VI SA/Wa 1485/09

VI SA/Wa 1485/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-12-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2009-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 531/10 - Wyrok NSA z 2011-05-31
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 180 poz 1497
art. 4 pkt 1, art. 5vust. 1, art. 6, art. 12, art. 92 ust. 1 i ust. 4
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 10, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] nałożył na A. W. i A. W. - wspólników spółki cywilnej "W". z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu
[...] grudnia 2007 r. o godz. 12:42 w W. przy ul. E. Kontrolowany pojazd kierowany przez A. G. Kierowca ten wykonywał w imieniu [...] z siedzibą w W. usługi przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, na podstawie wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanego w dniu
[...] listopada 2005 r. przedsiębiorstwu "W." spółce cywilnej z siedzibą w W. na okres do [...] grudnia 2054 r. W toku kontroli stwierdzono, iż pojazd wyposażony był w taksometr elektroniczny [...] fiskalny D. Ltd., nr fabryczny [...], co potwierdzała dokumentacja fotograficzna oraz okazane świadectwo legalizacji ponownej wystawione na powyższe przedsiębiorstwo, na dachu umieszczono urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy), na którym widniał nazwa przedsiębiorstwa; "W." i numer telefonu: [...] oraz dopisek: [...] i [...], z prawego i lewego boku pojazdu umieszczono oznaczenie z nazwą przedsiębiorcy i telefonem:
"W.". Okoliczności te zostały udokumentowane protokołem kontroli, okazanymi przez kierowcę dokumentami, w tym wystawionym przez przedsiębiorcę zaświadczeniem uprawniającym go do wykonywania krajowego transportu drogowego osób kontrolowanym pojazdem, wypisem nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej przedsiębiorstwu "W." spółce cywilnej z siedzibą w W. wydanym w dniu [...] listopada 2005 r. i jego zeznaniami.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia
[...] grudnia 2006 r. zawiadomił wyżej wskazane przedsiębiorstwo o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń art. 92 ust. 1 i art. 94 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.: dalej jako: "u.t.d.") w zw. z l.p. 2.9 pkt 1, 2 i 3 załącznika do powołanej ustawy, opisanych w protokole kontroli.
Ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania w piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. pełnomocnik obojga przedsiębiorców przedstawił, m. in. umowę o współpracy, z której wynikało, że kierowca jest zatrudniony przez A. W. i A. W., którzy prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą "W." oraz poinformował organ, iż w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które zdaniem organu mogły być naruszone przez stronę, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Odnosząc się do zarzutów związanych z posiadaniem w pojeździe taksometru, oznaczeń zamieszczonych na pojeździe oraz umieszczonej na dachu lampy stwierdził, iż przepis art. 18 ust. 5 t.d w brzmieniu przyjętym nowelą ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) nie dotyczy w ujęciu podmiotowym przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego w przewozach okazjonalnych na podstawie wydanych licencji. Zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym. Zakazy wprowadzone powyższym przepisem nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków wykonywania przewozów okazjonalnych przez licencjonowanych przewoźników. Mogą one dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swej podstawowej działalności. Zakazanie przedsiębiorcy posiadającemu licencję (lub zezwolenie) na wykonywanie transportu drogowego umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy stanowiłoby naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności (swobody) jej prowadzenia oraz równości konkurencji. Interpretacja art. 18 ust. 5 u.t.d. nie może zmierzać do wyeliminowania z rynku, z pogwałceniem zasad wolności i konkurencji, określonej grupy przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne.
Niezależnie od powyższego, ww. przepisy zostały sformułowane niezgodnie z zasadami rzetelnej legislacji, jak i budzą zastrzeżenia co do ich zgodności z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych i różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne.
Zarzucił również, że w jednym piśmie dokonał organ zawiadomienia ich o wszczęciu postępowania administracyjnego i wezwania do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ I instancji zawiadomił pełnomocnika A. W. i A. W. o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. pełnomocnik wymienionych wniósł o zawieszenie postępowania, z uwagi na to, że została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna i jej rozstrzygnięcie stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie. Powtórzył argumenty przedstawione w omówionym wyżej piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania. Powołał się na to, że nie można przyjąć zawisłości postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, gdyż co do wcześniejszych wniosków Trybunał odmówił nadania im biegu. Nadto ewentualne wniesienie wniosku do Trybunału Konstytucyjnego nie obliguje organu do zawieszenia postępowania. W przypadku korzystnego dla strony stanowiska Trybunału, zainteresowany może żądać wznowienia postępowania na mocy art. 145a k.p.a.
Na postanowienie to A. W. i A. W. wnieśli zażalenie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Ponadto organ I instancji ustalił, że w dniu [...] grudnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] postanowiło stwierdzić na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji
Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. przyznającej licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego spółce cywilnej "W" S.C. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie toczyło się na wniosek A. W. i A. W. złożony w dniu [...] czerwca 2006 r. Decyzja stała się ostateczna.
W dniu [...] lipca 2008 r. A. W. i A. W., działającym pod firmą "W." S.C. została udzielona licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, ważna do dnia [...] grudnia 2054 r. Przedsiębiorcy nie występowali o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił pełnomocnika A. W. i A. W. o zmianie kwalifikacji naruszeń stwierdzonych podczas wyżej opisanej kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2007 r. na wynikające z lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym: "wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek" oraz pouczył o prawie wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego i prawie zgłaszania żądań w terminie 7 dni. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu [...] lutego 2009 r.
W dniu [...] marca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o treści wyżej opisanej.
Od decyzji tej A. W. i A. W. odwołali się, działając przez pełnomocnika. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podnieśli, że organ I instancji nie ustalił okoliczności wykonywania przewozu konkretnej osoby, gdyż w trakcie kontroli w pojeździe znajdował się tylko kierowca. Wobec tego sam fakt prowadzenia przez nich działalności gospodarczej nie może przesądzać o zastosowaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego nie dawał podstaw do przyjęcia, że odwołujący wykonywali transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał do czasu wydania rozstrzygnięcia przez ten organ natychmiastową wykonalność decyzji organu I instancji.
Następnie decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] o nałożeniu na A. W. i A. W. - wspólników spółki cywilnej "W." z siedzibą w W. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika do tej ustawy.
W uzasadnieniu decyzji wskazał na prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W dniu [...] grudnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji przyznającej licencję spółce odwołujących. Wobec tego słuszna była decyzja organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Z zebranego materiału dowodowego: przedstawionego przez kierowcę wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, zamontowania w samochodzie kasy fiskalnej oraz wydruku z tej kasy, wskazującego, że bezpośrednio przed kontrolą był wykonywany przewóz, mimo że w samochodzie nie było innej osoby poza kierowcą, zeznań kierowcy – A. G., iż wykonuje przewozy osób w imieniu odwołujących od września 2006 r., wynikało jednoznacznie, że odwołujący wykonywali zarobkowy przewóz osób.
Orzeczenia sądowe, powołane w odwołaniu odnosiły się do odmiennego stanu faktycznego.
Organ odwoławczy zauważył, że decyzje w przedmiocie kar w transporcie drogowym mają charakter związany, a nie uznaniowy.
W skardze na powyższą decyzję A. W. i A. W. wspólnicy spółki cywilnej "W." S.C. zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez przyjęcie, że skarżący wykonywali przewóz okazjonalny osób, chociaż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, aby przewożono konkretną osobę bądź w dniu kontroli skarżący wykonywali usługę przewozu osób, a także brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podnieśli również naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11u.t.d. poprzez bezzasadne rozróżnienie przewozów okazjonalnych i przewozów na podstawie licencji taksówkowej, art. 5 ust. 1 u.t.d. poprzez przyjęcie, że skarżący wykonywali transport drogowy bez wymaganej licencji, mimo że kontrolującym został okazany wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób na zatrzymany pojazd i skarżący taką licencję wówczas posiadali oraz art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. zał. lp 1.1. do tej ustawy i art. 93 u.t.d., także poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie naruszyli art. 5 ust. 1 u.t.d.
A. W. i A. W. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skarżący przede wszystkim zaprzeczyli wszelkim ustaleniom faktycznym organów obu instancji oraz okolicznościom, które nie zostały przyznane przez skarżących. Nie podali jednak przyczyn swojego stanowiska oraz dowodów, które miałyby potwierdzać tę tezę.
Skarżący wskazali na naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez oparcie decyzji na błędnym ustaleniu, że stwierdzenie w dniu [...] grudnia 2007 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nieważności decyzji Prezydenta W. przyznającej licencję na wykonywanie transportu drogowego firmie skarżących wywołało skutek, iż w dniu kontroli, to jest [...] grudnia 2007 r. skarżący nie posiadali opisanej licencji, a tym samym nie posiadali uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Kierowca bowiem nie może odpowiadać z mocy art. 5 ust. 1, art. 93 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika do tej ustawy za fakt stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a tylko za brak stosownej licencji.
Ponadto zdaniem skarżących wykonywanie przewozu okazjonalnego wiąże się tylko pośrednio z wykonywaniem transportu drogowego osób. Bliżej stanowiska tego nie określili. Podali jedynie, że według art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5 u.t.d. ustawodawca wyraźnie rozgraniczył przesłanki odpowiedzialności przedsiębiorcy posiadającego licencję od odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz okazjonalny.
A. W. i A. W. podnieśli także zarzut nieudowodnienia, że usługa polegała na przewozie osób. Nie zaprzeczyli, że kontrolowany kierowca wykonywał przewozy okazjonalne, ale brak było dowodów, aby przejazd, podczas którego dokonano kontroli mógł być za taki uznany. Zdaniem skarżących ani przepisy postępowania, ani ustawy o transporcie drogowym nie wprowadzają domniemania co do rodzaju wykonywanych transportów.
Złożył również wniosek o rozważenie możliwości zadania pytania Trybunałowi Konstytucyjnemu, nie precyzując, których unormowań ustawy o transporcie drogowym miałoby ona dotyczyć i jakie przepisy miałyby być wzorcem badania niekonstytucyjności. Pełnomocnik skarżących nie stawił się na rozprawę sądową. Zatem nie można było ustalić stanowiska skarżących w przedmiocie tej propozycji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprecyzował, iż organy obu instancji uznały, że skarżący wykonywali przewozy okazjonalne. Nie dysponowali bowiem licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Podniósł jednocześnie, że licencja na wykonywanie transportu drogowego osób uprawnia m. in. do wykonywania przewozów okazjonalnych, zgodnie z art. 5 w zw. z art. 4 pkt 1, 2, 3 u.t.d. Zauważył również, że w świetle art. 12 ust. 1b u.t.d. licencja na wykonywanie transportu drogowego osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji, dotkniętej wadami z art. 156 § 1 k.p.a. ma moc wsteczną (ex tunc), uchyla skutki prawne, jakie powstały od chwili jej wejścia do obrotu, a organ nadzoru swoim aktem jedynie potwierdza nieważność badanej decyzji.
Organ II instancji nadto stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 7 i 77k.p.a., gdyż dokonano wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a wyjaśnienia skarżących nie wnosiły żadnych istotnych faktów mogących mieć wpływ na wynik postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innym słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszność rozstrzygnięcia.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.".
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. W. i A. W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.
Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2009 r. nie naruszają, zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr
[...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...].
W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy nie budzi wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, są skarżący, prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej - adresaci zaskarżonej decyzji. Umowa o współpracy, zawarta między skarżącymi a A. G., zaświadczenie skarżących dla A. G. z dnia [...] listopada 2007 r., zezwalające m. in. na wystawianie faktur w imieniu firmy skarżących i tylko za przewóz osób, dokumenty dotyczące legalizacji taksometru i kasy fiskalnej, wystawione na firmę skarżących oraz wydruk z kasy fiskalnej dokonany w trakcie kontroli, opiewający także na firmę skarżących oraz zeznania A. G. z dnia [...] grudnia 2007 r. jednoznacznie wskazują, iż właśnie skarżący powinni być stroną postępowania. Ponadto w dniu kontroli A. G. przedstawił kontrolerom wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej na przedsiębiorstwo skarżących.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, kwestionującego wartość dowodową powołanego materiału. Skarżący nie przedstawili dowodów, które wpłynęłyby na zmianę oceny materiału dowodowego. Ograniczyli się jedynie do zaprzeczenia powyższym dowodom, nie wyjaśniając na czym miałyby polegać uchybienia organów obu instancji w trakcie zbierania, a następnie oceny zebranego materiału dowodowego.
W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych, w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.
Licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta, stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. udzielana jest na określony pojazd i obszar. Zatem licencja przyznana przedsiębiorstwu "W." S.C., jako nieodpowiadająca warunkom licencji "taksówkowej", uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Według ustaleń organów Inspekcji Transportu Drogowego dokonanych w niniejszym postępowaniu A. W. i A. W. - wspólnicy spółki cywilnej "W." w dniu kontroli, to jest w dniu [...] grudnia 2007 r. posiadali licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ważną do dnia [...] grudnia 2054 r., której wypisem nr [...] legitymował się podczas kontroli A. G. Jednakże w trakcie postępowania dokonano dalszych ustaleń, z których wynikało, że w dniu [...] grudnia 2007 r. została stwierdzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2004 r. przyznająca licencję
nr [...] na wykonywanie transportu drogowego spółce cywilnej "W." S.C. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. czyli rażące naruszenie prawa. Decyzja jest ostateczna. Należy przy tym zauważyć, że postępowanie o stwierdzenie nieważności zostało wszczęte na wniosek skarżących, złożony w dniu [...] maja 2006 r.
Skutkiem usunięcia z obrotu opisanej decyzji Prezydenta W. przez stwierdzenie jej nieważności było – jak słusznie twierdziły organy obu instancji – wyeliminowanie jej skutków prawnych, tak jakby nie została podjęta. Stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą (post. SN z 7 czerwca 2000 r. sygn. akt III CKN 1024/00, LEX nr 51874).
Zatem wskutek wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W., sprawa, która była przedmiotem ostatnie powołanej decyzji wróciła do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem.
Organ orzekający w sprawie, którego decyzję zaskarżono, prawidłowo uznał zatem, że w dniu [...] grudnia 2007 r. skarżący wykonywali transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika do ustawy.
Co do charakteru przewozu objętego zaskarżoną decyzją, skarżący w pismach składanych w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze nie zaprzeczali, że kontrolowany pojazd nie wykonywał przejazdu w ramach licencji taksówkowej. Jednocześnie powoływali się, że w dniu kontroli – [...] grudnia 2007 r. posiadali ważną licencję na wykonywanie transportu drogowego osób. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z tej licencji na jego pojazd, a także posiadał taksometr i kasę fiskalną, której właścicielem było przedsiębiorstwo skarżących. Kontrolerzy dokonali wydruku kopii paragonu fiskalnego i okazało się, że w dniu kontroli między 11:07 a 11:33 był wykonywany kurs tym samochodem, za który pobrano opłatę. Kontrola zaś rozpoczęła się o godz.12:42. Oznaczało to, jak ustaliły organy, iż był dokonywany przewóz okazjonalny, w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Był to bowiem przewóz osób, który nie stanowił przewozu regularnego, przewozu specjalnego czy przewozu wahadłowego.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., stwierdzić trzeba, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu jest całkowicie niezasadny. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w pismach: z dnia [...] grudnia 2007 r. informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego, z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz z dnia [...] lutego 2009 r., informującym także zmianie kwalifikacji naruszeń, powiadomił skarżących o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi i wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłaszania żądań. Warto przy tym zaznaczyć, iż przed wydaniem decyzji skarżący z możliwości tej skorzystali, składając obszerne pisma procesowe w dniu [...] stycznia 2008 r. i w dniu [...] kwietnia 2008 r., nie kwestionując jednocześnie, aby organ przeprowadzał jakieś istotne dla rozstrzygnięcia czynności procesowe poza ich wiedzą.
Tym samym, w ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wymienił dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.