VI SA/WA 1489/05

VI SA/Wa 1489/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Jolanta Królikowska-Przewłoka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 594/06 - Wyrok NSA z 2007-03-14
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Robert Rozbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi F. sp. z o. o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2 i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] października 2004 r. w zakresie kary 500 /pięćset/ zł za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. stwierdza, że uchylone decyzje w zakresie określonym w pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz F. sp. z o. o. w R. kwotę 50 /pięćdziesiąt/ zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 1489/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...].10.2004r. wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 1.5.1, lp.1.5.3 do tej ustawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na F. sp. z o.o. w R., skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w łącznej kwocie 800 zł w tym 300 zł za wykonywanie przewozu zwierząt przez kierowcę lub konwojenta nie posiadających kwalifikacji do transportu zwierząt i 500 zł za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym. W dniu [...].09.2004r. na drodze krajowej nr [...] w T. została przeprowadzona kontrola drogowa pojazdu ciężarowego m-ki [...] nr rej [...]. Zestaw prowadził D. M., który oświadczył, ze jest zatrudniony w firmie F. sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę, w charakterze kierowcy. W czasie kontroli wykonywany był krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne. Zwierzęta przewożono na trasie Z. – C. Kierowca nie okazał orzeczenia lekarza weterynarii na przewożone sztuki zwierząt ani też wymaganego zaświadczenia o kwalifikacjach do transportu zwierząt.
W tym stanie rzeczy organ stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie zwierząt, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.10.2003r. w sprawie szczególnych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz.U. nr 185, poz. 1809) i rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9.08.2004r. w sprawie warunków i trybu potwierdzania kwalifikacji kierowców i konwojentów przy transporcie zwierząt.
W odwołaniu od tej decyzji F. sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy o ochronie zwierząt wraz z aktami wykonawczymi. Zdaniem spółki pominięto fakt, iż przewóz zwierząt odbywał się w ramach przewozów wykonywanych na potrzeby własne, jako, że głównym przedmiotem jej działania jest przewidzenie działalności w zakresie produkcji, przetwórstwa i konserwowania mięsa i wyrobów z mięsa. Nadto organ nie zwrócił uwagi na to, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6.06.2002r. o zmianie powołanej ustawy dotyczył przewoźników wykonujących działalność w zakresie zarobkowego transportu zwierzęcego i ustanowił dla nich termin do spełniania wymogów wynikających z tej ustawy do dnia 31.12.2003r., a dla przedsiębiorców wykonujących przewozy na potrzeby własne nie ustanowiono żadnego terminu dostosowania. Natomiast co do naruszenia skutkującego karą w wysokości 500 zł spółka podniosła, iż przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.10.2003r. nie znajdują zastosowania z uwagi na to, iż nie był to transport o charakterze zarobkowym, odległość od miejsca wysyłki zwierząt do miejsca przeznaczenia nie przekracza 50 km, a spółka nie jest przewoźnikiem w rozumieniu § 2 pkt 10 powołanego rozporządzenia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono również, że obowiązek wydania świadectwa zdrowia na przewóz trzody chlewnej wykonywany w ramach przewozu na potrzeby własne nie wynika z przepisów ustawy z 11.03.2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Powołanie zatem w decyzji § 2 ust. 1 pkt 2c cyt. rozporządzenia nie jest uzasadnione z uwagi na wyłączenia zawarte w § 1 i 2 oraz powołanej wyżej ustawie z dnia 11.03.2004r. Spółka podała przy tym, że podlega rygorom przewidzianym w tej ustawie i uzyskanie w tym zakresie uprawnień do prowadzenia działalności nadzorowanej wyczerpuje wszystkie obszary działania spółki w tym także przewóz zwierząt. Decyzją z dnia [...].05.2005r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 24 ust. 4f i 4g ustawy z dnia 21.08.1997r. o ochronie zwierząt tj. Dz.U. 2003r., nr 106, poz. 1002), § 6 ust. 1 pkt 2c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.10.2003r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz.U. nr 185, poz. 1809), art. 2 ustawy o zmianie ustawy o ochronie zwierząt (Dz.U. 2002r., nr 135, poz. 1141 ze zm.), art. 92 ust. 1 z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2004r., nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.5.3. i lp.1.5.1. załącznika do tej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał decyzję w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 300 zł (pkt 1) i utrzymał decyzję w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 500 zł (pkt 2). Organ II instancji odwołując się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołanych w podstawie prawnej przepisów uznał, iż argumenty strony podniesione przy w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Określenie niezarobkowy transport drogowy ma bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, w której środek transportu, ładunek w nim przewożony oraz obiekty w miejscu załadunku i miejsce przeznaczenia są własnością tego samego podmiotu. Każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny i podlega przepisom ustawy o ochronie zwierząt i jej aktów wykonawczych. Takie też stanowisko jest zawarte w piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].12.2004r. [...]. W dniu kontroli wykonywany był przewóz na potrzeby własne strony, przewożony był ładunek – zwierzęta – do poszczególnych odbiorców (dowód – dokument ładunku typu PZ oraz twierdzenia strony). Był to przewóz o charakterze komercyjnym, do którego mają zastosowanie w/powołane przepisy. Zdaniem organu nie można zgodzić się z twierdzeniem strony co do długości trasy przewozu. Zgodnie z zapisem na wykresówce z dnia kontroli pojazd przejechał ok. 40 kilometrów, a od miejsca kontroli do miejsca rozładunku było jeszcze ponad 10 km. W dniu kontroli kierowca powinien zatem posiadać świadectwo kwalifikacji do transportu zwierząt, a przewożone zwierzęta powinny mieć wystawione orzeczenie lekarza weterynarii, a dokumentów tych nie przedstawiono.
W skardze na te decyzję F. sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie i uchylenie w/w decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym w zw. z art. 24 ust. 4f i 4g ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21.08.1997r. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.10.2003r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu przez błędną jego wykładnię.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła , że prowadzi działalność w zakresie przetwórstwa i konserwowania mięsa i jego wyrobów i transport był transportem niezarobkowym dokonanym na jej potrzeby i jako taki nie spełniał wymogów określonych w § 2 pkt 10 powołanego rozporządzenia. Skarżąca nie była przewoźnikiem dokonującym zarobkowo transportu zwierząt w imieniu własnym lub w imieniu innej osoby. Nadto podniesiono, iż w zaistniałym stanie faktycznym w miejscu załadunku (skup) jak i w miejscu przywozu (ubojnia) zwierzęta były własnością tego samego podmiotu. W miejscu rozładunku nie doszło do żadnego przejścia własności, gdyż ubojnia wykonywała swoje czynności na zlecenie skarżącego i nigdy nie weszła w posiadanie zwierząt. Po uboju tusze zostały wydane skarżącemu. Trasa transportu nie mogła przekraczać 50 km, bo z C. do Z. jest 47 km. Zdaniem skarżącej przedsiębiorca, który wykonuje transport na własne potrzeby spełniający wymogi objęte § 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia nie narusza przepisów ustawy o transporcie drogowym w zw. z ustawą o ochronie zwierząt.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile przepis nie stanowi inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach skargi nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.)
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie w części, jakiej dotyczy rozstrzygnięcia objętego pkt 2 zaskarżonej tj. decyzji nałożenia kary w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji w powyższym zakresie naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Stosownie do wskazanego w podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji § 6 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.10.2003r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz.U. 2003r. nr 185, poz. 1809) wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 21.08.1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. 2003r. nr 106 poz. 1002) obowiązek uzyskania orzeczenia, że zwierzęta nadają się do przewozu (jeśli nie jest wymagane świadectwo zdrowia zwierząt) spoczywa na przewoźniku. W rozumieniu § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia przewoźnikiem jest osoba fizyczna lub prawna dokonująca zarobkowo transportu zwierząt w imieniu własnym lub imieniu innej osoby albo dostarczająca środki transportu przystosowane do przewozu zwierząt. Przyjąć zatem należy, iż określone w rozporządzeniu szczegółowe warunki i sposób transportu zwierząt odnoszą się wyłącznie do transportu o charakterze zarobkowym. Na co zresztą wskazuje w sposób jednoznaczny przepis § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wyłączający stosowanie rozporządzenia do transportu o charakterze niezarobkowym. Powstaje zatem kwestia rozumienia pojęcia transportu zarobkowego. Powołane rozporządzenie, tego pojęcia wprost bowiem nie definiuje. Organ II instancji za taki transport uznaje każdy transport zwierząt mający związek z prowadzoną działalnością zarobkową niezależnie od jej rodzaju i charakteru. Powołane rozporządzenie, jak wyżej wskazano jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt. W tym względzie należy zatem odwołać się do jej przepisów. Przepisy te w szczególności art. 24 ust. 4a wprowadzają rozróżnienie na zarobkowy transport drogowy i transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności nawiązując do pojęcia transportu niezarobkowego (przewóz na potrzeby własne) w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Przyjąć, zdaniem Sądu, zatem należy, iż transport zarobkowy zwierząt w rozumieniu powołanego rozporządzenia to transport polegający na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie transportu. Za taki transport nie może być zatem uznany transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności. Organ nie poczynił jednak ustaleń co do okoliczności, w jakich przewóz zwierząt był w dniu kontroli wykonywany, i co do rodzaju i charakteru prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Powołał się tylko na dokument PZ, nie poddając tego dokumentu wnikliwej ocenie, i na bliżej nieokreślone twierdzenia strony. Skarżąca zaś przeczy poczynionym na powyższej podstawie ustaleniom, iż transport miał charakter zarobkowy. Należy przy tym podnieść, iż organ, tak, jak strona uznał przy tym, iż w dniu kontroli był wykonywany przewóz na potrzeby własne, a więc pomocniczo w stosunku do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, która wg skarżącej nie obejmuje działalności z zakresu transportu zwierząt. Niewyjaśnienie sprawy w powyższym zakresie czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. obligującego organ do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał dowodowy.
Zarzut naruszenia wskazanych reguł procedury administracyjnej znajduje uzasadnienie również w fakcie niewyjasnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w powyższym zakresie z punktu widzenia § 1 ust. 2 pkt 4. Organ I instancji w ogóle w takim zakresie sprawy nie rozpoznał zaś ustalenia poczynione przez organ II instancji, iż pojazd przejechał około 40 km jest niewystarczające, bo nie ustalono , jaka odległość dzieli miejsce kontroli od miejsca rozładunku stwierdzając ogólnie, że było jeszcze ponad 10 km., a skarżący temu przeczy podnosząc, że ta odległość 50 km nie przekracza. Powyższe uchybienia mogły mieć zdaniem Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy, a ta okoliczność skutkuje, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. wadliwością obu w/w decyzji w powyższym zakresie i ich uchyleniem w tej części.
W pozostałym zakresie skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dnie od dnia ogłoszenia wyroku.
Uzasadniając wyrok w powyższym zakresie, z tym zastrzeżeniem należy podnieść, iż zaskarżona decyzja w tej części obejmującego prawa nie narusza. Art. 24 ust. 4a w brzmieniu nadanym ustawy z dnia 6.06.2002r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt (Dz.U. nr 135, poz. 1141) obowiązującym od dnia 28.09.2002r. stanowił, iż wykonywanie transportu drogowego zwierząt wymaga środków transportu dopuszczonych do tego celu. W brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11.03.2004r. o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u zwierząt (Dz.U. nr 69, poz. 625), obowiązującym od dnia 1.05.2004r. przepis ten stanowi, iż wykonywanie zarobkowego transportu drogowego zwierząt lub transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności gospodarczej może odbywać się wyłącznie przy użyciu środków transportu dopuszczenia do tego celu. Natomiast z art. 24 ust. 4c wynika, iż decyzję w sprawie dopuszczenia środków transportu do użycia w transporcie zwierząt wydaje powiatowy lekarz weterynarii na wniosek zainteresowanego przewoźnika (taka też decyzja – nr [...] z dnia [...].08.2004r. została przez skarżącego złożona do akt administracyjnych). Powołana ustawa wiąże zatem pojęcie przewoźnika z faktycznym dokonywaniem transportu zwierząt tj. zarówno z zarobkowym ich transportem, jak i transportem zw. z prowadzeniem innej działalności gospodarczej. Skarżący był zatem przewoźnikiem w rozumieniu powołanej ustawy i z tego tytułu podlegał przepisowi art. 24 pkt 4f. Mógł zatem zatrudniać do transportu zwierząt wyłącznie kierowców i konwojentów posiadających kwalifikacje niezbędne do transportowania zwierząt, potwierdzone przez powiatowego lekarza weterynarii. Takiego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje kierowca w czasie kontroli nie okazał. Należy przy tym podnieść, iż art. 2 powołanej ustawy z dnia o zmianie ustawy o ochronie zwierząt dotyczy osób i przewoźników, którzy wykonywali działalność w dacie wejścia tej ustawy w życie (28.09.2002r.) wyznaczając okres dostosowania się do wymogu z art. 24 ust. 4f. do dnia 31.12.2003r. i jako taki w sprawie zastosowania nie znajduje.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem, iż w powyższym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w pkt 3 zgodnie z art. 152 p.p.s.a. zaś w pozostałej części skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 206 p.p.s.a.