VI SA/Wa 1504/04

VI SA/Wa 1504/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Piotr Borowiecki
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Andrzej Wieczorek WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi H.B. i I. S. H. s. c. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2004 r. w części nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł ([...] złotych) z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w części, o której mowa w pkt 1; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących – H.B. i I.S., H. s. c. z siedzibą w B. kwotę 225 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych) tytułem zwrotu połowy kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 25, poz. 1371) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2003 r. nałożono na przedsiębiorcę – P.P.H.U. H. s.c. H.B., I.S., z/s w B., karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za następujące naruszenia: 1) brak wymaganej karty drogowej (art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.11.8 ust. 1 załącznika do ustawy – [...] zł); 2) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy – [...] zł); 3) wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.1.7 załącznika do ustawy – [...] zł).
Odwołane od powyższej decyzji złożyli zainteresowani wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy podniesiono, że kontrolujący w protokole kontroli przede wszystkim pominął fakt, że kontrolowany pojazd marki [...] nr rej. [...] zgodnie z dowodem rejestracyjnym pojazdu nr [...] był w dniu kontroli zarejestrowany jako samochód specjalny a nie jako samochód ciężarowy. Protokół kontroli nie został więc sporządzony w sposób zgodny ze stanem faktycznym. ponadto w dniu kontroli prowadzący pojazd okazał inspektorowi transportu drogowego zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Z przedłożonego zaświadczenia wynika, że wspólnicy prowadzą działalność gospodarczą od dnia [...] marca 2001 r. w zakresie kasacji pojazdów, skupu, sprzedaży, zamiany pojazdów, części, złomu, usługi oraz eksport i import. Pojazd specjalny marki [...] nr rej. [...] był wykorzystywany w prowadzonej przez wspólników P.P.H.U. H. s.c. działalności gospodarczej zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. do transportu samochodów przeznaczonych do sprzedaży, zamiany lub przeznaczonych do złomowania oraz do przewożenia części pojazdów samochodowych. Wykorzystywany był także do świadczenia usług przewozu samochodów z importu lub na eksport. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obwiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy.
Zgodnie z treścią przedłożonych zaświadczeń z ewidencji działalności gospodarczej wspólnicy byli w dniu kontroli, tj. w dniu [...] grudnia 2003 r., uprawnieni do prowadzenia krajowego transportu rzeczy na podstawie wpisu do ewidencji bez konieczności posiadania licencji w tym zakresie, nie później jednak niż do dni 31 grudnia 2003 r. W związku z tym, że odwołujący się byli uprawnieni do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu rzeczy na podstawie wpisów do ewidencji działalności gospodarczej dokonanych przed wejściem w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, to nie mieli obowiązku posiadania zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, nawet wtedy gdy taki transport wykonywali obok swojej podstawowej działalności. Wobec powyższego kara w kwocie [...] zł nałożona na P.P.H.U. H. s.c. za przewóz części samochodowych, dokonany w dniu [...] grudnia 2003 r. i brak zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, jest całkowicie bezzasadna. Ponadto skarżący podnieśli, że samochody specjalne są to samochody wykorzystywane do celów specjalnych, np. przewozu samochodów i ich części takich, jak karoserie samochodowe itp. Samochody te nie są przystosowane do przewozu ładunków. Takim samochodem był w dniu kontroli samochód marki [...] nr rej. [...]. Samochody specjalne jako nie przeznaczone do przewozu ładunków nie musza ponosić opłat za przejazdy po drogach krajowych. Podobne stanowisko w sprawie ponoszenia opłat za przejazdy samochodów specjalnych po drogach krajowych zajmuje również Ministerstwo Infrastruktury- Departament Transportu Samochodowego (pismo z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...]). Wobec powyższego kara w kwocie [...] zł nałożona na P.P.H.U. H. s.c. za przejazd samochodem specjalnym marki [...] nr rej. [...] po drogach jest całkowicie bezzasadna.
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył również karę w wysokości [...] zł za brak karty drogowej. W uzasadnieniu podał, że na podstawie załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym lp. 1.11.8 kary podlegają sumowaniu. Z załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym lp. 1.11.8 wynika, że za brak karty drogowej nakłada się karę w wysokości [...] zł. W wymienionym załączniku pod pozycją 1.11.8 ust. 2 podano wysokość kar za nieprawidłowe wypełnienie karty drogowej. Jeżeli karty drogowej nie ma w ogóle, to nie można nakładać kar za nieprawidłowe wypełnienie karty drogowej. Ponadto nawet gdyby zsumować kary określone w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym lp. 1.11.8 ust. 1 i 2, to łączna kara wynosiłaby [...] zł. Nie wiadomo więc jakie kary sumowano w zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołujących się nałożona zaskarżoną decyzją kara [...] zł za brak karty drogowej jest nieuzasadniona i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera szczegółowego wyszczególnienia jakie kary wymienione w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym lp. 1.11.8 ust. 1 podlegają sumowaniu.
Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 33 ust. 1, art. 42 ust. 1 art. 87ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 25, poz. 1371, z późn. zm.) oraz lp. 1.4.1 i lp. 1.1.7 załącznika do powołanej ustawy, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że bezspornym jest, że świadczona przez stronę w momencie kontroli działalność spełniała cechy "przewozu na potrzeby własne" w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Stosownie do art. 33 ust. 1 powołanej ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności. Zgodnie z art. 87 ust. 2 w/w ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) wypis z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne. Zgodnie z art. 92 ust. 1 kto wykonuje (...) przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] do [...] zł. Wysokość tej kary została określona w lp. 1.1.7 załącznika do powołanej ustawy i wynosi [...] zł. Strona w odwołaniu powołuje się na treść art. 103 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który stanowił, iż przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy ci prowadzą działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach. W rozpatrywanej sprawie powołany przepis nie znajduje jednak zastosowania, ponieważ dotyczy on tylko "transportu drogowego" (definicja w art. 4 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy), natomiast strona w chwili kontroli wykonywała przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne (definicja w art. 4 pkt 4 ustawy). Zgodnie z zaświadczeniem o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej strona nie ma wpisu dotyczącego wykonywania transportu drogowego. Argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu nie mogą zatem, w świetle obowiązujących przepisów prawnych, stanowić podstawy uwzględnienia odwołania w tym zakresie i słuszne jest zatem nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych). Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Zgodnie z art. 92 ust. 1 kto wykonuje (...) przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] do [...] zł. Zgodnie z lp. 1.4.1 załącznika do w/w ustawy karze w wysokości [...] zł podlega brak w pojeździe wykonującym transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie kierowca nie okazał podczas kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, została za to nałożona na stronę kara w wysokości [...] zł.
Strona wyjaśniła w odwołaniu, iż brak dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych wynikał z faktu, że kierowca prowadził pojazd specjalny, a taki nie wymaga uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wyjaśnienia te nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji w tym zakresie, gdyż pojazd specjalny jest zwolniony z opłat za przejazd po drogach krajowych tylko wtedy, gdy jest wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (art. 2 pkt 36) pojazdem specjalnym jest pojazd samochodowy lub przyczepa, konstrukcyjnie nieprzeznaczony do przewozu osób lub ładunków. W chwili kontroli kierowca przewoził ładunek ([...] worków zderzaków), oświadczając równocześnie, że samochodem tym dokonuje przewozów na potrzeby własne, a pojazd ten nie służy jako pomoc drogowa. Fakt ten odnotowano w podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2003 r. Potwierdza to, że pojazd zarejestrowany jako specjalny był wykorzystywany niezgodnie ze swoim przeznaczeniem, gdyż przewoził rzeczy. Art. 42 ustawy o transporcie drogowym jasno określa obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewóz na potrzeby własne. Praktyka taka nie może stać się powszechna i dlatego organy kontrolne sankcjonują takie sytuacje zgodnie z przepisami karnymi ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji kara w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne została nałożona słusznie, na podstawie prawidłowo ocenionego stanu faktycznego.
W dniu [...] grudnia 2003 r. zatrzymany do kontroli kierowca nie okazał [...] sztuk kart drogowych z bieżącego dnia oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia. Stosownie do art. 10 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym " kierowcy prowadzący pojazdy samochodowe używane do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy, zarejestrowane po raz pierwszy przed 1 stycznia 1985 r., albo nieobjęte obowiązkiem wyposażenia w urządzenia rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym, lub zwolnione z tego obowiązku, mogą prowadzić karty drogowe nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej." Zgodnie z art. 92 ust. 1 kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000,00 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.8 załącznika do w/w ustawy, który sankcjonuje brak wymaganej karty drogowej podczas kontroli karą [...] zł. Bezspornym jest fakt, iż w momencie kontroli kierowca pojazdu nie okazał wymaganych kart drogowych. Ponadto w chwili kontroli ustalono, że pojazd marki [...] nie był fabrycznie wyposażony w tachograf, dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła [...] kg, pojazd był wyprodukowany w 1900 r. i zarejestrowany po raz pierwszy dnia [...] września 1990 r. Uznano w związku z tym, na podstawie przekazanego materiału, iż miało miejsce naruszenie przepisów statuujących obowiązek posiadania kart drogowych. Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów pojazd kontrolowanego przedsiębiorcy był zwolniony do czasu uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej z obowiązku instalacji tachografu Jednakże do tego czasu winien on także legitymować się stosownymi kartami drogowymi rejestrującymi czas pracy kierowców.
Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowani w części nakładającej kary za:
1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w kwocie [...] zł,
2) )wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia w kwocie [...] zł,
zrzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego - art. 33 ust. 1, art. 42 ust. 1 art. 87ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenie poprzez przyjęcie, że pojazd silnikowy marki [...] nr rej. [...] jest samochodem ciężarowym oraz poprzez przyjęcie, że w dniu kontroli pojazdu silnikowego [...] nr rej. [...], tj. dnia [...] grudnia 2003 r. skarżący nie prowadzili działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu transportu drogowego. W związku z tym skarżący wnieśli o uchylenie w zaskarżonej części decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że nie zasługuje ona na uwzględnienie , powtarzając w zasadzie rozwiniętą argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego stwierdzając, że mógłby uwzględnić skargę co do kary pieniężnej w wysokości [...] zł i umorzyć w tym zakresie postępowanie. Natomiast w odniesieniu kary za wykonywanie przewozów na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty drogowej ([...] zł) organ II instancji stwierdził, na podstawie swojej dotychczasowej argumentacji, że w tym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie w części.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r., którą utrzymano w mocy w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r., nakładającą na skarżących karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za następujące naruszenia: 1) brak wymaganej karty drogowej; 2) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych; 3) wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w chwili wykonywania przewozów (w czasie dokonywania kontroli) na mocy art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy uprawnieni do wykonywania transportu drogowego byli zwolnieni od obowiązku uzyskania zaświadczenia o wykonywaniu transportu na potrzeby własne, W toku postępowania przedstawiono zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynikało, że dnia [...] stycznia 2002 r., a więc z dniem wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym, skarżący wykonywali transport drogowy. Byli zatem objęci przepisem art. 103 ust. 3 powołanej ustawy, co oznacza, że byli uprawnieni do wykonywania transportu drogowego aż do dnia [...] grudnia 2003 r., w którym zmienili przedmiot prowadzonej działalności. Nastąpiło to jednak dzień po przeprowadzonej kontroli ([...] grudnia 2003 r.), co oznacza, że w czasie wykonywania przewozu korzystali ze zwolnienia wynikającego z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.
Sąd podziela to stanowisko i stwierdza, że kara pieniężna za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia została nałożona bez ustalenia właściwego stanu faktycznego, bez podstawy prawnej.
W sprawie nałożonej kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych Sąd również podzielił stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wykonywany przez skarżących przewóz był bez wątpienia przewozem na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorcy wykonujący takie przewozy pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy) obowiązani są do uiszczania opłat drogowych za przejazd po drogach krajowych. Rodzaj pojazdu samochodowego, na który powołują się skarżący, jest w rozpatrywanym przypadku bez znaczenia, gdyż samo pojęcie "pojazdu samochodowego" (art. 2 pkt 33 ustawy – Prawo o ruchu drogowym) obejmuje także pojazd specjalny, który nie jest przyczepą (art. 2 pkt 26 powołanej wyżej ustawy). Jeśli więc przewoźnik dokonuje przewozu takim pojazdem rzeczy, i przewóz ten spełnia warunki przewozu na potrzeby własne, to obciążony jest obowiązkiem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych – zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Strona w skardze nie odniosła się do wymierzonej kary pieniężnej za brak wymaganej karty drogowej. Bezspornym jest jednak fakt, że w momencie kontroli kierowca nie okazał wymaganych kart drogowych z bieżącego dnia oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia. Kontrolowany pojazd marki [...] nie był fabrycznie wyposażony w tachograf, dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła [...] kg, pojazd był wyprodukowany w 1900 r. i zarejestrowany po raz pierwszy dnia [...] września 1990 r. Jak wynika z art. 10 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym " kierowcy prowadzący pojazdy samochodowe używane do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy, zarejestrowane po raz pierwszy przed 1 stycznia 1985 r., albo nieobjęte obowiązkiem wyposażenia w urządzenia rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym, lub zwolnione z tego obowiązku, mogą prowadzić karty drogowe nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej." Z tego przepisu wynika, że pojazd kontrolowanego przedsiębiorcy był zwolniony do czasu uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej z obowiązku instalacji tachografu Jednakże do tego czasu winien on także legitymować się stosownymi kartami drogowymi rejestrującymi czas pracy kierowców. W rozpatrywanym przypadku miało więc miejsce naruszenie przepisów statuujących obowiązek posiadania kart drogowych, sankcjonowane zgodnie z lp. 1.11.8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdy dzień, w którym posiadanie karty było wymagane (z bieżącego dnia oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia). Dlatego też nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości [...] zł (2x [...] zł) należało uznać za zgodne z powołanymi wyżej przepisami.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w części zaskarżoną decyzję uchylił, w pozostałej zaś, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – skargę oddalił, zgodnie z sentencja wyroku.