VI SA/Wa 1254/25

VI SA/Wa 1254/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Fyda-Kawula.
Grzegorz Nowecki /przewodniczący/
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1-2, art. 64ea, art. 140ab ust. 1 pkt 3, art. 140aa ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U.UE.L 2014 nr 96 poz 107
Dyrektywa 2014/31/UE w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag  nieautomatycznych
Sentencja
Dnia 17 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca" lub "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "GITD" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej też w skrócie jako "k.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 64ea, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1251, dalej też jako "p.r.d."), § 2 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 502 ze zm., dalej "rozporządzenie z 2002 r.").
Główny Inspektor Transportu Drogowego wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też w skrócie jako "organ I instancji" lub "WITD") z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V (w pozostałych przypadkach), które stwierdzono podczas kontroli [...] kwietnia 2024 r. na autostradzie [...], na punkcie kontrolnym PPO [...] kierunek K. Zatrzymano wówczas do kontroli pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki [...] o numerach rejestracyjnych [...] i 4-osiowej naczepy marki [...] o numerach [...]. Pojazdem członowym kierował S. K., który wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem koparki (ładunek niepodzielny) w imieniu [...] sp. z siedzibą w W.
W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:
- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 47,95 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 7,95 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 19,87%),
- nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych 20,95 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,95 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,26%),
- długość pojazdu członowego z ładunkiem 20,25 m (bez odjęcia 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 3,75 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 22,72%).
GITD podkreślił, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2022 r., dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. W myśl § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16. Jak stanowi § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c) ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 ≤ d ≤1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Organ odwoławczy wskazał, że dopuszczalna norma dotycząca nacisków osi jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem jej przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie.
Ponadto organ wskazał, że stanowisko pomiarowe, mieszczące się w G. w punkcie kontrolnym stanowisku [...], przy autostradzie [...] kierunek K., zatwierdzone jest przez uprawnionego geodetę jako stanowisko do pomiarów mas i nacisków osi pojazdów. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 2 września 2020 r. a pomiaru masy całkowitej i nacisków osi dokonano przy użyciu przenośnej wagi do ważenia pojazdów w ruchu o nr fabrycznym [...], która posiadała świadectwo legalizacji pierwotnej wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. dnia [...] listopada 2022 r., z okresem ważności legalizacji do dnia [...] grudnia 2024 r. Do pomiaru długości i szerokości użyto przymiaru wstęgowego [...], nr seryjny [...], który legitymował się świadectwem wzorcowania z dnia 22 grudnia 2022 r. Na wniosek kierującego wykonano powtórne ważenie. Jako wiążące przyjęto wyniki pierwszego ważenia, jako korzystniejsze dla strony.
Organ zaznaczył, że w trakcie kontroli kierowca okazał zezwolenie kategorii IV nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego, ważne w terminie od 21 marca 2024 r. do 21 września 2024 r., jednakże, w ocenie GITD, zezwolenie to nie uprawniało do przejazdu po drogach publicznych kontrolowanego pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek niepodzielny, o naciskach osi większych niż dopuszczalne. Organ podkreślił, że posiadane przez stronę zezwolenie kategorii IV, umożliwiało przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem niepodzielnym z zachowaniem następujących parametrów: - o szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A i S, - o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, - o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, - o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t, - o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych.
GITD w ustalonym stanie faktycznym za bezzasadne uznał zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące wpływ na wynik pomiaru: twardości powierzchni, nacisku – nośności maksymalnej platformy pomiarowej, stanu technicznego pojazdu czy producenta wag i stwierdził, że kwestia legalności i prawidłowości użycia urządzeń pomiarowych nie budzi wątpliwości. Wobec powyższego, zdaniem organu, należało nałożyć na skarżącą karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do treści załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu - wyznaczoną trasą wskazaną w zezwoleniu: - o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV, - o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Tym samym na skarżącą została nałożona kara 15 000 zł, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15000 zł - w pozostałych przypadkach.
Z kolei skarżąca w swej skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.::
- art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami [...], wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzeniem ważenia na punkcie kontrolnym, którego nawierzchnia nie wykazuje twardości 100 kg/cm2 oraz nie wytrzymuje nacisku co najmniej 1,5-krotności, nośności maksymalnej platformy pomiarowej, które to warunki zostały sformułowane przez producenta jako rękojmia rzetelnie przeprowadzonych czynności pomiarowych;
- art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i nieobiektywne rozpatrzenie sprawy, przejawiające się oparciem kwestionowanej decyzji na pomiarach dokonanych przyrządami nieposiadającymi legalizacji pierwotnej oraz dopuszczenia metrologicznego, których wytwórcą jest firma [...], podczas gdy dokumenty takie wydane zostały przez administrację miar jedynie dla wag [...] wyprodukowanych przez firmę: E. Sp. z o.o. Sp. K, jak również naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenia istotnego dla wyniku rozstrzygnięcia dowodu z oględzin wag wnioskowanego przez skarżącą spółkę w treści odwołania złożonego w toku instancji;
- art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. jako wydanej z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających powyższe decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć, a przedstawiona w decyzjach argumentacja jest logiczna i wyczerpująca. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 8, art. 77 § 1. Zgromadzony bowiem w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom ujętym w art. 107 § 3 k.p.a.
Z akt administracyjnych, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że w dniu 25 kwietnia 2024 r. w imieniu skarżącej, na autostradzie [...] wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem niepodzielnym w postaci koparki za pomocą pojazdu członowego składającego się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz 4-osiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm: rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 47,95 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 7,95 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 19,87%), nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych 20,95 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,95 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,26%), długość pojazdu członowego z ładunkiem 20,25 m (bez odjęcia 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 3,75 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 22,72%). Opis naruszeń został ujęty w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę, przy czym zapisy tegoż protokołu znajdują potwierdzenie w wydrukach pomiaru ważenia. Tymczasem zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 pkt 35a p.r.d., jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 64 ust. 1-2 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.
Zatem oczywistym jest, że skarżąca, dokonując w dniu [...] kwietnia 2024 r. przewozu ładunku niepodzielnego w postaci koparki, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych parametrów przewidzianych w przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym, winna dysponować odpowiednim zezwoleniem. Skarżąca, co prawda, podczas kontroli przedstawiła zezwolenie kategorii IV, które zostało jej wydane w dniu 15 marca 2024 r. z okresem ważności od dnia 21 marca 2025 r. do dnia 21 września 2024 r., jednakże, nie uprawniało ono skarżącej do wykonania przejazdu kontrolowanym pojazdem członowym o parametrach ustalonych w trakcie kontroli. Wspomniane bowiem parametry przekraczały dopuszczalny nacisk osi.
Jak wynika z treści art. 64ea ustawy p.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Tym samym przekroczenie nacisku na grupie osi o 1,95 t względem dopuszczalnej normy 19 t (przekroczenie o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%) skutkowało uznaniem przejazdu w dniu 25 kwietnia 2024 r. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a sam wymiar kary zdeterminowało przekroczenie długości pojazdu członowego o 3,75 m względem dopuszczalnej normy 16,5 m (przekroczenie powyżej 20%). Dodatkowo przekroczona także była rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego – przekroczenie o 7,95 t względem dopuszczalnych 40 t (przekroczenie o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%). Zgodnie bowiem z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące kwestii legalności i prawidłowości użycia podczas kontroli wag [...]. Zdaniem skarżącej wagi zostały użyte wbrew wymogom zawartym w instrukcji producenta tzn. w punkcie kontrolnym, którego nawierzchnia nie wykazuje twardości 100kg/cm2 oraz nie wytrzymuje nacisku co najmniej 1,5-krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej. Spółka zarzuca także dokonanie pomiaru przyrządami nieposiadającymi legalizacji pierwotnej oraz dopuszczenia metrologicznego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że pomiaru kontrolowanego pojazdu dokonano przyrządem o numerze fabrycznym [...] (wydruk z 2 pomiarów oraz protokół kontroli - dokumenty z [...] kwietnia 2024 r.). W aktach sprawy znajduje się świadectwo legalizacji pierwotnej dotyczące ww. przyrządu, wystawione przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z [...] listopada 2022 r., z datą ważności legalizacji do [...] grudnia 2024 r. W dokumencie tym zostało wskazane, że przyrząd pomiarowy wskazany w świadectwie spełnia wymagania określone prawem i może być użytkowany zgodnie z obowiązującym prawem w okresie ważności legalizacji. Ponadto ze świadectwa tego wynika, że dokonano sprawdzenia wagi w zakresie, o którym mowa w § 30 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1345, dalej "rozporządzenie z 2007 r."). Zgodnie z wspomnianym przepisem podczas legalizacji pierwotnej, w normalnych warunkach użytkowania, należy sprawdzić: 1) zgodność wagi z zatwierdzonym typem w zakresie: a) właściwego wykonania konstrukcji i zastosowania odpowiednich materiałów, b) właściwych oznaczeń; 2) prawidłowość zainstalowania wagi w miejscu użytkowania; 3) kompletność wyposażenia stosownie do każdego przewidywanego rodzaju ważonego pojazdu i produktu; 4) zgodnie z określoną klasą dokładności spełnianie wymagań w zakresie, o którym mowa w § 29 ust. 1 pkt 1, 2, 3 lit. a, b, g-m i ust. 3, dla poszczególnych rodzajów pojazdów i produktu, do ważenia których jest przewidziana sprawdzana waga. Ponadto w instrukcji użytkownika wagi [...], a dokładnie pkt 1. Wstęp wskazano, że przenośne wagi zostały zaprojektowane do tworzenia stacji ważenia pojazdów z funkcjami pomiarów nacisków osi oraz wyznaczania masy całkowitej każdego rodzaju pojazdu i każdego rodzaju przewożonego ładunku. Waga charakteryzuje się dwoma trybami ważenia: statycznym oraz dynamicznym. Podwójna certyfikacja wagi umożliwia wykonywanie pomiarów nacisków osi i wyznaczania masy całkowitej pojazdu do celów nadzoru nad ruchem drogowym, zarówno w ławach fundamentowych (zadołowaniu) jak i przy pomocy mat wyrównujących nawierzchnie w momencie używania wag na płaskich nawierzchniach (drogach, placach). W instrukcji użytkownika wag producent wskazał, że wagi [...] spełniają wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. oraz w dyrektywie Rady 2014/31/EU dotyczącej wag nieautomatycznych. Dodatkowo w aktach administracyjnych znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na przedmiotowym stanowisku ważenia pojazdów z dnia 2 września 2020 r. oraz pisma producenta wag. W pierwszym z pism z 2 listopada 2020 r. P. Sp. z o.o. S.A. z siedzibą w G. (dalej "producent, "EWP"") rozróżnia wagi statyczne produkowane przez [...] S.R.L. od wag dynamicznych [...] produkowanych przez EWP. W drugim piśmie z 15 kwietnia 2021 r. wskazuje, że zapisy w instrukcji obsługi wag [...] dotyczące terenu w strefie ważenia, który musi wytrzymać nacisk co najmniej 1,5 krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej oraz powierzchni na jakiej zostaną ustawione platformy pomiarowe (płaska i mieć twardość co najmniej 100kg/cm2)– są jedynie ogólnymi zaleceniami dla miejsc zainstalowania lub używania wag i nie stanowią wymogów prawnych wynikających z przepisów rozporządzenia z 2007 r. Trzecie pismo, także z 15 kwietnia 2021 r., odnosi się do wpływu stanu technicznego pojazdu na wynik pomiaru. Dodatkowo w protokole kontroli wskazano wprost, że pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń wagowych. Strefa ważenia wyposażona była w zagłębienie do umieszczania przenośnych wag. W trakcie wykonywania pomiarów wagi były ułożone w taki sposób, że powierzchnie płyt ważących znajdowały się na wysokości powierzchni jezdni w strefie ważenia – wszystkie koła ważonego pojazdu znajdowały się na tej samej wysokości (z zachowaniem dopuszczalnych spadków wzdłużnych i poprzecznych. Strefa ważenia, w tym w szczególności zagłębienie na wagi, nie zawierała żadnych zanieczyszczeń mogących wpłynąć na wyniki ważenia.
Wobec powyższego, w dniu kontroli [...] kwietnia 2024 r. dokonano pomiarów urządzeniem przenośnym do pomiarów dynamicznych [...], posiadającym ważną legalizację i spełniającym warunki określone prawem. Dodatkowo brak było podstaw do stwierdzenia, że punkt kontrolny nie spełniał warunków, o których mowa w instrukcji wagi.
Dodatkowo, co do kwestii zastosowania przepisu art. 140aa ust. 4 p.r.d., to zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Przedmiotem przewozu nie był ładunek sypki ani drewno, rzeczywista masa całkowita pojazdu została przekroczono, a skarżąca nie przedstawiła dowodów świadczących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Organ prawidłowo zwrócił uwagę na posiadanie w pojeździe urządzenia wskazującego naciski na osie pojazdu oraz jego masę całkowitą a kierowca mógł zapoznać się ze wskazaniami tonażera.
Reasumując, w ocenie Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy poczynił ustalenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności zawiera odniesienie do ustalonego prawidłowo w sprawie stanu faktycznego oraz dokonaną przez organ wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego oraz zarzutów strony zawartych w odwołaniu.
W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.