VI SA/Wa 1186/06

VI SA/Wa 1186/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Olga Żurawska-Matusiak /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2007 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w L na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego C. B. wykonującego zawód w spółce komandytowej "[...]" z siedzibą w W., ul. [...], tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 766 (siedemset sześćdziesiąt sześć) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 600 (sześćset) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 132 (sto trzydzieści dwa) złote oraz kwotę 34 (trzydzieści cztery) złote tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika.
Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, ze zm., dalej jako t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] października 2005 r. wydał decyzję nr [...], nakładającą na "C" Sp. z o.o. z siedzibą w L. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, wskazując na art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 t.d. oraz lp.1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] października 2005 r. o godz. [...] na drodze krajowej nr 3, parking [...], zatrzymano pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Podczas kontroli urządzenia kontrolno-pomiarowego (tachografu) nie znaleziono ani wewnątrz urządzenia na jego bocznych ściankach, ani w pojeździe, wklejki legalizacyjnej, potwierdzającej przeprowadzenie wymaganego badania okresowego urządzenia. Kierowca nie okazał żadnego dokumentu, ani żadnej innej wklejki, z której wynikałoby dokonanie badania tachografu. Z okazanych dwóch wykresówek kierowcy za dzień 6 i 7 października 2005 r. wynikało, że urządzenie nie dokonuje zapisów, dotyczących rejestracji wymaganych okresów aktywności pracy kierowcy, prędkości i przebytej drogi. Organ ustalił też, że na odwrocie ww. wykresówek kierowca dokonywał ręcznych zapisów aktywności pracy, zaś z wyjaśnień kierowcy wynikało, iż pierwszą z wymienionych wykresówek włożył do tachografu pojazdu przy jego przejęciu w L., tj. w miejscu załadunku towaru.
Organ podkreślił, że dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, z którego to uprawnienia strona nie skorzystała.
Od powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc, że nie wiedziała o braku wklejki legalizacyjnej, a o jej braku dowiedziała się po kontroli drogowej przeprowadzonej przez inspekcję transportu. Gdy samochód wyjeżdżał w trasę, braku tego nie zauważył również kierowca, nie zgłaszał on też żadnych informacji, że czegoś brakuje. Kierowca włożył tarczkę przed rozpoczęciem jazdy, nie wiedział, że tachograf nie rysuje, a po tym jak zorientował się, że jest uszkodzony, dokonał odręcznie zapisu na właściwej stronie tarczki, przeznaczonej do ręcznego zapisu czasu pracy.
Skarżąca podkreśliła, że kierowca postąpił właściwie, gdyż po zakończeniu trasy pojazd natychmiast został skierowany do jednostki naprawiającej tachografy, gdzie okazało się, że uszkodziła się lekko taśma doprowadzająca zasilanie do wieka tachografu. Usterka została usunięta i dodatkowo została przeprowadzona legalizacja. Wszystkie czynności zostały wykonane przez firmę T.w L..
Ponadto, skarżąca podała, że często zdarza się, że zaraz po legalizacji wklejka odkleja się, ponieważ przyklejona jest tylko obrzeżem taśmy klejącej, które wystaje poza kartkę z wpisem i pieczęcią i potrafi wypaść na podłogę przy otwieraniu tachografu i gdy kierowca tego nie zauważy, to ona ginie.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do tej ustawy, art. 3 rozdziału III i rozdział VI załącznika rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 33, poz. 295) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, że kontrolowany pojazd został wyposażony w tachograf, który nie posiadał wklejki legalizacyjnej, potwierdzającej przeprowadzenie wymaganego badania okresowego urządzenia. Kierowca nie okazał żadnego dokumentu, ani żadnej innej wklejki, z której wynikałoby, że badania tachografu zostały przeprowadzone. Z okazanych dwóch wykresówek kierowcy wynikało, że urządzenie nie dokonuje zapisów, dotyczących rejestracji wymaganych okresów aktywności pracy kierowcy, prędkości i przebytej drogi. Organ ustalił również, że na odwrocie ww. wykresówek kierowca dokonywał ręcznych zapisów aktywności pracy. Na tej podstawie organ stwierdził, że tachograf nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.
Ponadto, organ zważył, iż w związku z powołanymi przepisami prawa argumenty strony nie dały podstawy do zmiany decyzji. Brak wklejki legalizacyjnej lub innego dokumentu zaświadczającego o legalizacji przyrządu kontrolnego powoduje zakwalifikowanie go jako niespełniającego przepisowych warunków w zakresie rejestracji okresów jazdy. Zdaniem organu odpowiedzialność strony skarżącej nie opiera się na winie lub jej braku, lecz na obiektywnym naruszeniu przepisu, tj. lp.1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, którego to naruszenia dopuściła się skarżąca.
W dniu 15 maja 2006 r. "C" Sp. z o.o. z siedzibą w L. złożyła skargę na ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., wnosząc o uchylenie tej decyzji i podając, że brak wklejki i awaria tachografu została stwierdzona w trasie i mogła wystąpić w każdej chwili z uwagi na strukturę materiału, z którego wykonana jest taśma, która uległa pęknięciu. Strona podkreśliła, że jest to najczęstsza awaria występująca w tych tachografach, a w chwili obecnej zmieniono strukturę wklejki, jak i miejsce jej umieszczenia. W skardze podniesiono też, że w uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów, tylko wypowiedź, że zarzuty, zawarte w odwołaniu nie dają postawy do zmiany decyzji.
Skarżąca podała też, że transport jest specyficzną dziedziną działalności gospodarczej, gdyż nie ma stacjonarnego charakteru i większość awarii dzieje się na drodze, najczęściej samochód jest załadowany towarem, który należy dostarczyć do odbiorcy, co jest sprawą priorytetową. Dlatego też, w przypadku awarii pojazd dopiero po powrocie do bazy zostaje naprawiany, pod warunkiem, że awaria w pojeździe nie stwarza dla nikogo zagrożenia.
Zdaniem skarżącej nałożona kara pieniężna jest nieadekwatna do przychodów osiąganych przez skontrolowany pojazd i realiów zarobkowych w kraju, ponieważ skarżąca jako przewoźnik otrzymuje 1,40 zł za jeden kilometr.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł i jej oddalenie, podając, że stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny, mianowicie tachograf nie posiadał wklejki legalizacyjnej, potwierdzającej przeprowadzenie wymaganego badania okresowego. Zdaniem organu, w świetle przytoczonych w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę przepisów prawa zamieszczone w skardze twierdzenia strony pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W dniu 25 września 2007 r. wpłynęło pismo skarżącej, w którym podtrzymała ona wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca podkreśliła, że w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego brak jest dowodów potwierdzających zasadność nałożenia kary. Skarżąca wskazała, że podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji był jedynie brak wklejki legalizacyjnej na tachografie, zainstalowanym w kontrolowanym pojeździe. Sam brak wklejki nie może być – zdaniem skarżącej – uznany za dowód niedokonania legalizacji przyrządu, ponieważ zgodnie z pkt VI.3.a) załącznika nr 1 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz pkt 30 załącznika nr 35 do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych tachografy samochodowe podlegają legalizacji co 24 miesiące. Skarżąca podała, że sprawdzenie legalizacji nie jest jedynym dowodem, mogącym świadczyć o fakcie przeprowadzenia przedmiotowego badania, a organ nie przeprowadził czynności, mogących zweryfikować czy takie badanie rzeczywiście miało miejsce. Działanie organu – na co zwróciła uwagę skarżąca – naruszyło przepisy art. 7 kpa i art. 77 § 1 k.p.a., nakazujące organom administracji wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądom podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez "C" Sp. z o. o. z siedzibą w L. skargi od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stan faktyczny ustalony przez organ jest niesporny między stronami. Skarżący nie kwestionuje bowiem, że podczas kontroli tachograf, w który wyposażony był kontrolowany pojazd nie posiadał wklejki legalizacyjnej. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej twierdził natomiast, że nie jeździ kontrolowanym samochodem, a więc na co dzień nie kontroluje jego stanu. Kierowca nie zauważył braku wklejki a o zaistniałej sytuacji poinformował skarżącego po kontroli. W skardze na decyzję GITD powtórzył argument, że brak wklejki legalizacyjnej został stwierdzony w trasie i mógł on nastąpić w każdej chwili.
Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest
zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Ponadto rozdział VI załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 stanowi o obowiązku badań i kontroli urządzeń rejestrujących. Zgodnie z jego zapisem Państwa Członkowskie wyznaczają instytucje, które przeprowadzają badania i kontrole. Każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczany co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III pkt 1 lit. f), za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V ust. 4 lit. f).
W tym celu Państwa Członkowskie mogą ustanowić legalizację pierwotną obejmującą sprawdzenie i potwierdzenie zgodności nowego lub naprawionego przyrządu z typem wzoru posiadającym zatwierdzenie i/lub wymaganiami niniejszego rozporządzenia i jego załączników lub mogą przekazać uprawnienia do poświadczania producentom lub ich upoważnionym przedstawicielom. Po zamontowaniu w pojeździe, urządzenie oraz cała instalacja muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych błędów określonych w rozdziale III pkt 2 lit. f).
Badania kontrolne powinny być wykonane przez uprawnionego instalatora lub warsztat na jego odpowiedzialność. Kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Kontrole te obejmują:
- sprawdzenie czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo,
- sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem zatwierdzenia typu,
- sprawdzenie czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa,
- sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym,
- wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół.
Kontrola mająca na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit. f) dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi kontrolami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takiej kontroli należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej.
W przypadku Polski od dnia 4 marca 2005 r. zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stopowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33 poz. 295) sprawdzania urządzenia rejestracyjnego, o którym mowa w wyżej cytowanym Załączniku do Rozporządzenia Rady (EWG) dokonuje się nie rzadziej niż raz na 24 miesiące, licząc od daty podanej na tabliczce pomiarowej, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie lub utrata cechy nałożonej w trakcie sprawdzania lub tabliczki znamionowej.
Zgodnie z art. 8n ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., nr 243, poz. 2441 ze zm.) w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania, organ administracji miar lub podmiot upoważniony poświadczają dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpieczają, jeżeli jest to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Legalizacja jest ważna przez czas określony.
W § 27 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77 poz. 730) wskazano, iż poświadczenie, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania metrologiczne następuje poprzez wydanie świadectwa legalizacji lub umieszczenie na przyrządzie cech legalizacji.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204 z 2004 r., poz. 2088 ze zm.) kto wykonuje transport drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł.
Lp. 1.11.7 pkt 2 załącznika do ww. ustawy sankcjonuje karą w wysokości 2000 zł sytuację, gdy przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.
Kontrolowany pojazd był wyposażony w tachograf, który nie posiadał wklejki legalizacyjnej, czyli dowodu dokonania legalizacji. Kierowca nie okazał również żadnego dokumentu potwierdzającego fakt przeprowadzenia legalizacji. W dacie kontroli nie można było zatem stwierdzić, że badanie tachografu zostało dokonane i że spełnia on wymagania określone powołanymi wcześniej przepisami. Taki stan faktyczny upoważniał organ do zakwalifikowania go jako naruszenie polegające na tym, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. W takiej bowiem sytuacji, gdy brak jest potwierdzenia, że przyrząd spełnia wszystkie szczegółowo określone wymagania co do dokładności wskazań i rejestracji nie można zbadać prawidłowości rejestrowania przez tachograf wymaganych okresów jazdy. Dowód przeprowadzenia legalizacji winien znajdować się w pojeździe, gdyż tylko wtedy cała kontrola czasu pracy kierowcy może być przeprowadzona w sposób właściwy. Stąd też posługiwanie się przez uprawnione do przeprowadzania legalizacji organy wklejkami, umieszczanymi na zbadanym przyrządzie. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest taka organizacja prowadzonej działalności transportowej, aby przy jej wykonywaniu wypełniane były wszystkie obowiązki i warunki wynikające z określonych przepisów prawa. Odpowiedzialność przedsiębiorcy przewidziana w ustawie o transporcie drogowym ma charakter obiektywny, nie jest więc warunkowana winą podmiotu wykonującego transport drogowy. Na organie administracyjnym, nakładającym karę pieniężną, nie ciąży zatem obowiązek wykazania, że do naruszenia norm prawnych doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Realizując zasadę prawdy obiektywnej organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla nie niekorzystnej (por. wyrok NSA z 26 października 1984 r., sygn. akt II SA/1205/84).
W piśmie z dnia 24 września 2007 r. skarżąca spółka wskazuje, iż przeprowadzenie legalizacji może być potwierdzone za pomocą innych środków dowodowych niż posiadanie wklejki legalizacyjnej i zarzuca organom, iż nie przeprowadziły czynności mogących zweryfikować czy takie badanie miało miejsce.
Powyższy zarzut jest w ocenie Sądu nieuzasadniony. Po pierwsze wskazać należy, iż zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym kierowca podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego obowiązany jest mieć m.in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Aby możliwa była właściwa kontrola tych zapisów, urządzenie rejestrujące musi odpowiadać wymaganiom metrologicznym. Potwierdzeniem tego jest wklejka legalizacyjna. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że dokument potwierdzający sprawdzenie przyrządu pomiarowego musi być do wglądu podczas kontroli. Jak wynika z powołanych wcześniej przepisów rozporządzenia w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych poświadczeniem spełnienia wymagań metrologicznych jest jedynie świadectwo legalizacji lub cechy legalizacji umieszczane na przyrządzie. W rozpoznawanej sprawie podczas kontroli nie okazano ani wklejki legalizacyjnej, ani świadectwa legalizacji. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie podnosił, że dysponuje innym dowodem na potwierdzenie przeprowadzenia legalizacji, niż wklejka legalizacyjna. A pamiętać należy, że zawiadomieniem z dnia 7 października 2005 r. został wezwany celem uzupełnienia materiału dowodowego do złożenia wyjaśnień i dowodów pod rygorem rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy. Skarżąca spółka z powyższego uprawnienia nie skorzystała i nie podała, iż dokonanie legalizacji zostało potwierdzone w inny sposób niż umieszczenie na przyrządzie cech legalizacji. Nie można zatem postawić organowi zarzutu, że nie dążył do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza gdy zważy się, że na potwierdzenie spełnienia wymagań metrologicznych wydaje się świadectwo legalizacji lub umieszcza się na przyrządzie cechy legalizacji. Oznacza to, że potwierdzenie następuje tylko w jeden ze wskazanych sposobów. Skarżąca spółka nie przedstawiła wklejki legalizacyjnej, twierdząc, że zaginęła. Przyjąć zatem należy, że ewentualne zatwierdzenie przeprowadzonej legalizacji nastąpiła poprzez umieszczenie na przyrządzie cech legalizacji, a nie przez wydanie świadectwa legalizacji. Nie wiadomo zatem jakich środków dowodowych miałby poszukiwać organ.
Zauważyć również trzeba, że skarżąca spółka stawiając powyższy zarzut nie wskazała jakie dowody winien zgromadzić i przeprowadzić organ w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego.
Reasumując, w ocenie Sądu organy obu instancji ustaliły prawidłowy stan faktyczny wyjaśniając sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. i dokonały jego subsumcji pod stosowną normę prawną.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących awarii tachografu, wskazać trzeba, że ten element stanu faktycznego, na co wskazuje uzasadnienie decyzji, nie był podstawą wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 16 cyt. Rozporządzenia Rady nr 3821/85 w razie uszkodzenia urządzenia rejestrującego przedsiębiorca obowiązany jest do jego naprawy u uprawnionego instalatora lub w warsztacie, natychmiast, gdy tylko okoliczności na to pozwolą. Do czasu naprawy kierowcy zobowiązani są do zaznaczania na wykresówce wszystkie informacje dotyczące różnych okresów aktywności, które nie zostały przez urządzenie prawidłowo zarejestrowane.
W rozpoznawanej sprawie kierowca wywiązał się z powyższego obowiązku i jak wynika z protokołu kontroli na odwrocie wykresówki dokonywał ręcznych zapisów aktywności pracy. Nie było zatem podstaw do stawiania przedsiębiorcy zarzutów w powyższym zakresie.
Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu przyznano na postawie art. 250 p.p.s.a.