrolowanym pojeździe taksometr, naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. i bez znaczenia przy tym było, że taksometr ów nie został połączony z kasą fiskalną i nie było rzeczywistej możliwości użycia go do naliczania wynagrodzenia za przejazd.
Z powyższych względów organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalisty na okoliczność, czy taksometr może funkcjonować bez połączenia go z kasą fiskalną. Zauważył jednocześnie, że dla nałożenia kary z lp. 2.9 załącznika u.t.d. wystarczające było naruszenie jednego z zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Skoro w sprawie Skarżący bezspornie naruszył zakazy określone w pkt 2 i pkt 3 art. 18 ust. 5 u.t.d., to przeprowadzanie dodatkowego dowodu, na okoliczność naruszenia zakazu z pkt 1 art. 18 ust 5 u.t.d., byłoby sprzeczne z ekonomiką postępowania.
W ocenie GITD, w świetle przytoczonych przepisów, nie budziło również wątpliwości to, że skontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób, tj. powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza jego dowód rejestracyjny i materiał zdjęciowy. Nadto nie stanowił on wyłącznej własności Skarżącego, ani nie był przedmiotem jego leasingu, co potwierdza jego dowód rejestracyjny. Z tych względów za zasadne uznał nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.10 załącznika u.t.d.
Zdaniem organu odwoławczego niniejsze postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania w niej art. 92c u.t.d. W jego ocenie także Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Z akt wynika, że w chwili zatrzymania do kontroli Skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem oznakowanym jak licencjonowana taksówka. Przywołana okoliczność, że nie mógł wymontować taksometru, z uwagi na obecność plomb zabezpieczających i konieczność poniesienia z tego tytułu kosztów, nie miła wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie. GITD wskazał przy tym, że Skarżący od kilku miesięcy przed kontrolą nie dysponował licencją na transport drogowy taksówką, a mimo to, nie zdemontował ani lampy z napisem TAXI, ani taksometru, nadto nie usunął z pojazdu innych oznaczeń taksówkowych. To w ocenie organu było celowe, aby wprowadzać w błąd potencjalnych klientów i wykonywać przewozy drogowe osób, nie mając ku temu uprawnień.
Zdaniem organu na zmianę rozstrzygnięcia nie miało także wpływu to, że Skarżącemu wydano identyfikatora kierowcy TAXI, ponieważ był świadomy utraty uprawnień z licencją, na co dowodem jest przesłana mu przez organ licencyjny informacja o wygaśnięciu licencji.
GITD przywołując treść art. 92b u.t.d. stwierdził, że w niniejszej sprawie także i on nie mógł mieć zastosowania bowiem, nie dotyczy on naruszeń z grupy 1 i 2 załącznika u.t.d. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że znajdzie on zastosowanie wyłącznie w tych sprawach administracyjnych, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie znajdzie on zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Przepis art. 92b u.t.d., w pkt 1 lit. b, odsyła do przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, jednakże w zdaniu pierwszym omawianego przepisu ustawodawca wskazał jednoznacznie, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy. Takich przepisów rozporządzenie nr 3821/85 zaś nie zawiera. W ocenie GITD odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 92b u.t.d. jest wewnętrznie sprzecznym, co byłoby niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy.
Na koniec GITD ustalił także, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., a to z uwagi na kolizyjną normę określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych, dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Podał, że w przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - także w art. 92b ust. 1 u,t,d.
Skarżący z zachowaniem trybu i terminu zaskarżył decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie. Wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie:
1. art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy prowadzący do uznania, że w dniu kontroli wykonywany był w ogóle jakikolwiek przewóz drogowy, a szczególnie przewóz okazjonalny pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą oraz przewóz okazjonalny pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą bez stosownego zezwolenia i licencji, w sytuacji gdy w momencie kontroli skontrolowany pojazd nie poruszał się, będąc zaparkowany w ogólnie do tego przeznaczonym miejscu, tj. poza miejscem przeznaczonym dla postoju taksówek i innych pojazdów, którym wykonywany jest przewóz drogowy, pojazd ten miał unieruchomiony silnik, ponadto był uszkodzony w sposób uniemożliwiający przemieszczenie się nim oraz nie było w nim pasażerów, a także poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w celu wykazania powyższych okoliczności i oparcie rozstrzygnięcia o oczywiście nierzetelny protokół z kontroli;
2. art. 5b ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt. 4 u.t.d. poprzez uznanie, że nie posiadał stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w sytuacji, gdy nie wygasła ona automatycznie na skutek zawieszenia prowadzenia przeze niego działalności gospodarczej, lecz powinna być cofnięta na skutek wydania decyzji administracyjnej, z uwagi na zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej, którego to faktu nie można utożsamiać z użytym w ustawie określeniem "likwidacja przedsiębiorcy", a informację z 31 października 2017r. o wygaśnięciu licencji, odebrał po dniu kontroli, co oznacza, że w chwili przeprowadzania kontroli nie miał świadomości tego, że organ wydający licencję uznał ją za wygasłą;
3. art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. w zw. z lp 1.1., lp. 2.9 i lp. 2.10 załącznika u.t.d. poprzez ukaranie go karą za naruszenia przepisów, których jednak nie dokonał oraz poprzez uznanie, że jedno naruszenie przepisów ustawy może stanowić podstawę do ukarania karą w potrójnej wysokości przewidzianej za odrębne naruszenia przepisów.
W uzasadnieniu skargi Skarżący raz jeszcze wskazał, że w protokole błędnie wskazano miejsce kontroli, co powinno skutkować uznaniem go za niewiarygodny, pozbawiony mocy dowodowej. Wyjaśnił także, że w chwili kontroli w skontrolowanym pojeździe nie było żadnego pasażera - oczekiwał na żonę, którą podwiózł do punktu ksero.
Zarzucił, że ze sprawy nie wynika na jakiej podstawie organy uznały, że wykonywał przewóz okazjonalny. W jego ocenie nie dopuścił się żadnego z naruszeń ustalonych przez organy.
Oświadczył, że o wygaśnięciu licencji taksówkowej dowiedział się w chwili kontroli. Nadto w jego ocenie licencja ta powinna była zostać cofnięte decyzją administracyjną, a nie pismem informującym, które otrzymał po kontroli.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy akt dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja GITD, utrzymująca w mocy decyzję WITD, którą nałożono na Skarżącego, ograniczoną na postawie art. 92a ust. 2 u.t.d., karę pieniężną 10.000 złotych za:
• wykonywanie przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. (lp. 2.9 załącznika u.t.d. – 8.000 złotych );
• wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. (lp. 2.10 załącznika u.t.d. – 8.000 złotych);
• wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika u.t.d. – 8.000 złotych).
Jak wynika z protokołu kontroli oraz z dokumentacji fotograficznej skontrolowany pojazd ów był oznakowany jak taksówka warszawska – posiadał oznaczenia zgodne uchwałą Rady W. nr [...] w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. Na jego dachu znajdowała się lampa z napisem "TAXI"; na przednich jego drzwiach umieszczony był żółto-czerwony pas z bocznym numerem [...] (przy czym w notatce służbowej, sporządzonej przez kontrolującego Funkcjonariusza Policji, wskazano nr boczny [...]) i z herbem W. (syrenka warszawska) oraz numer telefonu [...]. Na szybie czołowej skontrolowanego pojazdu znajdowała się zaś, wydawana wraz z licencją nr [...], naklejka z hologramem.
W tym miejscu Sąd zauważa, że wskazany błąd, odnoszący się do numeru bocznego skontrolowanego pojazdu, wszak oczywisty, to nie miał żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż właściwy numer boczny 08406 wynika zarówno z protokołu kontroli, jak i z dokumentacji zdjęciowej samego pojazdu.
Nie ulega wątpliwości także to, że Skarżącemu 17 maja 2011 r. wydano licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nr [...], którą uzyskał na skontrolowany pojazd (v. pismo Urzędu W. z 6 lutego 2018 r.). Prawdą jest przy tym, że organ licencyjny, dnia [...] września 2017 r., wydał Skarżącemu Identyfikator Kierowcy TAXI na taksówkę o nr bocznym [...].
Bezsporne jest również, że Skarżący prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą zlikwidował 9 stycznia 2017 r. (v. oświadczenie Skarżącego zawarte w piśmie z 22 stycznia 2018 r.).
Spornym w sprawie jest natomiast to, czy w dniu kontroli – tj. [...] grudnia 2017 r., ww. licencja taksówkowa Skarżącego nr [...] była ważna, a w konsekwencji, czy był on uprawniony do poruszania się skontrolowanym pojazdem po drogach publicznych przez co przeciętny odbiorca mógł odnosić wrażenie, że Skarżący jest licencjonowanym taksówkarzem.
Jak wskazano powyżej, Skarżący swoją działalność gospodarczą zlikwidował z dniem 9 stycznia 2017 r., zaś data ta nie jest podważana w sprawie. W ocenie Sądu zasadnie zatem przyjęły organy, że z tym dniem, w myśl art. 16 ust. 2 pkt 4 u.t.d., z mocy prawa, wygasła licencja Skarżącego nr [...].
Skarżący stoi na stanowisku, że dla skuteczności utraty ważności licencji nr [...] organ licencyjny obowiązany był wydać decyzję administracyjną cofającą te licencję, a nie kierować do strony pismo informujące o tym, że licencja ta wygasła z dniem zlikwidowania działalności gospodarczej. Nadto podniósł, że wbrew ustaleniom organów, pisma informacyjnego nie otrzymał przed 5 grudnia 2017 r., a o utracie licencji dowiedział się w chwili kontroli. Dodatkowo wskazał, że wydanie mu [...] września 2017 r. Identyfikatora Kierowcy TAXI, ważnego do [...] października 2019 r., nr boczny taksówki [...], utwierdziło go w przekonaniu, że licencja nr [...] jest ważna. Jednocześnie wyraził pogląd, że nie jest możliwe zlikwidowanie w sensie prawnym przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną.
W ocenie Sądu, Skarżący, jako prowadzący reglamentowaną działalność gospodarczą w oparciu o udzieloną mu licencję taksówkową nr [...], miał obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego przewozy taksówkowe. Jedną z takich norm jest art. 16 ust. 2 pkt 4 u.t.d., zgodnie z którym zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (w tym uprawnionego z licencji taksówkowej) wygasa w razie likwidacji przedsiębiorcy, któremu zostało udzielone. Sąd stwierdza, że z przepisu tego wynika wprost, że licencja taksówkowa wygasa z chwilą likwidacji przedsiębiorcy.
W kontekście powyższego podkreślenia wymaga także fakt, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji taksówkowej udziela się przedsiębiorcy. Zatem działalność w zakresie transportu drogowego taksówką może wykonywać wyłącznie przedsiębiorca. Status przedsiębiorcy jest niezbędny zarówno dla uzyskania, jak i zachowania licencji. Organ nie może udzielić licencji podmiotom niebędącym przedsiębiorcami.
Ustawodawca posługując się w ustawie o transporcie drogowym pojęciem "przedsiębiorcy" nie definiuje go. Wobec tego, w tym zakresie, należy odwołać się do art. 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646, poprzednio ustawa o swobodzie działalności gospodarczej), dalej "p.p.", w myśl którego przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W przypadku osób fizycznych prowadzenie działalności gospodarczej wymaga zgłoszenia/wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej "CEDIG") (art. 17 ust. 1 p.p.). O statusie przedsiębiorcy nie decyduje więc samo podjęcie działalności gospodarczej, czy zamiar jej wykonywania, lecz dopiero wpis do stosownego rejestru (ewidencji) kreuje dany podmiot, jako przedsiębiorcę. Status ten osoba fizyczna nabywa zatem po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a traci z chwilą wykreślenia takiego wpisu. Wykreślenie więc przedsiębiorcy z CEDIG oznacza likwidację przedsiębiorcy w prawnym tego słowa znaczeniu.
W świetle powyższego Skarżący, jako osoba fizyczna, może być przedsiębiorcą wyłącznie po zgłoszeniu wniosku o wpis do CEDIG, a contrario traci ten status po wykreśleniu swojej działalności z CEDIG. Zatem nietrafnym jest stwierdzenie jakoby nie było możliwe zlikwidowanie przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Powyższe dowodzi w konsekwencji, że likwidacja przedsiębiorcy, któremu licencja została udzielona, z mocy prawa rodzi skutek przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 4 u.t.d.(por. wyrok NSA z 2 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 443/06).
W ocenie Sądu niespornym jest zatem, że w chwili kontroli – tj. [...]grudnia 2017 r., Skarżący nie posiadał licencji taksówkowej nr [...], gdyż wygasła ona z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2017 r., tj. z chwilą likwidacji (wykreślenia z CEDIG) przez Skarżącego prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zamknięcie działalności gospodarczej spowodowało, że Skarżący utracił status przedsiębiorcy, którego posiadanie było warunkiem sine qua non dla istnienia/ważności licencji nr [...]. Ustaleń tych w ocenie Sądu w żadnym razie nie zmienia fakt, że w dniu [...] września 2017 r. Skarżący uzyskał ważny do [...] października 2019 r., Identyfikator Kierowcy TAXI. To, że identyfikator ten został wydany nie sprawia, że licencja stała się ważna. Sąd przyznaje przy tym, że istotnie wydanie tego identyfikatora mogło wzbudzić w Skarżącym przekonanie, że skoro został on wydany, to licencja jest ważna. Nie mniej przekonanie to nie ma żadnego wpływu na ostateczne i prawidłowe ustalenie organu, że Skarżący w dniu kontroli nie legitymował się licencją taksówkową nr [...].
Powyższe spowodowało, że organy prawidłowo przyjęły, że skoro Skarżący, nie posiadając licencji taksówkowej, poruszał się po ulicach pojazdem oznaczonym tak jak TAXI, to wykonywał on przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zasadnie przy tym przywołano, a to w kontekście podnoszonego przez Skarżącego braku w skontrolowanym pojeździe pasażera, że "wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów (zob. wyrok NSA z 1 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1511/10)". Bez wątpienia skontrolowany pojazd, oznakowany jak TAXI, poruszając się po drogach publicznych, czy też będąc zaparkowanym w miejscu ogólnie dostępnym – nie dla TAXI, wywoływał u potencjalnych klientów przeświadczenie, że mogą oni skorzystać z usługi taksówkowej.
Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Analiza treści art. 4 pkt 11; art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2; art. 6 ust. 1 oraz art. 12 ust. 2 u.t.d. dowodzi także, że przewóz okazjonalny jest odrębnym rodzajem przewozu niż transport drogowy taksówką, który wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, tj. określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d.
Z akt sprawy wynika, że w chwili kontroli Skarżący nie posiadał licencji na przewóz okazjonalny. Organy zasadnie zakwalifikowały to jako czyn opisany w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w postaci "wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji", co musiało skutkować nałożeniem na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 8.000 złotych, zgodnie z lp. 1.1. załącznika u.t.d.
W konsekwencji ustalenie to spowodowało, że Skarżący naruszył jednocześnie zakaz z art. 18 ust. 5 u.t.d., co rodziło obowiązek organu wymierzenia kolejnej kary w kwocie 8.000 złotych, a to zgodnie z lp. 2.9 załącznika u.t.d. Ze sprawy bezspornie wynika, że w dniu kontroli Skarżący nie posiadał już licencji taksówkowej nr [...], a mimo to poruszał się po warszawskich ulicach pojazdem oznakowanym jak taksówka, tj. na dachu zainstalowany był baner z napisem "TAXI", a na prawych i lewych drzwiach skontrolowanego pojazdu znajdował się numer telefonu korporacji taksówkarskiej oraz numer boczny odpowiadający numerowi nieistniejącej już licencji taksówkowej, natomiast w środku tego pojazdu znajdował się taksometr. Wymaga przy tym zaznaczenia, że ustawodawca wprowadzając zakaz z art. 18 ust. 5 u.t.d., miał na celu jednoznaczne odróżnienie taksówki od innych pojazdów, którymi wykonuje się okazjonalny przewóz osób. Rozróżnienie to ma eliminować możliwość wprowadzenia w błąd nabywcy usługi przewozowej, co do faktu, czy przewóz wykonywany jest przez taksówkę, czy też przez innego przewoźnika. Zakaz ów ma chronić licencjonowanych taksówkarzy oraz konsumentów przed nieuczciwą konkurencją.
Nadto powyższe ustalenie, tj. że skontrolowany przewóz był przewozem okazjonalnym, przy wykonywaniu go przez Skarżącego skontrolowanym pojazdem, który nie wypełniał żadnego z ustawowych warunków wskazanych w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b u.t.d., spowodowało, że Skarżący naruszył także zakaz z art. 18 ust. 4a u.t.d., co implikowało po stronie organu obowiązek wymierzenia mu kary w kwocie 8.000 złotych, a to zgodnie z lp. 2.10 załącznika u.t.d.
Przepis art. 18 ust. 4a u.t.d. stanowi, że - co do zasady, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ze sprawy wynika, że skontrolowany pojazd jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Zatem nie ma wątpliwości, że w sprawie nie został spełniony powyższy warunek konstrukcyjny.
Nie mniej ustawodawca w ust. 4b art. 18 u.t.d. dopuścił także przewóz okazjonalny innymi pojazdami, tj. zabytkowymi oraz samochodami osobowymi, w pewnych warunkach, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Z akt sprawy wynika (v. umowa użyczenia z 18 kwietnia 2011 r. oraz dowód rejestracyjny skontrolowanego pojazdu), że skontrolowany pojazd, w chwili kontroli, nie był ani własnością Skarżącego, ani przedmiotem udzielonego mu leasingu, ale został on mu użyczony przez matkę. Wobec tego, bez konieczności czynienia dalszych ustaleń, skoro skontrolowany pojazd w chwili kontroli nie był wyłączną własnością Skarżącego i nie stanowił przedmiot jego leasingu, to w sprawie nie ma miejsca wyjątek z art. 18 ust. 4b u.t.d.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, uprawnione i uzasadnione było nałożenie na Skarżącego ww. kar - po 8.000 złotych każda, tj. z lp. 1.1., z lp. 2.9 i z lp. 2.10 załącznika u.t.d., następnie ograniczonych łącznie do 10.000 złotych w oparciu o art. 92a u.t.d.
Organy badając sprawę, z urzędu, właściwie wzięły pod rozwagę także art. 92c u.t.d. i prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie ujawniono żadnych okoliczności wyczerpujących przesłanki umożliwiające uwolnienie Skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone w chwili kontroli naruszenia. Ani akta sprawy zgromadzone przez organy z urzędu, ani Skarżący z własnej inicjatywy, nie przedłożył w toku postępowania żadnych dowodów na istnienie okoliczności wskazanych w art. 92c u.t.d.
Zauważenia wymaga, że przepis art. 92c u.t.d. jest przepisem szczególnym, i jako taki podlega wykładni ścisłej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do wyjątkowych sytuacji - takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Jak wskazano już wcześniej, obowiązkiem Skarżącego, jako przedsiębiorcy wykonującego reglamentowaną działalność gospodarczą, było znać i przestrzegać przepisy regulujące tą działalność – działalność taksówkową. Faktu, że Skarżący nie miał świadomości, że wykreślenie przez niego z dniem 9 stycznia 2017 r. działalności z CEDIG, spowoduje utratę udzielonej mu licencji nie usprawiedliwia wydanie mu [...] września 2017 r. Identyfikatora Kierowcy TAXI. Z powyższych względów także powzięcie przez niego wiedzy o utracie ww. licencji dopiero w dniu kontroli, pozostaje bez wpływu na rozpatrzenie sprawy.
W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów podjęte w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. Organy zgromadziły w aktach wystarczające dowody, z których wynika ustalony stan faktyczny, w oparciu o który nałożono na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych. W czasie kontroli sporządzono protokół, który Skarżący podpisał bez uwag, co potwierdza, że ustalenia w nim poczynione były właściwe i odpowiadające rzeczywistości. Analiza tego dokumentu nie dowodzi przy tym, aby był on – jak zarzuca Skarżący, nieczytelny, a na uwagę zasługuje przy tym, że w przesłanych do Sądu aktach znajduje się poświadczona jego kopia. W ocenie Sądu także załączony do tego protokołu "Opis stwierdzonych naruszeń" jest czytelny. Należy przyznać, że istotnie są w tych dokumentach błędy co do miejsca kontroli, w jednym jest wskazana ul. [...], a w drugim ul. [...]. Nie mniej, w ocenie Sądu, powyższe nie ma żadnego wpływu na ostateczne ukaranie Skarżącego, bowiem istotne z punktu widzenia odpowiedzialności Skarżącego fakty nie pozostawiają wątpliwości. Ponadto, jak Sądowi wiadomo z urzędu ulice [...] i [...] przecinają się. W każdym razie błędy te w żadnym razie nie czynią protokołu "niewiarygodnym i pozbawionym mocy dowodowej".
Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw. Dowody w sprawie zostały prawidłowo zebrane i wyczerpująco zbadane, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Z akt nie wynika, żeby Skarżącemu ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. WITD w zawiadomieniu o wszczęciu niniejszego postepowania pouczył go o przysługujących mu prawach oraz ciążących na nim obowiązkach, w tym o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów i dowodów oraz zgłaszania żądań, z czego Skarżący skorzystał, a także o treści art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 i art. 93 ust. 1 u.t.d. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu i okazanych przez Skarżącego do kontroli dokumentów oraz zapisy protokołu stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania stwierdzonych w sprawie naruszeń, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami, o co wnosił Skarżący, a czego zasadnie nie uwzględniono. GITD właściwie przyjął, że dla nałożenia kary z lp. 2.9 załącznika u.t.d. wystarczające było naruszenie jednego z zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Skoro w sprawie Skarżący bezspornie naruszył zakazy określone w pkt 2 i pkt 3 art. 18 ust. 5 u.t.d., to przeprowadzanie dodatkowego dowodu, na okoliczność naruszenia zakazu z pkt 1 art. 18 ust 5 u.t.d., byłoby sprzeczne z ekonomiką postępowania. Skoro w sprawie można przyjąć, że Skarżący przez cały czas poruszał się skontrolowanym pojazdem nie demontując z jego dachy lampy z napisem TAXI oraz nie pozbawiając go innych, zewnętrznych oznaczeń wskazujących na to, że jest taksówką, zatem dowodzi to, że intencją Skarżącego było realizowanie przewozów taksówkowych.
Ze sprawy nie wynika także, jakoby skontrolowany pojazd rzeczywiście był niezdolny do jazdy –"uszkodzony w sposób uniemożliwiający przemieszczanie się nim". W związku z tym niewiarygodne jest oświadczenie Skarżącego, który podnosi, że w chwili kontroli oczekiwał na żonę, którą właśnie podwiózł do punktu ksero skoro kontrola miała miejsce około godz. 23. Zasadnie GITD nie dał wiary powyższym wyjaśnieniom.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.