VI SA/WA 1396/25

VI SA/Wa 1396/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Honorata Łopianowska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 12 marca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2 i ust. 4, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: "u.t.d."), lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 1, art. 2 oraz art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD"), z 12 lipca 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500,00 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceniach dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Organ wskazał, że naruszenie stwierdzono 8 kwietnia 2024 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości G., zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki V. o nr rej. [...]wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...]. Pojazdem kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz Strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z 8 kwietnia 2024 r.
Organ wyjaśnił, że na podstawie pisma z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalono, iż zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie Strony jest Strona. W związku z powyższym pismem z 9 maja 2024 r. zawiadomiono Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania wobec zarządzającego transportem.
Organ dodał, że 12 lipca 2024 r. [...]WITD wydał decyzję nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500,00 zł na Stronę za naruszenia opisane w protokole kontroli, od której Strona pismem datowanym na 29 lipca 2024 r., złożyła odwołanie.
Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdził, na podstawie naruszeń wskazanych w protokole kontroli nr [...]z 8 kwietnia 2024 r. – biorąc pod uwagę realizację prawidłowych odpoczynków dziennych oraz tygodniowych przez kierowcę, a także zważając na wagę naruszeń oraz ich ilość, w tym najwyższych naruszeń, bardzo poważnych naruszeń i poważnych naruszeń - 7 szt., tj. naruszenie Ip. 5.3.1, naruszenie Ip. 5.4.2, naruszenie Ip. 5.4.4, trzykrotne naruszenie Ip. 5.5.2 oraz naruszenie Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., co potwierdzają dane cyfrowe zawarte na karcie kierowcy – że naruszenia dużej wagi powtarzają się. Orzekł w związku z tym, że zarządzający transportem w okresie objętym kontrolą nie wprowadził żadnego nadzoru nad pracą kierowcy ani nie organizował jej w prawidłowy sposób. Organ stwierdził również, że Strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji w postępowaniu dowodowym, że organizowała pracę kierowcy.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 1.500,00 zł, z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 19 załącznika nr 4 do u.t.d. została nałożona zasadnie.
Organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji.
GITD stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które zarządzający transportem powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
W ocenie organu, postępowanie było prowadzone przez [...]WITD w sposób prawidłowy. [...]WITD zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy.
GITD wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. gdyż reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a., daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a. GITD powołał się na regulację zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92b ust. 1 u.t.d.
GITD stwierdził również, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d.
Pismem z 8 stycznia 2025 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 12 marca 2025 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:
1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialność za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które zarządzający transportem nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Trasy zostały tak zaplanowane, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa,
2) art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1, art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. a contrario oraz art. 189f K.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte, pomimo że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 3023/23, VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22). Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi podkreślając przede wszystkim, że wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi kierowca.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
W niniejszej sprawie na Skarżącego jak zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, została nałożona kara pieniężna w wysokości 1.500 złotych za stwierdzone naruszenia dotyczące braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceniach dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Organ ustalił na podstawie pisma z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, że Skarżący jest zarządzającym transportem w swoim przedsiębiorstwie.
Zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia 1071/2009, "zawód przewoźnika drogowego rzeczy" oznacza działalność każdego przedsiębiorcy wykonującego w celach zarobkowych transport rzeczy, środkami takimi, jak pojazd silnikowy lub zespół pojazdów.
Jak wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
W świetle art. 2 ust. 5 rozporządzenia 1071/2009, "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
W świetle art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.
Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. l u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.) i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, zawiera załącznik nr 4 do u.t.d. Zgodnie z lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowa organizacja, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jest objęte karą pieniężną w wysokości 1500 zł.
W niniejszej sprawie 8 kwietnia 2024 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości G., zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki V. o nr rej. [...]wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...], którym kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz Skarżącego, stwierdzono 7 naruszeń określonych w załączniku nr 3 do u.t.d., odnośnie realizacji prawidłowych odpoczynków dziennych oraz tygodniowych przez kierowcę, wskazanych w protokole kontroli nr [...]z 8 kwietnia 2024 r. – naruszenie Ip. 5.3.1 (przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 30 minut do mniej niż 4 godzin), naruszenie Ip. 5.4.2 (przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin – poważne naruszenie), naruszenie Ip. 5.4.4 (przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 22 godzin i trzydziestu minut – najpoważniejsze naruszenie), trzykrotne naruszenie Ip. 5.5.2 (skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut – poważne naruszenie) oraz naruszenie Ip. 5.7.3 (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej powyżej 2 godzin – bardzo poważne naruszenie), załącznika nr 3 do u.t.d.
Wyjaśnienia wymaga, że [...]WITD wszczął początkowo postępowanie w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 12 załącznika nr 4 do u.t.d. – przekroczenie przez kierowcę dopuszczalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o co najmniej 23 godziny. Biorąc jednak pod uwagę, fakt, iż naruszenia dużej wagi powtarzają się co potwierdzają ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...]z 8 kwietnia 2024 r., jak również w protokole kontroli nr [...]z 24 maja 2024 r., [...]WITD podjął decyzję o zmianie zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego z naruszenia określonego pod Ip. 12. załącznika nr 4 do u.t.d., na naruszenie określone pod Ip. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., o czym poinformował Stronę pismem z 3 czerwca 2024 r.
W aktach administracyjnych sprawy brak jest protokołu kontroli nr [...]z 24 maja 2024 r. GITD zatem rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji oparł się na ustaleniach zawartych w protokole kontroli nr [...]z 8 kwietnia 2024 r., opisującego powyżej wskazanych 7 naruszeń.
W ocenie Sądu, GITD prawidłowo uznał, iż waga naruszeń oraz ich ilość, w tym najpoważniejsze naruszenie, bardzo poważne naruszenie oraz poważne naruszenia stwierdzone w protokole kontroli nr [...]z 8 kwietnia 2024 r., wskazują na to, że naruszenia dużej wagi powtarzają się co uzasadnia ustalenie, że zarządzający transportem w okresie objętym kontrolą nie wprowadził żadnego nadzoru nad pracą kierowcy ani nie organizował jej w prawidłowy sposób.
Skarżący nie kwestionuje stwierdzonych w ww protokole kontroli naruszeń. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych sprawy oraz z treści zaskarżonej decyzji Skarżący nie przedstawiła żadnej dokumentacji w postępowaniu dowodowym, że organizował pracę kierowcy.
Sąd stwierdza, że w świetle powyższego stanu faktycznego oraz przytoczonych przepisów prawa organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego, jako zarządzającego transportem, karę pieniężną w wysokości 1500 zł. z czym słusznie zgodził się GITD utrzymując w mocy decyzję I instancji zaskarżoną decyzją.
Skarżący natomiast stoi na stanowisku, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez zatrudnionego w przedsiębiorstwie kierowcę. Skarżący podniósł w skardze, że analiza przyjętych zleceń transportowych w okresie objętym kontrolą pozwala jednoznacznie stwierdzić, że zlecenia mogły zostać wykonane bez jakichkolwiek naruszeń dotyczących czasu pracy kierowcy. Przewozy w tym okresie były tak zaplanowane, że nie powinno dojść do żadnych naruszeń. Trasy zostały tak zaplanowane, aby nie pozwolić na jakiekolwiek naruszenia w tym zakresie. Zarządzający transportem nie miał wpływu na zachowanie kierowcy i nie mógł go przewidzieć. W związku z tym, zdaniem Skarżącego znaleźć powinien zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Jak wynika z art. 92c ust. 1c u.t.d., przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2.
Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny – niezależny od winy, w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23 za wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, CEBOIS).
Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d., nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe, w tym przypadku poprzez zarządzającego transportem wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23).
Sąd podziela stanowisko GITD wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wskazał zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 92c ust. pkt 1 u.d.p. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym zostało wykazanych szereg naruszeń opisanych w lp. 5.3.1, lp. 5.4.2, lp. 5.4.4, lp. 5.5.2, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., popełnionych przez kierowcę zatrudnionego przez Skarżącego. Niewątpliwie wykonywanie przewozu przez kierowcę zazwyczaj odbywa się z wyłączeniem sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę/zarządzającego transportem, jednakże nie oznacza to zwolnienia przedsiębiorcy/zarządzającego transportem z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Przedsiębiorca/zarządzający transportem nie może pozostać bierny wobec dokonywanych przez kierowcę naruszeń. Na Skarżącym, jako przedsiębiorcy/zarządzającym transportem spoczywa obowiązek wyboru adekwatnych rozwiązań organizacyjnych, organizacji pracy, systemu motywacyjnego (np. nagród) i szkoleniowego, aby dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi do postępowania nienaruszającego przepisów prawa.
Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że Skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący jako zarządzający transportem nie wykazał, że właściwie planował poszczególne zadania przewozowe tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmował wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w tym, że sprawował bieżący nadzór nad działaniem kierowców i nad czasem ich pracy.
Ponadto należy zauważyć, że dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18).
Sąd stwierdza, że z tych względów organ nie naruszył w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z pkt 1a u.t.d.
Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1, art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. a contrario oraz art. 189f K.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa).
Sąd, uwzględniając najnowsze orzecznictwo NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Art. 189f K.p.a. w związku z art. 189a K.p.a., nie ma zastosowania do kar orzekanych na podstawie przepisów u.t.d., bowiem przepisy u.t.d. regulują odmiennie problematykę unormowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie kar administracyjnych. Jest to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone np. w wyroku z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/23, które jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej w wyrokach WSA w Warszawie np. z 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/23 i z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3023/23.
Zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
Zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz 92c u.t.d.
Zgodnie z art. 92b u.t.d. "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Zgodnie natomiast z art. 92c u.t.d. "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ."
W tej sytuacji należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Z regulacji tej wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne", nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Stosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d., w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana.
Również zatem w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f K.p.a., zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.
Sąd stwierdza, że organy działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), że Skarżący jako zarządzający transportem w przedsiębiorstwie, podlegał nałożonej na niego karze pieniężnej za brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek.