VI SA/WA 1250/05

VI SA/Wa 1250/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.), Asesor WSA Małgorzata Grzelak, Protokolant: Michał Syta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2004 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. S., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] nakładającą na J. S. karę pieniężną w wysokości 3250 zł. za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.
Skarżący został obciążony karą pieniężną w wyniku ustaleń kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zawartych w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...]. Powyższe ustalenia skarżący kwestionował zarówno przed wydaniem decyzji przez organ I instancji (p. pismo z dnia [...] kwietnia 2004 r.), jak też w ramach złożonego odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...].
W złożonej do Sądu skardze J. S. oprócz zarzutów dotyczących prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń w zakresie wyszczególnionych w decyzji naruszeń przepisów regulujących czas pracy kierowców podniósł ponadto, iż obciążenie go karą pieniężną jest niedopuszczalne, albowiem rozpoczął on działalność gospodarczą w dniu [...] lutego 2004 r. a wskazane w decyzji [...] WITD naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców dotyczą okresu wcześniejszego, w którym działalność gospodarczą w postaci przewozów prowadziła żona skarżącego p. B. S. a skarżący był jedynie osobą współpracującą. W konsekwencji skarżący zarzuca organowi, iż postępowanie nie powinno być skierowane przeciwko niemu wskazując na dowody w postaci swoich zeznań przed organami I i II instancji oraz dowody zakupu paliwa do samochodu wystawione na panią B. S.
Organ w odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną uważa, że zarzut ten jest niezrozumiały, gdyż z protokołu kontroli wynika, iż badaniu poddano zapisy czasu pracy kierowców dokonywane w 2004 r. a zgodnie z oświadczeniem doradcy podatkowego, przedłożonym przez skarżącego, J. S. rozpoczął działalność w październiku 2003 r., który to fakt potwierdzają również zebrane w sprawie dokumenty w postaci kopii nadania nr REGON, zgłoszenia NIP oraz wpis do ewidencji działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p. 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący został obciążony karą pieniężną za naruszenie przepisów regulujących czas pracy kierowców, zaś faktyczną podstawą tego obciążenia były ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2004 r. Należy stwierdzić, że z ustaleń protokołu kontroli, jak też zgromadzonych w ciągu dalszego postępowania administracyjnego dowodów wynika, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy.
Przede wszystkim skarżący kwestionuje termin oraz sposób dokonania kontroli, zaprzeczając, iż kontrola odbyła się w styczniu. Zdaniem J. S. kontrola miała miejsce w lutym, przy czym zarówno skarżący, jak też jego żona p. B. S. nie byli przy przeprowadzeniu kontroli obecni.
Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii terminu przeprowadzenia kontroli należy zauważyć, iż przedłożone na rozprawie przez p. J. S. wezwania wystosowane do skarżącego oraz do jego żony, p. B. S. celem przedłożenia w dniu [...] lutego 2004 r. w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] szeregu dokumentów dotyczących prowadzonej przez ww. osoby działalności gospodarczej opatrzone są datą [...] lutego 2004 r. Tymczasem z protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz z wystawionego przez dokonującego kontroli mł. insp. S. P. pokwitowania z dnia [...] stycznia 2004 r. wynika, iż większość z dokumentów objętych wezwaniem organu z dnia [...] lutego 2005 r. została w dniu [...] stycznia 2004 r. zatrzymana przez dokonującego kontroli inspektora, przy czym wśród wymienionych dokumentów wskazano między innymi 28 sztuk tarcz tachografu od dn. 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 stycznia 2004 r. Przyjęcie, iż kontrola odbyła się w dniu [...] stycznia 2004 r.
oznaczałoby, iż już w dniu 26 stycznia 2004 r. dokonującemu kontroli inspektorowi okazane zostały tarcze tachografu dotyczące również okresu od 27 do 31 stycznia 2004 r. W takiej sytuacji wątpliwości budzi ponadto zobowiązanie pismem z dnia [...] lutego 2004 r. skarżącego, jak też jego żony p. B. S., do przedłożenia dokumentów, które, jak wskazują zapisy protokołu kontroli, znajdowały się już od dnia [...] stycznia 2004 r. w dyspozycji organu.
Na marginesie dodać należy, że na znajdujących się w aktach administracyjnych upoważnieniach do przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie "S." B. S. dla mł. inspektora A. J. i mł. insp. S. P. widnieje data [...] lutego 2005 r. przy czym są to jedyne upoważnienia dla inspektorów transportu drogowego, na podstawie których dokonano kontroli.
Co więcej, zawiadamiając w dniu [...] kwietnia 2004 r. o wszczęciu z urzędu postępowania wobec skarżącego (nr pisma [...]) organ wskazuje, iż postępowanie dotyczy stwierdzenia naruszenia przepisów, o których mowa w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Data [...] kwietnia 2004 r. jako data protokołu kontroli, widnieje ponadto na załączniku do protokołu, w którym wymieniono stwierdzone naruszenia przepisów.
Również w decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] w dniu [...] maja 2005 r. organ nakłada na skarżącego karę pieniężną zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji podnosi tymczasem, iż naruszenia przepisów stanowiące podstawę nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, stwierdzono podczas kontroli, która miała miejsce dnia [...] stycznia 2004 r.
Ponadto zarówno organ I jak też II instancji pomija fakt braku na protokole kontroli podpisu skarżącego lub adnotacji o odmowie złożenia przez niego podpisu. Mając na uwadze twierdzenie skarżącego, iż nie był on obecny w trakcie kontroli, przy czym z protokołu kontroli nie wynika, iż przedsiębiorca wyznaczył osobę, w obecności której przeprowadzono czynności kontrolne, stwierdzić należy, iż naruszono przepis art. 85 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu, przy czym protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia a w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego konieczne jest odnotowanie tego faktu w protokole (art. 74 ustawy o transporcie drogowym).
Na załączonym do akt sprawy odpisie protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] brak jest natomiast podpisu kontrolowanego przedsiębiorcy, ewentualnie wzmianki o odmowie złożenia podpisu.
Wskazane powyżej naruszenia przepisów regulujących tryb przeprowadzenia kontroli rzutują również na podnoszoną przez skarżącego kwestię błędnego oznaczenia strony postępowania z uwagi na zapis w protokole kontroli o złożeniu przez p. J. S. oświadczenia, zgodnie z którym pani B. S., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "S.", na którą wystawione są faktury na paliwo, nie wykonuje przewozów zarobkowych. W złożonych na rozprawie wyjaśnieniach skarżący kwestionuje jednakże fakt złożenia przedmiotowego oświadczenia, przy czym z uwagi na brak w protokole podpisu skarżącego potwierdzającego złożenie cytowanego oświadczenia, nie może ono stanowić dowodu, w oparciu o który organ całkowicie pominął okoliczność równoległego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozów przez żonę skarżącego.
Ponadto w dacie wydania decyzji nr [...] przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] organ dysponował między innymi oświadczeniem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2004 r., w którym stwierdził, iż styczeń 2004 r. był okresem przejściowym, tj. okresem przejęcia przez skarżącego firmy od jego żony. Pomimo, iż wśród zgromadzonych przez organ dowodów figurowało wskazane powyżej oświadczenie skarżącego, jak też faktury za zakupione w miesiącu styczniu 2004 r. paliwo, w których jako odbiorca widnieje p. B. S. organ nie wyjaśnił, czy przedsiębiorcą faktycznie wykonującym działalność gospodarczą w postaci przewozów w miesiącu styczniu 2004 r. był skarżący J. S., czy też jego żona p. B. S. i kto ponosi odpowiedzialność na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jest to tym bardziej uzasadnione, że zarówno J. S., jak też jego żona p. B. S. prowadzili w miesiącu styczniu 2004 r. działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób i oboje byli adresatami wezwań organu z dnia [...] lutego 2004 r. do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzoną działalnością. Organ jednakże w toku postępowania pomimo skierowania wezwań do dwóch osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą nie podjął działań, które miałyby na celu rozstrzygnięcie kwestii, kto prowadził działalność gospodarczą nie tylko formalnie (w okresie objętym kontrolą do ewidencji działalności gospodarczej wpisani byli oboje małżonkowie), lecz również faktycznie. Okoliczność ta nie została wyjaśniona pomimo, że właściwe określenie strony postępowania należy do podstawowych obowiązków organu administracji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ z naruszeniem art. 7KPA i 77KPA nie ustalił wszystkich okoliczności sprawy i nie wyjaśnił kto powinien uczestniczyć w postępowaniu w charakterze strony, a takie uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i jest wystarczającym powodem do uchylenia obu decyzji.
Wątpliwości powyższych nie wyjaśnia udzielona przez organ odpowiedź na skargę, w której organ, odnosząc się do argumentu skarżącego, iż działalność gospodarczą rozpoczął w dniu [...] lutego 2004r., poza stwierdzeniem że fakt, kiedy wykazano pierwsze przychody z tytułu działalności gospodarczej jest całkowicie obojętny wobec dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w październiku 2003 r., pominął kwestię, że w okresie objętym kontrolą działalność gospodarczą prowadziła również żona skarżącego, która była zarówno właścicielem samochodu, którym wykonywano przewozy, jak też odbiorcą faktur za paliwo.
Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 p. 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji, przy czym na podstawie art. 152 ustawy stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.